Programowanie neurolingwistyczne (ang. neuro-linguistic programming, NLP) to w skrócie wiedza na temat subiektywnego doświadczania, modelu skutecznej komunikacji oraz instrumentów zmiany osobistej. Zbiór technik komunikacji nastawionych na tworzenie i modyfikowanie wzorców postrzegania i myślenia u ludzi. Nazwa została wymyślona przez Johna Grindera i Richarda Bandlera, aby podkreślić postulowane powiązanie między procesami neurologicznymi (‘neuro’), językiem (‘lingwistyczne’) i wzorcami zachowań, którymi ludzie się kierują (‘programowanie’).

NLP widzimy w tytułach książek i hasłach kursów, takich jak: „Alchemia manipulacji”, „Umysł – Jak z niego wreszcie korzystać”, „Szkolenie menedżerów i trenerów„, „Przygoda z komunikacją”, „Studium subiektywnych doświadczeń”, „Sztuka perswazji„, „Język wpływu i manipulacji”, „Kształtowanie ludzkiej psychiki„, „Wpływ na siebie i innych”, „Sztuka zdobywania tego, czego pragniesz”, „Coatching” i kilka podobnych. Sam „Coatching” zresztą to termin ściśle związany z NLP, a tak zwane kursy dla menadżerów biznesu do zwykle programy NLP lub w znacznej mierze oparte na NLP.

NLP oferuje wiele technik i strategii ułatwiających oddziaływanie na innych i samego siebie. Niezależnie od kontekstu: czy będzie to proces sprzedaży, negocjacje, relacje zawodowe (z szefem, współpracownikami), czy osobiste – stosując proponowane „narzędzia” mamy większy wpływ na przebieg zdarzeń. Wiele z tych technik ludzie stosują od dawna, nawet nie uświadamiając sobie tego faktu, gdyż magia jest wszechobecna w ludzkim życiu od zarania istnienia ludzkości. Magia jest naukową prareligią ludzkości. NLP jako Magia wyrosło z doświadczenia: obserwacji i analizy ludzkich zachowań, wobec których naukowy opis i naukowe nazewnictwo to elementy wtórne. Oczywiście istnieją w ramach NLP obszary zaawansowane, skomplikowane, takie jak elementy terapeutyczne, trans, hipnoza, wieloetapowe strategie służące zmianie własnych nastawień czy zachowań. Te najlepiej poznawać na zajęciach prowadzonych pod czujnym okiem doświadczonych profesjonalistów.

NLP było pierwotnie promowane przez Bandlera i Grindera w latach 70-tych XX wieku jako niezwykle efektywna i szybka forma psychoterapii oraz ‘sztuka doskonalenia’, nowoczesny rodzaj podstaw magii naturalnej. W środowiskach naukowych USA, Kanady i Australii NLP uzyskało silne poparcie, chociaż było na początku przedmiotem ostrej krytyki. Najczęściej NLP pojawia się w szkoleniach z metod służących rozwojowi samomotywacji, zdolności negocjacyjnych, umiejętności uwodzenia, czy prowadzenia kampanii wyborczych. Znawcy NLP pracują jako doradcy personalni i specjaliści od public relation.

Neurolingwistyczne Programowanie (NLP) pomimo zapewnień nie jest niczym nowym. Nowy jest tylko naukowy meta-język używany do promocji owej metody. NLP wypełnia lukę rynkową i społeczną i jest skierowane do bogatych ludzi bez skrupułów pragnących lepiej manipulować innymi. NLP w stosunku do magii jest odarte z wielu potrzebnych w transformacji osobowości i życia rzeczy, jak chociażby dobry system etyczno-moralny. Stąd często mowa, że NLP jest Magią bez Etyki. Odkrywanie własnego ukrytego potencjału, człowiek jako pan siebie, możliwość osiągnięcia doskonałości, możliwość wczucia się dowolną osobowość, i inne przekonania – są zjawiskami charakterystycznymi dla New Age’u lat 70-tych XX wieku.

Programowanie Neurolingwistyczne jest jedną ze współczesnych technik motywacyjnych powszechnie stosowaną w czasie treningów dla menadżerów biznesu. Ukazuje ono za pomocą skomplikowanego języka sposoby manipulacji i wpływu na otoczenie, zawiera wiedzę i metody z klasycznego okultyzmu i magii. Ponieważ NLP jet przeznaczone dla osób wyjątkowo przedsiębiorczych, techniki nauczania wyglądają inaczej niż w przypadku typowych metod New Age. Jest jest to jednak rodzaj treningu składający się z dobrze znanych metod autosugestii, autoafirmacji, wizualizacji, refleksji medytacyjnej, z antropologicznych koncepcji nauki o człowieku, okultystyczno-naukowego obrazu świata duchowego, wiedzy z zakresu magii naturalnej – lecz ubrane w wysoce naukowe nazwy, określenia i techniki.

NLP zostało zapoczątkowane przez Richarda Bandlera, który spisując nagrane sesje terapii Gestalt prowadzonej przez Fritza Perlsa odkrył, że akceptacja sugestii Perlsa zależała od obecności w jego wypowiedziach konkretnych słów i fraz. Bandler zainteresował tym odkryciem lingwistę Johna Grindera, wspólnie z którym stworzyli model mający opisywać tę zależność. Przetestowali ten model następnie na sesjach terapeutycznych Virginii Satir. Badania te zostały zapoczatkowane jako naukowe podejście do wiedzy tajemnej, magii i okultyzmu czyli jako naukowe badanie ezoteryki, bardzo modne w latach 60-tych XX wieku.

Swoje prace opisali w książce „The Structure of Magic” (Struktura Magii) w 1975 roku. Główna teza tej książki mówiła, że jest możliwe przeanalizowanie i sformalizowanie metodologii Satir i Perlsa. Ich praca zwróciła uwagę brytyjskiego antropologa Gregory’ego Batesona, który napisał wstęp do książki i zainicjował ich współpracę z Miltonem Ericksonem, amerykańskim psychiatrą znanym z niekonwencjonalnego, ale skutecznego podejścia do terapii. Grinder i Bandler wkrótce potem zrezygnowali z pracy akademickiej na rzecz pisania książek popularnych i prowadzenia warsztatów. Ich książka „Frogs into Princes” sprzedała się w ponad 270 000 egzemplarzy. 

W kolejnych latach NLP zdobywało coraz większą popularność i stało się obiektem badań naukowych, które potwierdziły wiele dawnych magicznych spostrzeżeń. W ich wyniku nigdy na poważnie nie zakwestionowano założeń ani skuteczność metod NLP. Od tego czasu NLP jest uznawane za naukowe przez środowiska akademickie i medyczne. Tylko szarlatani z katolickich i baptystycznych szkółek niedzielnych oraz teolodzy tych sekciarskich nurtów nie mogą się pogodzić z nowoczesnym podejściem do magii i okultyzmu jakim jest NLP. Jednak „uczeni” teolodzy z KUL czy UKSW nie mają nic wartościowego ludziom do powiedzenia już od 1600 lat inkwizycyjnej patologii antynaukowej jaką jest mainsteamowe chrześcijaństwo.

Bandler i Grinder zakończyli współpracę w latach ’80-tych XX wieku i przez kolejne lata niezależnie rozwijali NLP z innymi autorami. W 1996 roku Bandler złożył pozew przeciwko Grinderowi, domagając się uznania wyłączności jego praw autorskich do NLP. Proces zakończył się w 2001 roku porozumieniem, zgodnie z którym Bandler i Grinder są uznawani oficjalnie za współtwórców NLP. Prawda jest jednak taka, że niczego nowego nie stworzyli, bo wszystko to, o czym pisali jest doskonale znane od tysiącleci w szkołach magii, okultyzmu, ezoteryki czy nawet indyjskiej i tybetańskiej jogi. Magiczną wiedzę NLP w okresie międzywojennym szerzyli teozofowie, a Alicja Bailey napisała na te tematy kilkanaście grubych tomów dzieł mistyczno-naukowych. W NLP nowatorski jest jedynie język współczesnej nauki i naukowe dowody działania magii poprzez lepsze poznanie mózgu.

Z upływem czasu NLP było rozwijane przez wielu badaczy niezależnie i powstało wiele ośrodków certyfikujących znajomość technik NLP. W niektórych nowoczesnych i technologicznie zaawansowanych krajach istnieją kursy oficjalnie akredytowane przez państwo. Większość NLP opiera się jednak na prywatnych, niezależnych praktykach, a ich standardy i jakość mogą się oczywiście znacznie różnić.

Niektóre metody NLP

- Modelowanie, czyli badanie zachowań, przekonań i wartości osoby w powiązaniu do danej jej cechy lub działania, którego właściwości chcielibyśmy przejąć.
- Kotwiczenie – stwarzanie odruchowych emocjonalnych powiązań przyczynowo-skutkowych z bodźcem. Bodźcem może być dotyk, obraz, dźwięk itp.
- Metafory pozwalające spojrzeć na rzeczywistość z innego punktu widzenia.
- Trans, czyli łagodna forma zjawiska znanego jako hipnoza.
- Linia czasu – linia, na której umysł człowieka organizuje w przestrzeni przeszłość oraz przyszłość. Z Linii Czasu korzysta wiele technik, takich jak zmiana historii osobistej, wzmacnianie zasobów, projektowanie przyszłości, future-pacing i inne, które dzięki zmienianiu subiektywnego odczucia czasu, pozwalają dotrzeć do swoich osobistych zasobów (doświadczeń i stanów emocjonalnych) oraz przenieść je w przyszłość.
- Switch pattern – metoda tworzenia skojarzeń pomiędzy sytuacją odbieraną negatywnie, a sytuacją, w której ma się poczucie komfortu za pomocą szybkiego przeskakiwania w myślach pomiędzy wyobrażeniami tych dwóch sytuacji.
- Techniki leczenia fobii opierające się na tzw. podwójnej dysocjacji.
- Przeramowanie (ang. reframing) – taka zmiana kontekstu wypowiedzi, która nie zmieniając jej logicznej treści, zmienia wypływające z niej wnioski. Techika w neurolingwistycznym programowaniu oznaczająca zdolność do nadawania znaczeń zdarzeniom, w taki sposób który będzie korzystnie oddziaływał i stworzy pożądany stan emocjonalny.

Nadużycia Magii NLP

Manipulacja z pomocą technik NLP jest mozliwa, ale przecież po to NLP jest magią ubraną w język i metodykę nowoczesnej nauki, aby można zmieniać to, co zmienić potrzeba. NLP z zasady próbuje zmienić przekonania człowieka o jego przeszłości i otaczającym świecie, zmienić wadliwe czy ograniczające wzorce zachowania. Może to zostać wykorzystane w celach terapeutycznych czy reedukacyjnych, ale może też służyć manipulacji psychologicznej. Niestety wiele osób używa NLP w tym drugim celu, chociażby z chęci zysku w firmach akwizycyjnych. Model Miltona na przykład jest wszechobecny w języku reklamowym. Elementy NLP wykorzystują też korporacje, firmy i firmy reklamowe.

Koniunkturalizm i komercjalizacja to pewna oznaka degeneracji współczesnego świata, zatem nie jest czymś co szczególnie dotyka akurat NLP. Certyfikaty „trenerów” NLP – nazywanych tzw. Licencjonowanymi Terapeutami-Praktykami Sztuki NeuroLingwistycznego Programowania – wydawane są tylko po ukończeniu płatnego, bardzo drogiego kursu. „Trenerem” NLP może zostać każdy, bez konieczności zdawania jakichkolwiek egzaminów, bez żadnych kwalifikacji, czy też kompetencji, o ile oczywiście zapłaci za kurs. Certyfikaty tego rodzaju przyznawane są na okres dwóch lat od chwili ukończenia kursu, co świetnie nakręca biznes, polegający na „masowej produkcji NLP-owców” oraz „potrzebie wznawiania uprawnień”. W autentycznych szkołach magii i okultyzmu jest inaczej, bo trzeba tam zdać wiele egzaminów i testów charakterystycznych dla szkół ezoterycznych. Trenerem można zostać za umiejętności, a nie za pieniądze, co jest oczywistą wadą wszystkich drogich kursów dających jakiekolwiek uprawnienia. Im droższy kurs licencyjny, tym gorsza jakość trenera.

NLP, podobnie jak magia czy okultyzm, zakłada, że prawdą z definicji jest to, co działa w praktyce. Oznacza to nastawienie na praktykę, a nie na opis teoretyczny zjawiska, zresztą podobnie jest we wszystkich szkołach psychoterapii czy rozwoju osobistego. Trenerzy i adepci NLP wykazują czasem pogardę dla klasycznych szkół psychoterapii, nie sprawdzając przy tym własnych metod w kontrolowanych eksperymentach, ale jest to znany syndrom nowicjusza bez doświadczenia, zatem służy do weryfikowania umijętności jako klasyfikator negatywny konkretnej osoby.

Krytyką NLP czy współczesnych nurtów MAGII dokonywaną przez takie „osobistości” jak Robert Tekieli, ksiądz Natanek czy Ryszard Nowak nie będziemy się tutaj zajmować, bo nie jest to artykuł poświęcony demagogom i paranoi pieniaczej. Język NLP zawiera bardzo dużo ściśle naukowych terminów z zakresu psychologii i medycyny, co jest konieczne dla zaprezentowania Magii czy Okultyzmu jako nowoczesnej nauki. Nie zmienia to jednak faktów takich jak pochodzenie NLP wprost ze szkół magii i okultyzmu, a także z innych podobnie naukowych nurtów praktycznego i terapeutycznego okultyzmu jak chociażby Dianetyka czy Scjentologia.

Arkana – (etym. łac. arcanum; l.mn. arcana – zakryty, zamknięty, schowany, tajny) – mianem arkan określa się tajemnicę lub tajne sposoby sztuki, rzemiosła lub wiedzy. Arkanami nazywane są tajemnice kunsztu mistrzów jakiejś dziedziny wiedzy. Potocznie używany termin do określenia wiedzy pozaleksykalnej, nabytej w formie doświadczenia poprzez odkrycie tajemnicy. Oznacza też zagadki, zatargi, zatarczki. Arcanum to jakiś działa wiedzy okultystycznej do nauczenia dla danego adepta wiedzy tajemnej. Arkana magicznej, okultnej wiedzy niewątpliwie były znane twórcom NLP, tymbardziej, że w czasie gdy tworzyli podstawy NLP wiedza ta na bazie New Age była bardzo popularna w USA…

Coaching – Udawanie Guru od Korepetycji

Coaching – proces doskonalenia kwalifikacji pod kierunkiem trenera przez nabywanie nowych umiejętności, korygowanie nieskutecznych zachowań. Polega na obserwacji osoby szkolonej w trakcie wykonywanej pracy, samoocenie, informacji zwrotnej i planowaniu nowych strategii postępowania. Jego istotnym elementem jest partnerska relacja i wzajemne zaufanie między osobistym trenerem (z ang. tzw. coach), a jego uczniem czy tam klientem, sportowcem, pracownikiem. Zasadniczym zadaniem coachingu jest wsparcie osoby objętej coachingiem w osiągnięciu przez nią uzgodnionych z coachem celów.

„Coach„, to inaczej osobisty trener czy korepetytor, który nie musi mieć własnych wybitnych wyników w dziedzinie, która jest przedmiotem coachingu, lecz posiadać odpowiednie doświadczenie w danej dziedzinie. Podobnie jak w sporcie – dobry trener np. zespołu skoczków narciarskich nie musi mieć na swoim koncie tytułu mistrza świata w tejże dyscyplinie sportu, aby osiągnąć ze swoim zespołem sukces. W obydwu przypadkach najistotniejsze będą zatem kwalifikacje trenera (coacha) związane z kierowaniem procesami uczenia.

Coatching po części odróżnia się od innych liderów, a po części ich zastępuje. Coatching to w swej istocie branie korepetycji z jakiegoś przedmiotu w którym mamy słabe wyniki.

Mentoring – starszy, bardziej doświadczony kolega udziela rad. Demonstrowane przez niego zachowania stanowią wzorzec do naśladowania. Wspomaga w ten sposób rozwój kompetencji. Bardzo użyteczna metoda wdrażania do pracy nowo zatrudnionego pracownika. Bardzo dobry sposób dogladania rozmaitych terapeutów i liderów samodoskonalenia.

Doradztwo – praca z klientem nie usatysfakcjonowanym swoim życiem (lub efektami swoich działań zawodowych), potrzebującym przewodnictwa i porady. Coatching to głównie doradztwo personalne.

Terapia – praca z klientem czy pacjentem, który potrzebuje usunięcia psychologicznych lub fizycznych symptomów. Najczęściej ukierunkowana jest na poszukiwanie w przeszłości przyczyn stanu aktualnego, aby dokonać pożądanych zmian (uwolnienia od „emocjonalnego bólu”).

Consulting – konsultant zapewnia ekspertyzę i rozwiązuje problemy biznesowe lub pomaga w rozwoju biznesu jako całości. Konsultant ma do czynienia z nadrzędnymi organizacjami lub ich poszczególnymi częściami, a nie z jednostkami składającymi się na nie. Konsultanci mają jedynie pośredni wpływ na jednostki.

Nauczanie – nauczanie jest przekazywaniem wiedzy przez nauczyciela uczniowi. Nauczyciel wie coś, czego nie wie uczeń. Odwrotnie dzieje się w przypadku coachingu. Klient jest ekspertem i to klient zna odpowiedzi, a nie coach.

Wszystkie te role syntetyzują się w indyjskim pojęciu Guru związanym z jogą i tantrą. Guru jest mistrzem przyjacielem, doradcą, instruktorem, trenerem, kosultantem, terapeutą, lekarzem duszy i umysłu, mentorem i coatchem. Wszystkie wspomniane funkcje są zatem pretendowaniem do kawałka roli Guru. Stąd też role liderów rozwoju osobistego i terapii wszelkiego rodzaju na zachodzie pozbawione są prawdziwych ekspertów znanych jako Guru.

Modalność sensoryczna w NLP

Preferowana modalność sensoryczna – inaczej „podstawowa reprezentacja zmysłowa” (PRZ) – to według NLP cecha określająca dominujący u danej osoby rodzaj zmysłu, która odzwierciedla się także w mowie tej osoby. Wyróżnia się trzy podstawowe modalności sensoryczne czyli trzy zmysły pozwalające na modyfikację ich wrażeń:
- Wzrokowa – Wzrokowiec używa takich słów jak: widzieć, patrzeć, dostrzegać, przeoczyć, jasny, ciemny, kolorowy, świetlana perspektywa, cień wątpliwości
- Słuchowa – Słuchowiec używa takich słów jak: powiedzieć, szeptać, krzyczeć, szurać, dźwięczny, głuchy, śpiewny, co słychać, nadawać na tej samej fali, prawdę mówiąc
- Czuciowa (kinestetyczna) – Kinestetyk używa takich słów jak: czuć, dotknąć, ogrzać, sparzyć, lekki, ciężki, szorstki, miękki, jak się czujesz, ostry język, ciężka ręka, poczuć się dotkniętym.
Inne modalności (zapachowa, smakowa, itp.) mają być nader rzadkie, co jednak odróżnia NLP od starych praktycznych szkół magii czy uzdrawiania, gdzie szeroko stosuje się chociażby aromaterapię, która modyfikuje wzorce poprzez odpowiednio dobrane lecznicze zapachy.

Człowiek może mieć inną modalność wewnętrzną a inną zewnętrzną, to znaczy innych modalności używać do konstruowania myślowych wyobrażeń, a inną ujawniać w mowie i mowie ciała. Według NLP do osiągnięcia porozumienia między rozmawiającymi osobami konieczna jest ta sama PRZ, gdyż inna powoduje odmienny odbiór, zrozumienie i przeżywanie tej samej sytuacji. Umiejętność chwilowego dopasowania swojego PRZ do PRZ klienta jest też podstawową cechą terapeuty kryzysowego.

Próby dostosowania się terapeuty do modalności klienta-pacjenta faktycznie często dają dobre rezultaty, ale próby dostosowania się do jakichkolwiek innych cech klienta (tempo oddechu, szybkość mowy, wysokość głosu, itp.) również dają dobre rezultaty. Ogólnie zwracanie uwagi na jakiekolwiek cechy wypowiedzi drugiej osoby buduje z tą osobą porozumienie (efekt tzw. rapportu), jest to dowód na istnienie preferowanych modalności sensorycznych, gdzie oczywiście jest wiele metod i sposobów na uzyskanie potrzebnych rezultatów.

Model Hipnozy Miltona

Model Miltona to sposób wywoływania i utrzymywania transu czy raczej stanu hipnotycznego, przy użyciu języka, w celu skontaktowania się z ukrytymi zasobami naszej osobowości. Model został opracowany przez Richarda Bandlera i Johna Grindera na podstawie badania warsztatu pracy Miltona Hylanda Ericksona.

Milton H. Erickson uznany został przez terapeutów za czołowego eksperta w dziedzinie współczesnej hipnozy medycznej. Napisał ponad sto prac z dziedziny hipnozy; nauczał hipnozy oraz praktykował w latach 1920-1980. Erickson respektował nieświadomą myśl pacjenta. Przyjmował, że nawet za najdziwaczniejszymi zachowaniami kryją się pozytywne intencje i że jednostki podejmują najlepsze, dostępne im w danym momencie, wybory. Celem jego pracy było dostarczenie ludziom większej liczby możliwych wyborów. Przyjmował również, że na pewnym poziomie każdy posiada zasoby potrzebne do dokonania zmian. Był mistrzem w osiąganiu kontaktu. Szanował i akceptował rzeczywistość swojego pacjenta. Przyjmował, że opór jest wynikiem braku kontaktu. Każda reakcja była dla niego ważna i możliwa do wykorzystania.

Bardziej niż ktokolwiek inny w tej dziedzinie, był w stanie zbadać i zademonstrować ogromny potencjał, jaki kryje w sobie hipnoza. Warsztat pracy demonstrowany przez niego, w czasie indukowania i użytkowania hipnotycznych stanów świadomości, był niezwykle złożony a jednocześnie systematyczny. Można w nim dostrzec spójne i systematycznie występujące wzorce:
- Trans jest stanem, w którym osiąga się wysoką motywację, aby uczyć się od nieświadomości w bezpośredni sposób. Nie jest to stan pasywny ani też nie pozostaje się w nim pod wpływem kogoś innego.
- Pomiędzy terapeutą a klientem powstaje współpraca;
- Odpowiedzi klienta pozwalają terapeucie rozpoznać, co należy zrobić dalej.
- Dopasowywanie się do sygnałów zachowań niewerbalnych,
- Stosowanie metafor w kontakcie indywidualnym i grupowym, terapeutycznym i rozwojowym
- Ukryte sugestie
Wszystkie te wzorce razem stanowią Model Miltona (nazywany również odwróconym metamodelem językowym). Wzorce komunikacji hipnotycznej stosowane przez niego działają niemal jak magiczne formuły, dzięki którym pomagał swoim klientom „przypominać sobie to, o czym zapomnieli, że zapomnieli”.

Model Miltona jest sposobem użycia języka, który umożliwia:
- dopasowanie do osobowej rzeczywistości i prowadzenie jej,
- rozpraszanie i użycie świadomego myślenia,
- dostęp do nieświadomości i jej zasobów.
Na ten Model składa się zestaw kilkudziesięciu narządzi językowych pozwalających wywierać hipnoterapeutyczny wpływ na odbiorcę, nawet bez stosowania formalnej hipnozy. Klient nie musi wówczas leżeć, nie musi zamykać oczu, nie musi mieć wyłączonej świadomości. Może to być zwykła rozmowa, zbieranie wywiadu czy właśnie opowiadania anegdot i przypowieści. Komunikacja międzyludzka przebiega bowiem równocześnie i równolegle na poziomie świadomym i nieświadomym. Można świadomie porozumiewać się z nieświadomością rozmówcy.

Twórcy NLP

1. Richard Wayne Bandler (ur. 24 lutego 1950 w New Jersey) – współtwórca (wraz z Johnem Grinderem) programowania neurolingwistycznego (ang. NLP). Ukończył studia z filozofii i psychologii na University of California, Santa Cruz (UCSC). W czasie swoich studiów w Santa Cruz przeszedł, a potem prowadził popularną wtedy terapię Gestalt. Prowadził grupę terapii Gestalt. Studiował także w popularnej szkole pracy z ciałem Mosze Feldenkraisa. Richard Bandler jest uważany za jednego z twórców NLP. Początkowo pracował z Johnem Grinderem, od lat 80-tych XX wieku rozwijał NLP z innymi autorami. Aktualnie Bandler mieszka w Londynie i naucza razem z Johnem La Valle oraz Paulem McKenna. 27 stycznia 2004 zmarła druga żona Bandlera. Napisał kilkanaście książek o NLP. Po tym, jak zakończył współpracę z Johnem Grinderem, Bandler stopniowo rozwijał własne koncepcje w innym kierunku, tworząc takie technologie jak DHE i NHR, mające być w zamierzeniu rozszerzeniem NLP. W ostatnich latach uczy NLP, które pozbawione jest większości dawnego żargonu i złożonych, teoretycznych konstrukcji. Opiera się przede wszystkim na bezwarunkowej afirmacji radości życia, optymizmie i otwartości na zmiany.

2. John Grinder (ur. 10 stycznia 1940) amerykański publicysta, lingwista oraz współtwórca (z Richardem Bandlerem) programowania neurolingwistycznego czyli NLP. Ukończył psychologię na uniwersytecie w San Francisco w latach sześćdziesiątych XX wieku. Podczas zimnej wojny służył w Zielonych Beretach w Europie. Był również pracownikiem wywiadu amerykańskiego. Znaczna cześć jego pracy związana jest eksperymantami służącymi agentom. Po powrocie do czasowo przerwanej kariery naukowej pod koniec lat 60-tych, Grinder poświęcił się studiom lingwistycznym, uzyskując tytuł doktora językoznawstwa na uniwersytecie w San Diego. Jako językoznawca, współpracował z Noamem Chomskym w zakresie składni, rozwijając jego teorię. Od lat 70-tych XX wieku zajmuje się programowaniem neurolingwistycznym.

Uczeni mający wkład w powstanie NLP

1. Avram Noam Chomsky (ur. 7 grudnia 1928 w Filadelfii w USA) – amerykański lingwista, filozof, działacz polityczny. Profesor lingwistyki w Massachusetts Institute of Technology (katedra lingwistyki i filozofii), współtwórca (wraz z Morrisem Halle) gramatyki transformacyjno-generatywnej, wniósł duży wkład w rozwój psycholingwistyki, informatyki (w zakresie teorii języków programowania, lingwistyki komputerowej). Jeden z najczęściej cytowanych naukowców na świecie. Język jest według Chomsky’ego nieskończonym zbiorem zdań, generowanych za pomocą skończonej liczby reguł i słów. Opracował tzw. hierarchię Chomsky’ego – klasyfikację gramatyk języków formalnych. W 1957 Chomsky wydał pracę pod tytułem „Syntactic Structures”, która wywołała ostrą dyskusję m.in. odnośnie lingwistyki statystycznej. Chomsky zaproponował całkowicie nowy sposób analizy gramatyki wspólnej wszystkim językom. Nauki te stały się inspiracją dla badania działań magii i powstania NLP. Noam Chomsky przyczynił się do rozwoju psycholingwistyki, która to dziedzina jest współczesnym odpowiednikiem dawnej indyjskiej psychologii mantramów.

Noam Chomsky dowodził, że fundamentalny system gramatyczny umożliwiający uczenie się języka jest wrodzoną cechą ludzi i specyfiką naszego gatunku. Ta wrodzona wiedza językowa określana jest terminem gramatyki uniwersalnej. Chomsky opisuje różnice pomiędzy językami ludzkimi w kategoriach „ustawienia parametrów w mózgu”. Na przykład, jeden z tych parametrów-przełączników ustanawia czy podmiot domyślny jest dozwolony w danym języku („tak” w hiszpańskim, „nie” w angielskim). Nauka języka przez dziecko miała by wtedy polegać na uczeniu się specyficznych cząstek leksykalnych (słowa, morfemy, idiomy), i na ustawieniu parametrów-przełączników na podstawie tylko kilku przykładów podanych dziecku. Teoria ta tłumaczy dlaczego dzieci potrafią nauczyć się języka bardzo szybko. Na prawidłowość tej natywistycznej teorii wskazują także typy błędów typowo popełnianych przez dzieci w trakcie nauki języka, a także obserwowana nieobecność innych, teoretycznie dozwolonych, typów błędów. Noam Chomsky wprowadził również (1957–1965) koncept „organu” odpowiedzialnego za przyswajanie języka przez dzieci (ang:the language acquisition device, LAD). Teorie Chomskiego w tej dziedzinie mają silny wpływ na psychologów i lingwistów zajmujących się akwizycją języka przez dzieci.

2. Milton Hyland Erickson (ur. 5 grudnia 1901, zm. 25 marca 1980) – amerykański psychiatra, specjalista hipnoterapii. Prezes i założyciel Amerykańskiego Towarzystwa Hipnozy Klinicznej, prowadził wykłady i organizował seminaria. Cieszył się sławą jako wrażliwy i efektywny hipnoterapeuta. Prowadził wnikliwe obserwacje zachowań niewerbalnych swoich pacjentów. Cierpiał na polio, był sparaliżowany. Milton Erickson stosował język obfitujący w mylące zwroty, dwuznaczności, zmiany znaczeń i metafory, by umiejętnie wprowadzić pacjenta w trans i wydobyć z jego podświadomości naturalne skojarzenia i siłę do wyleczenia. Milton Erickson pozostawił po sobie model terapii opartej na języku hipnozy i lingwistyce wpływu. Na podstawie jego warsztatów powstał Model Miltona, który jest jednym z głównych filarów programowania neurolingwistcznego (ang. NLP).

3. Gregory Bateson (ur. 9 maja 1904, zm. 4 lipca 1980) – brytyjski antropolog kulturowy; interesował się naukami społecznymi, neuropsychiatrią i cybernetyką. Teoretyk orientacji systemowej w psychoterapii, twórca koncepcji podwójnego wiązania jako czynnika schizofrenogennego. Był zwolennikiem przeniesienia struktury genetyki na grunt neurologii. Sformułował cybernetyczną teorię umysłu i cybernetyczną teorię prawidłowego uczenia się. Pierwszą żoną Batesona była Margaret Mead, ich córka Mary Catherine Bateson także jest antropologiem.

4. Fritz Perls, a właściwie Frederick Salomon Perls (ur. 8 lipca 1893, Berlin – zm. 14 maja 1970, Chicago) – niemiecki psycholog i psychoterapeuta pochodzenia żydowskiego. Początkowo uprawiał psychoanalizę. Z czasem stworzył własną szkołę terapii – Gestalt. Metoda NLP wielce korzysta z doświadczeń terapii Gestalt i używa jej jako metodologicznej podstawy. Sama terapia Gestalt wywodzi się po części z metod psychologicznych i terapii indyjskiej jogi.

Terapia Gestalt

Psychoterapia Gestalt – stworzona przez Fritza Perlsa metoda psychoterapii czerpiąca podstawy z teorii pola Kurta Lewina (proces tworzenia postaci, likwidowanie i tworzenie kolejnej, dominująca aktualnie potrzeba) oraz psychoanalizy. Teoria pola (psychologicznego), zwana inaczej psychologią typologiczną została stworzona przez Kurta Lewina (1890-1947) w 1936 roku. Opisuje ona zależności między polem psychicznym jednostki a środowiskiem zewnętrznym, z którym tworzy ona całość.

Najistotniejsze w tej metodzie (wg Perlsa, Goodmana i Hefferline), są:
- elastyczna, niedogmatyczna sytuacja terapeutyczna;
- holistyczne ujmowanie organizmu (ciało i psychika);
- skupienie się na TU i TERAZ – doświadczanie siebie i otoczenia;
- rozróżnienie uwagi (koncentracja aktywności i percepcji na doświadczeniu i działaniu) i świadomości (bardziej rozproszona, zakłada „napiętą percepcję”);
- rozszerzanie świadomości, rozumianej jako zdawanie sobie sprawy z tego co się dzieje, na wszystkie sfery przeżyć, myśli, działań, ciała;
- uczenie się rozróżniania zachowań służących zaspokojeniu swoich potrzeb od tych, które temu nie służą;
- założenie, że językiem organizmu są emocje;
- integracja osobowości poprzez integrację wyalienowanych części siebie (uczuć, pragnień, sądów, fantazji);
- cel nadrzędny terapii – osiągnięcie dojrzałości, wzrost potencjału człowieka,
- zwiększanie jego możliwości poprzez integrację osobowości, wzmacnianie autentycznych pragnień i potrzeb;

Terapia Gestalt zakłada, że zachowaniem człowieka zarządza proces homeostazy. Człowiek reaguje sumą utrwalonych reakcji i, aby być akceptowanym przez otoczenie, w rezultacie oddziela się od autentycznych odczuć i blokuje swój potencjał. Rezultatem alienacji – oddzielenia się od autentycznych odczuć i zmysłów – jest zablokowanie potencjału jednostki i zniekształcenie jej perspektyw. Kiedy proces samoregulacji zostaje w jakimś stopniu zaburzony, gdy organizm znajduje się w stanie braku równowagi (ja – reszta świata) przez dłuższy czas – dochodzi do choroby psychicznej.

Żadna jednostka nie jest samowystarczalna – zachowanie jest determinowane przez właściwości stosunku jednostki i otoczenia (badanie funkcjonowania na granicy kontaktu). Dwa podstawowe sposoby funkcjonowania jednostki to kontakt i wycofanie. Są to najbardziej istotne funkcje osobowości – wchodzenie w kontakt z otoczeniem w celu zaspokojenia potrzeb (zmierzanie ku obiektom) i wycofywanie się z sytuacji spostrzeganych jako niekorzystne, zagrażające lub nie podtrzymujące zaangażowania jednostki.

Techniki terapeutyczne Gestalt są oparte na tzw. dialogu egzystencjalnym między terapeutą i pacjentem. Jego celem jest najpierw pełne zrozumienie pacjenta jako proces egzystencjalny a następnie ostrożne uczenie go rozpoznawania własnych emocji i sposobów w jaki powstają. Terapia Gestalt daje w założeniu przede wszystkim głęboki wgląd pacjenta w samego siebie i swobodę podjęcia wynikających z tej nowej wiedzy decyzji. Dialog egzystencjalny wymaga także sporego wysiłku od samego terapeuty, którego zadaniem jest nie tylko oddziaływanie na pacjenta ale także samemu poddawanie się oddziaływaniu pola emocjonalnego pacjenta.

Terapia Gestalt może być prowadzona indywidualnie, w grupach spotkaniowych i w formie kilkudniowych warsztatów. Często te trzy typy zajęć są na rozmaite sposoby łączone i mieszane. Terapia Gestalt, prowadzona w schemacie grup spotkaniowych składa się zwykle z czterech etapów:

- Pierwszy to indywidualna rozmowa wstępna, której celem jest poznanie procesu egzystencjalnego pacjenta i jego ewentualnych problemów, które w tym procesie występują. Rozmowa wstępna nie jest „wywiadem psychologicznym” składającym się z serii pytań i odpowiedzi lecz początkiem dialogu – czyli luźną rozmową, pozornie „o wszystkim i niczym”.

- Drugi etap to terapia otwarcia – w której nie próbuje się jeszcze bezpośrednio pomagać pacjentowi, lecz tylko poprzez stałe „generowanie” pozytywnego pola emocjonalnego powoli „oswaja się” się pacjenta z terapeutą. Często ten etap terapii ma charakter grupowy, choć może mieć też charakter indywidualny, zależnie od tego, co terapeuta uzgodni z pacjentem. Terapię otwarcia przeprowadza się też często w formie zajęć ruchowych, w których oprócz rozmów stosuje się też specjalne relaksacyjne ćwiczenia fizyczne takie jak joga czy wzięte z zen ćwiczenia oddechowe.

- Trzeci etap to właściwie rozwiązywanie problemów – w tym etapie pacjent, który już „otworzył się” na terapię, jest powoli wprowadzany „w głąb siebie” – tzn. poprzez cykl rozmów indywidualnych i grupowych zaczyna on rozpoznawać swoje prawdziwe emocje, które wcześniej mogły być na różne sposoby zablokowane. Terapeuta i inni pacjenci wywołują na tym etapie w pacjencie rozmaite, nie zawsze przyjemne emocje i pomagają mu je „przetrwać”. Odbywa się to często nie tylko poprzez rozmowy o tych emocjach, ale też przez np. działania para-teatralne, w których pacjenci odgrywają sceny ze swojego życia starając sobie przypomnieć, co dokładnie wtedy czuli.

- Ostatni, czwarty etap, to tzw. ocena – w etapie tym pacjent poddaje się ocenie terapeuty lub grupy z postępów, jakie zrobił w ramach terapii.
W ramach jednej grupy różni pacjenci są często na różnych etapach rozwoju. Pacjenci bardziej „zaawansowani” często zaczynają odgrywać rolę pomocników terapeutów, wspierając ich w terapii pacjentów początkujących.

Neurolingwistyka

Neurolingwistyka – nauka badająca mechanizmy nerwowe w obrębie ludzkiego mózgu, które kontrolują rozumienie i tworzenie wypowiedzi, a także akwizycję języka. Ze względu na swój multidyscyplinarny charakter, neurolingwistyka czerpie metodologię i teorię z wielu innych dziedzin nauki takich jak: neuronauka, językoznawstwo, kognitywistyka, neurobiologia, neuropsychologia czy informatyka. Duża część analiz neurolingwistycznych bazuje na psycholingwistyce i językoznawstwie ogólnym i skupia się na badaniu tego, w jaki sposób mózg jest w stanie przeprowadzać procesy, które zdaniem psycholingwistów i językoznawców ogólnych, są niezbędne do tworzenia i rozumienia wypowiedzi. Neurolingwiści badają fizjologiczne mechanizmy, za pomocą których mózg przetwarza informacje związane z językiem, a także teorie językoznawcze i psycholingwistyczne, wykorzystując afazjologię, neuroobrazowanie, elektrofizjologię, a także symulacje komputerowe.

Psychosynteza

Psychosynteza to udoskonalona psychoanaliza, a twórcy NLP często wykorzystują swoją wiedzę z zakresu Psychosyntezy. Psychosynteza to w psychologii transpersonalnej otwarty system bazujący na istnieniu Ja jako modelu ludzkiej świadomości, woli i jej trenowaniu oraz teorii podosobowości, włączający liczne techniki duchowe. Psychologiczne i edukacyjne podejście do całościowego (holistycznego) rozwoju człowieka, zostało sformułowane przez Roberto Assagioliego, włoskiego psychiatrę, psychoanalityka i neurologa. Psychosynteza powstała w 1910 roku. Assagioli, który był pionierem psychoanalizy we Włoszech rozczarował się nią, uważając, że pomija zdrowe i wyższe aspekty ludzkiej natury. Uważał, że psychoanaliza powinna być uzupełniona o psychosyntezę – zrozumienie całej natury ludzkiej, włączając jej wyższe aspekty, nie tylko osobowość, ale i sferę duchową.

Psychosynteza wyrosła na gruncie psychoanalizy i leczenia pacjentów. Niemniej, od samego początku Assagioli był zainteresowany zdrowiem i rozwojem, a nie utwierdzaniem pacjenta w chorobie. Dlatego też jego model wychodzi od zdrowia. Psychosynteza oferuje nie tylko koncepcyjny model zrozumienia rozwoju i uzdrawiania oraz transformacji świadomości, ale pozwala na praktyczny rozwój osobisty „normalnie” funkcjonujących ludzi, dla rozwinięcia ich pełnego potencjału. Daje praktyczne narzędzia do osiągnięcia celu. Psychosynteza odnosi się do procesu integracji i harmonijnego (zrównoważonego) wyrażenia całości ludzkiej natury – fizycznej, emocjonalnej, mentalnej i duchowej. Psychosynteza jest w swej istocie częścią starożytnej jogi, w tym radża jogi, a wszelkie praktyki integracji osobowości, ciała, umysłu, woli i ducha zwane są w jodze pratjaharą.

Roberto Assagioli zaprezentował zręby psychosyntezy w swych dwóch książkach, wydanych za jego życia: „Psychosynthesis” (1965) oraz „Act of Will”, oraz w książce, która wyszła już po jego śmierci: „Transpersponal Development. Dimension beyond psychosynthesis”. Wiele artykułów jego autorstwa poszerzało zastosowanie psychosyntezy w wielu dziedzinach. W pierwszej ze swych książek zawarł dwa główne modele rozwoju: podstawowy model ludzkiej osobowości, znany jako jajo Assagiolego lub diagram jaja oraz zasadniczą tezę o roli woli, którą umieścił jako narzędzie osobowego ja, będącego źródłem tożsamości człowieka. Diagram rozmieszczenia funkcji psychicznych nosi nazwę diagramu gwiazdy. Diagramy te stały się podstawą dla systemu mapowania w wielu różnych szkołach i systemach psychoterapii oraz samodoskonalenia osobowości, w tym w NLP.

Podsumowanie NLP

Całość technik NLP można nazwać magią poziomą, gdyż jest to zbiór technik służących ustawianiu relacji poziomych z otoczeniem, ale nie zawiera żadnych technik magii pionowej czyli metod służących do rozwoju osobistego i wzrostu duchowego. Trzeba zakwalifikować całą sztukę NLP jako podstawowy kurs magii życzeniowej w relacjach z otoczeniem, co sprowadza się zwykle do kilku punktów takich jak: „chcę aby więcej klientów kupowało u mnie towary”, „chcę aby ludzie dobrze mi płacili”, „chcę aby żyło mi się lepiej”, etc. Jest to oczywiste dla adeptów prawdziwych szkół magii i okultyzmu, szkół które mają dobre tradycje i dbają o etyczne przygotowanie kandydatów tak, aby z pomocą swej nieco tajemnej dla innych wiedzy nie szkodzili otoczeniu… O pracy żywiołów czy subtelnych energii adepci NLP nie mają pojęcia, a duchów i demonów są nieświadomi, co pokazuje bardzo infantylny rodzaj podstaw magii. Akurat dla płytkich umysłów amerykańskiej subkultury.

Techniki pracy znane z NLP można znaleźć w każdym podręczniku jogicznej pratjahary oraz magicznej tantry, tyle, że pratyahara w jodze jest nauczana ludzi, którzy przyswoili sobie etyczne fundamenty w stopniu gwarantującym prawidłowe, nieszkodliwe wykorzytywanie technik wywierania wpływu i modelowania otoczenia. Magia słów i zwrotów, dobrze ułożonych zaklęć i inkantancji – to wszystko podstawy nauk okultystycznych, ale trzeba mieć gwarancję, że nie wpadnie to wszystko w niepowołane ręce bezideowych szkodników, którzy dla zysku ze wszystkich ludzi wokół zrobią sobie niewolników. W kontekście magii i okultyzmu warto zapoznać się z ćwiczeniami NLP, ale tylko po to, żeby wzbogacić wiedzę o poglądy amerykańskich badaczy, gdyż autentyczne ćwiczenia i praktyki magii są dużo bogatsze i efektywniejsze. Wszak uwzględniają jeszcze wszystko to, co działa w praktyce, choć nauce nie udało się tego jeszcze nawet „ugryźć”…

Redakcja i opracowanie artykułu: 

Ph. D. Prema-Dharmin

Magia antyczna jest bardzo popularna, a nawet z początkiem XXI wieku można zauważyć jej renesans w całej Europie. Jednym z przykładów dziedzictwa dawnego Egiptu, Grecji i Rzymu jest własnie antyczna boska magia. Wywodzi się ona od religijnych działań rytualnych kapłanów w Egipcie, Grecji oraz w Persji. Czynności magiczne pełniły skutecznie funkcje ochronne i twórcze, między innymi rytuał animacji, puryfikacji, mumifikacji, składania ofiar, magii medycznej oraz magicznego wyposażenia grobowego, lub destrukcyjne. Magia prywatna rozwijała się do końca historii starożytnego Egiptu, oprócz tekstów magicznych stosowano także figurki z wosku, których odpowiednie ułożenie lub uszkodzenie wywoływało pożądany skutek.

Muzyka w Egipcie należy do najstarszych wielkich magicznych kultur muzycznych świata. W IV – III tysiącleciu były znane idiofony i tańce magiczne. Muzyka była uprawiana w świątyniach przy użyciu wielu instrumentów takich jak harfy, kitary, pandory, flety, sistrum, membranofony. Po VII w. e.ch. decydująco wpłynęły na muzykę procesy arabizacji i islamizacji oraz rozwój muzyki arabskiej. Muzyka arabska wywodzi się ze starożytnej magii arabskiej znanej na tak zwanym Półwyspie Arabskim.

„A niech go piorun trzaśnie”, „szlag trafi”, „piekło pochłonie”, „diabli wezmą” – te wypowiadane w złości przekleństwa są echem magicznych rytuałów rzucania klątw. Magia, także czarna magia towarzyszy nam od głębokiej starożytności do dziś. Często rodzice stosują w porywach emocji czarną magię wobec swoich dzieci, powtarzając frazy typu: „Aleś ty głupi”, „urodziłam idiotę”, „głąb z ciebie wyrośnie”, „co robisz baranie”… To jest właśnie czarna magia, emocje plus zła myśl rodzica w kształtowaniu dziecka. Trzeba się wtedy dużo namodlić, żeby odwrócić efekty takich utwierdzeń o dużej sile emocjonalnej…

Teksty odnalezione na papirusach i tabliczkach magicznych wyjawiły nam „mały mroczny sekret” kultury antycznej, zaprzeczając potocznym wyobrażeniom na jej temat. Magia zajmowała w życiu starożytnych Greków i Rzymian ważne miejsce, stanowiła nieodłączny element ich codzienności. Zaklęcia, znaki, symbole i amulety magiczne obecne były w różnych sytuacjach – miały chronić, nieść pomoc, ale też mogły stanowić narzędzie zemsty lub agresji. Zajmując się sprawami wywołującymi silne emocje, magia antyczna łączyła się z erotyką – teksty magiczne okazały się ważnym źródłem dla poszerzenia wiedzy o seksualności starożytnych.

Magia zajmowała w życiu starożytnych Greków i Rzymian ważne miejsce, stanowiła nieodłączny element ich codzienności. Zaklęcia, znaki, symbole i amulety magiczne obecne były w różnych sytuacjach – miały chronić, nieść pomoc, ale też mogły stanowić narzędzie zemsty lub agresji. Zajmując się sprawami wywołującymi silne emocje, magia antyczna łączyła się z erotyką – teksty magiczne okazały się ważnym źródłem dla poszerzenia wiedzy o seksualności starożytnych.

Popularnonaukowa synteza na temat magii w świecie antycznym wydana została w 2001 roku, stanowiąc pierwszą poważną publikację na ten temat w Polsce. Autor, Andrzej Wypustek, podaje swoją definicję magii, objaśnia specyfikę pojmowania magii w antyku, omawia najważniejsze i najciekawsze papirusy magiczne, a także charakteryzuje język magii i techniki pisma stosowane przy sporządzaniu zaklęć. Opowiada także o magii erotycznej w szerokim kontekście obyczajowym, pokazując jak ważnym źródłem wiedzy o seksualności starożytnych są zachowane teksty magiczne. Z książki dowiadujemy się m.in., jaką rolę odgrywali magowie w społeczeństwie, ale też i jakie represje stosowano za uprawianie magii.

Magia grecko-rzymska inaczej określana mianem magii antycznej, rozwinęła się w kulturze grecko-rzymskiej czyli jak się zakłada w okresie od I w p.n.e. Do V w n.e., jednak prawda jest taka, że z tego okresu zachowało się najwięcej zapisów i artefaktów. Z tego też czasu pochodzą wszelkie jej przejawy, czyli papirusy magiczne, tabliczki metalowe z grawerowanymi zaklęciami, amulety w postaci np. ozdób i biżuterii. O samej magii powiada się, że znali ją już Remus i Romulus w starożytnym Rzymie.

W ówczesnych czasach magia była wszechobecna. Praktykowali ją ludzie wszelkich stanów i zawodów z mniejszą lub większą wiarą. Wróżbici, astrologowie sprzedający swoje umiejętności i wiadomości to był codzienny widok. Eksperci od magicznych ziół i zaklęć również byli powszechnym zjawiskiem. Zawsze też można było wynająć pisarza, który napisał stosowną formułę magiczną na powiedzmy papirusie. Często spotykane były budynki ozdobione mozaikami lub posągami bądź malowidłami o podtekście magicznym, które miały chronić dom i jego mieszkańców przed niebezpieczeństwem. Ludzie nosili biżuterię lub ozdoby traktowane jako amulety, bądź z ornamentem o symbolice magicznej.

“…W I w e.ch. Pliniusz z podziwem i zaniepokojeniem stwierdził wszechobecność magii w świecie, w którym przyszło mu żyć …”. Pisał “Magia należy do tych niewielu dziedzin, o których warto powiedzieć szerzej już choćby dlatego, że będąc największym oszustwem, osiągnęła najwyższe na całym świecie znaczenie i kwitła niepomiernie długo. Że miała tak ogromny autorytet, to nie powinno dziwić nikogo, bo przecież ona jedyna spośród wszystkich sztuk powstała z połączenia trzech innych, wywierających olbrzymi wpływ na umysł ludzki … z medycyny … religii … przywłaszczyła sobie także matematykę (tj. astronomię, astrologię) … doszła magia do takiego rozkwitu, że dzisiaj u większości ludów zajmuje pierwsze miejsce …”

Oczywiście zdawano sobie sprawę z faktu, że magia czasami zupełnie nie działała. Wówczas jednak zawiedziony klient zwracał się po prostu do innego maga. Czyli winy za niepowodzenie ponosił mag, a nie magia jako system. Czasem “… sam mag usprawiedliwiał się … odwołując się do nieodgadnionej woli bogów … zaklęcie było … rodzajem modlitwy i, tak jak wszystkie modlitwy, mogło zostać niewysłuchane …”.

Powstaje pytanie dlaczego wówczas wierzono w moce i praktyki magiczne? Odpowiedzi mogą być rozmaite. Jedną z nich można upatrywać w niezrozumieniu niektórych spraw, zjawisk. Wytłumaczenie ich sobie jako ingerencji sił nadprzyrodzonych pozwalało przyjąć rzeczy nie do pojęcia dla ówcześnie żyjących ludzi. Magia pozwalała też “walczyć” z frustracją, przerażeniem, bezsilnością, strachem, zagubieniem. Można ją “… porównać do współczesnej psychoterapii lub psychoanalizy…”. Tam gdzie nic nie można było poradzić obrzędy magiczne dawały poczucie, że coś jednak zostało zrobione.

Antyk jest pierwszą epoką w dziejach kultury i zarazem epoką najdłuższą. W czasach antyku uformowały się kanony literatury, sztuki i kultury europejskiej, do których odwoływały się wszystkie kolejne epoki. Czy w czasach, kiedy powstawały pierwsze style architektoniczne i rozwijała się literatura oraz teatr jest miejsce na jakiekolwiek elementy metafizyki? Czy magia mogła mieć znaczący wpływ na kulturę antyku, w której dominował antropocentryzm?

W starożytności magia wiązała się zwykle nierozerwalnie z religijnymi wierzeniami. Opierała się o wiarę w pewne zjawiska, czy to zachodzące w przyrodzie w ogóle, czy też tylko w istocie ludzkiej. Starożytność jest kolebką najpopularniejszych później doktryn okultystycznych, takich jak kabała, hermetyzm, animizm oraz w późniejszym czasie pogaństwo. Magia narodziła się z trzech różnych dziedzin: z medycyny (np. zioła) religii i matematyki (np. astronomia, astrologia). Zaklęcie jest rodzajem modlitwy i, tak jak wszystkie modlitwy, mogło zostać nie wysłuchane.

„Niech cię penis boli, gdy uprawiasz miłość” – tak najdelikatniej można przełożyć grecką klątwę znalezioną w lipcu roku 2009 nw starożytnym Amathus na południowym wybrzeżu Cypru. Zapisano ją na ołowianej tabliczce, jakich w antycznej i rzymskiej Grecji powstawały tysiące. Zawiedzeni kochankowie, zdradzone małżonki czy zazdrośni rywale szukali pomocy magów, którzy oferowali swoje usługi w każdym zakątku śródziemnomorskiego świata. Zaklęcia erotyczne stanowią jedną trzecią zachowanych do naszych czasów tabliczek. Najstarsza z greckich inskrypcji nie jest niczym innym: „Ktokolwiek napije się z pucharu Nestora – pożądanie dla pięknie uwieńczonej Afrodyty zaraz go dopadnie”.

Wyspa Cypr jest wyspą bogini miłości Afrodyty. To tu antyczni intelektualiści dopatrywali się jednej z ojczyzn magii, tutaj też – w Amathus, na dnie studni – znaleziono największy zbiór tabliczek magicznych (200), które być może wyszły spod rylca jednego maga w II–III w. e.ch. Dziwić może jedynie, że odkryta w lipcu 2009 tabliczka powstała w VII w. e.ch., kiedy chrześcijaństwo od dawna było religią państwową, jak wiadomo mocno inkwizycyjną. Widać stare tradycje przetrwały, pomimo ideologicznej okupacji chrześcijańskiej i były praktykowane.

Trzy wielkie Szkoły Magii

Pliniusz Starszy w „Historii Naturalnej” wymienia trzy wielkie szkoły magii. Żydowska, wywodząca się od Mojżesza co dziś chętnie łączy się z gnozą, była tysiąc lat młodsza od perskiej, powstałej pod kierunkiem Zaratustry. Samo słowo „mag” pochodzi z perskiego. Najmłodsza była magia cypryjska, ale i tam czarodziejami byli głównie Żydzi i Chaldejczycy. I chociaż „magie narodowe” nie istniały, Cypr rzeczywiście musiał być centrum magii miłosnej, gdyż Józef Flawiusz wspomina, że Feliks, prokurator Judei, wezwał czarodzieja Atomosa z Cypru, by rzucił miłosne zaklęcie na Druzyllę, wnuczkę Heroda.

Na wielkich magów natknęli się też nawracający Cypryjczyków chrześcijanie. W „Dziejach Apostolskich” opisany jest pojedynek apostoła Pawła z żydowskim czarownikiem Bar-Jezusem, w którym apostoł dowodzi wyższości cudu nad magią. Znaleziona w Amathus tabliczka z VII wieku jest zatem dowodem na trwałość tradycji. Jak wiadomo, nie tylko na Cyprze. Wystarczy wspomnieć rodzime szeptunki w Polsce czy na Ukrainie…

Magia w Grecji

Pewne elementy obrzędowości greckiej religii przede wszystkim tej starożytnej, ale i tej dzisiejszej zahaczają o magię, ale nie są normalnie tak pojmowane. W starożytności magia zwłaszcza typu czarostwa miała świetną opinię. Dzisiejsi poganie greccy raczej nie „pracują” z bogami na co dzień, w ramach swojej zwykłej religijności.

Jednak samo neopogańskie pojęcie „pracowania z bogami” wywodzi się z późnoantycznej greckiej teurgii która oznaczała raczej działanie zgodne z wolą bogów, wprowadzanie ich woli w czyn, niż posługiwanie się boską mocą do własnych celów. Tak rozumiana magia teurgiczna mieści się w światopoglądzie wielu i praktyce niektórych Hellenów, ale pozostaje raczej na marginesie ich religii. Greckie obrzędy magiczne są raczej jednoosobowe. Imponującą bibliotekę materiałów na temat greckiej magii neopogańskiej (Bibliotheca Arcana) prowadzi Apollonios.

Autorzy wielu zaklęć i przedmiotów magicznych w Grecji, często przechodzących w posiadanie osób świeckich, nie szczędzili również różnego rodzaju klątw. Popularna w starożytnej Grecji była hepatoskopia. Platon „nadał osobowość” żywiołom, tzn. opisał dokładniej ich potencjał i związki. Platon zajmował się również astrologią, jako odzwierciedleniem życia ziemskiego. W Grecji opisano publicznie właściwości planet i tworzono horoskopy. „Tetrabiblos” („cztery księgi”) Klaudiusza Ptolemeusza z Aleksandrii było „biblią” astrologii. Ptolemeusz żył około 85-115 e.ch.

Grecy humorom ciała przypisywali metale, zioła, części ciała, pojedyncze narządy, rodzaje wydzielin, a potem przypisywali planetom. W Grecji najprawdopodobniej także powstała pierwsza europejska różdżka do badań radiestezyjnych. Istaniał również rytuał „przyszpilania” wroga. Starożytni Grecy słynęli również z licznych jasnowidzących wyroczni. Jedna z najsłynniejszych znajdowała się w Delfach.

Do Grecji magię orientalną przyniósł Ostanes towarzyszący perskiemu królowi Kserksesowi w wyprawie wojennej przeciw Grekom w 480 roku p.e.ch. Patronką praktyk magicznych w Grecji była tajemnicza Hekate – bogini zmarłych i upiorów, mistrzyni czarów, opiekunka czarownic. Wierzono że nocą odbywa ona powietrzne jazdy razem z orszakiem służebników, poprzedzona gromadą czarnych psów. Jest wysoka, ma wężowate włosy ma pochodnie w lewej ręce a miecz w prawej. W II w.p.e.ch. został opisany pierwszy zabieg magii miłosnej.

W Grecji istniało wiele rodzajów czarodziejów np. goeci (goetes), nazwani tak od wycia i dzikich krzyków, jakimi wymawiali swoje zaklęcia. Czarodzieje ci nie byli zbyt lubiani wierzono że to oni rzucali wszystke złe uroki. Czarodzieje ci też za pieniądze dostarczali trucizny i talizmany. Starożytni Gracy znali też astrologię. Był to rodzaj magii, którą mieli wynaleźć Chaldejczycy. Nazwa „Chaldejczyk” oznaczała w grecji astrologa, a więc maga odczytującego z gwiazd przyszłe losy ludzi i narodów. Najbardziej znanym astrologiem był Berosus to on założył szkołe astrologi i wróżbiarstwa na wyspie Kos. Ateńczycy bardzo go cenili.

Etruskowie i Rzymianie

ETRUSKOWIE do żadnego przedsięzięcia publicznego czy prywatnego nie przystępowano bez zasięgnięcia porady u wróżbiarza czy wyroczni. Orzekał on o przychylności bogów i złośliwości demonów. Wróżono z wnętrzności zwierząt, piorunów i lotu ptaków. Wiedza z poszczególnych dziedzin wróżbiarstwa była zawarta kolejno w księgach: libri haruspicini, libri fulgurales i libri rituales. Haruspikowie, czyli wróżbiarze cieszyli się poważaniem w całym Rzymie (bo Etruskowie to przodkowie Rzymian. Etruskowie przyswoili hepatoskopię od Babilończyków, lecz dopiero tutaj powstawały pierwsze szkoły świątynne uczące tego sposobu wróżenia.

Hepatoskopia to określenie używane dla określenia wróżenia z wyglądu watroby. Dlaczego z wątroby a nie np. z serca? Ponieważ jest to organ wytrzymalszy i bardziej intrygujący niż inne. Oczywiście nie trzeba było wycinać sobie wątroby . Wróżyło się zorganu ofiarnego zwierzęcia, zwykle owcy. Hepatoskopia wymagała lat nauki. Specjalistyczne tekstyzostały zapisane pismem klinowym.

We włoskim muzeum Piacenza możemy oglądać naturalnej wielkości model wątroby wykonany z brązu znaleziony w etruskiej szkole. Rzymianie specjalizowali się w magii praktycznej. Pliniusz opisał wiele leczniczych eliksirów. Wszystkie zasady tworzenia eliksirów, składników, sposobu przygotowania bardzo przypominają czasy dzisiejsze. Mimo tego wszystkiego, Pliniusz zaprzeczał istnieniu magii. Galen był lekarzem, który również skomponował wiele nowych eliksirów. Magia niszczycielska zgodnie z tzw. „prawem dwunastu tablic” – była karana śmiercią już od V wieku p.e.ch. W 139 roku p.e.ch. pretor Cornelius Scipio Hispalus skazał na wygnanie wszystkich astrologów. Niewiele to pomogło, a wręcz zaszkodziło władzy politycznej.

W I wieku p.e.ch. ludzi ogarnął szał wiedzy tajemnej, a astrolodzy, magowie i jasnowidze stali się popularni gdyż ludzie wierzyli że po poznaniu przyszłości będą mogli zapobiec nieszczęściom. W Rzymie też pojawiły się pierwsze czarownice np. sybille, które jak sądzono oglądały tajemnice losów przyszłych ludzi i świata. Były też inne czarownice np. szpetna Erichto zawsze kojarzyło się ze śmiercią i zniszczeniem.

W Rzymie odkrywano liczne wilkołaki i strzygi czyli tzw. wiedźmy w postaci ptaków, a dawniej wierzono że porywały trupy które potem zjadały w swoich siedzibach. AUGUR to w starożytnym Rzymie kapłan posiadający tajemnice wieszczenia ze znaków pochodzenia naturalnego: przelotu ptaków, zjawisk meteorologicznych itp.

Piękniejsza siostra

Badacze zawsze mieli kłopot z boską magią. Niektórzy twierdzą, że istniała, zanim człowiek ustanowił religię, że jest jej poprzedniczką. Z pewnością jednak nie przestała być uprawiana po pojawieniu się religii nominalnej. Lepiej zatem powiedzieć, że jest ona starszą, piękniejszą i bardziej dziką siostrą, która żyła nadal i przez tysiące lat miała oraz ma wielu żarliwych wyznawców czy raczej Adeptów. Wyprowadziła się tylko ze świątyń politycznych religii i sekt swej bezbożnej siostry do podziemi i mrocznych zaułków, a że lubiła noc, tajemnicę i długotrwałe szepty, miejsce jej się na tyle spodobało, że funkcjonuje w podziemiu do dziś. Pochodzi jednak z Nieba, a sama Biblia przyznaje, że wiara bez cudownej mocy magicznej jest niczym.

Religia ludów archaicznych pełna jest czarów, uroków i zaklęć. Kapłan to jednocześnie czarownik i szaman. Zaklina deszcz, niszczy wrogów, rzuca klątwy, a także leczy, przeprowadza inicjacje – mnogość funkcji zależy od ludu i religii, wszędzie jednak są obecne elementy magiczne. Religie starożytne nie pożegnały się z magią. Zwłaszcza egipska, indyjska i buddyzm.

Tajemnicze zaklęcia pokrywały ściany piramid, świątyń i grobowców od momentu, gdy nad Nilem pojawili się faraonowie. – Według Egipcjan zapis imienia i wizerunek człowieka decydowały o jego egzystencji duchowej i fizycznej – mówi egiptolog dr Andrzej Ćwiek z Muzeum Archeologicznego w Poznaniu. – Magiczną funkcją przedstawień było zapewnienie materializacji osób i zdarzeń, zwłaszcza w życiu pozagrobowym. Stąd tak liczne wizerunki i podpisy, a także niszczenie ich, gdyż wierzono, że uszkadzając portret, realnie szkodzi się tej osobie. Wiarę tę podzielali potem Koptowie i Arabowie.

Klątwy polityczne i kosmiczne

Boska Biała Magia stanowiła oficjalny element egipskiej rzeczywistości rytualno-religijnej. Jednym z najlepszych przykładów było rzucanie klątw na wrogów państwa zarówno w wymiarze politycznym, jak i kosmicznym. Znane jest rytualne zabijanie boga Setha czy złego węża Apopisa. Aby urzeczywistnić słowa magicznych zaklęć, uciekano się do najróżniejszych rytuałów. Już w III tys. p.e.ch. lepiono z wosku figurki, których zadaniem było wykonywanie rozkazów maga. Znano też figurki osób zaklinanych o identycznym przeznaczeniu, jak te stosowane przez parające się czarną magią czarownice czy w praktykach boskiej religii voodoo (wudu). Całkiem oficjalnie wykorzystywano je przeciwko wrogom króla.

Z czasów Średniego Państwa Egipskiego (2000–1800 r. p.e.ch.) znane są teksty złorzeczące, czyli klątwy rzucane na wrogów Egiptu. Aby doprowadzić do klęski, spisywano ich imiona na glinianych naczyniach bądź figurkach spętanych obcokrajowców. Jedne i drugie celowo uszkadzano i rozbijano, a następnie zakopywano w ziemi, by czar się urzeczywistnił. – Podobne procedury były w magii prywatnej już w Starym Państwie, ale ich okresowy rozkwit nastąpił dopiero w I tys. p.e.ch. – tłumaczy dr Ćwiek. – Wydaje się, że popularność indywidualnych praktyk magicznych ma związek z rewolucją amarneńską, która doprowadziła do degradacji pojęcia maat, czyli ładu i porządku. Do głosu doszła wtedy osobista pobożność i bezpośrednia relacja z bóstwem. Ten indywidualizm objawiał się coraz większą ilością praktyk magicznych, mających za zadanie zaszkodzenie komuś lub wymuszenie własnych korzyści.

W czasach grecko-rzymskich boska magia kwitła jako cudowna sztuka. Swego czasu twierdzono, że nad Nilem w pierwszych wiekach ery chrześcijańskiej miało to związek z podupadaniem oficjalnej religii egipskiej wypieranej przez nowych bogów i przez chrześcijaństwo, że kapłani zmuszeni do zmiany profesji stali się wędrownymi magami, którzy oferowali swe usługi za pieniądze. Dziś już tak nikt nie uważa.

W antyku boska magia stała się wszechobecna, szczególnie po Aleksandrze Wielkim i w Imperium Romanum, co wynikało ze spotkania Wschodu z Zachodem oraz z przenikania się idei, religii i kultur. Do Grecji trafiła ze Wschodu, do Rzymu z Grecji. Horacy w poetyckim liście do Augusta napisał: „Grecja podbita srogiego zwycięzcę podbiła”, co odnosiło się do wpływu na cywilizację rzymską duchowej kultury i magii greckiej. Tam zadomowiła się nie tylko wśród prostaczków, ale i na salonach.

Boska sztuka

Dziewiętnastowieczni badacze antyku do magii podchodzili jak do śmierdzącego jaja. Setki tabliczek magicznych z klątwami, zaklęciami, papirusy magiczne, opisujące najróżniejsze rytuały i zabiegi, wszystko to było kolcem w oku dla miłośników wzniosłego klasycznego, racjonalnego antyku. Pogniecione ołowiane tabliczki trafiały więc w ręce prywatnych kolekcjonerów i okultystów, w dodatku niezwykle trudne do odczytania mistyczne teksty nie zachęcały do przekładów. – Wśród naukowców dominował pogląd, że magia ograniczała się do ciemnych warstw społeczeństwa, szczególnie podatnych na zabobony, a jeśli przenikała do elit, to tylko w czasach upadku – tłumaczy historyk z Uniwersytetu Wrocławskiego dr Andrzej Wypustek, autor książki „Magia antyczna”. – Mówiono wręcz, że tabliczki to zjawisko patologiczne, a magia to zdegradowana forma religii, symptom schyłku greckiego racjonalizmu. To wszystko nieprawda, a co gorzej jest to celowe, religijno-polityczne, papiestwem cuchnące szambo kłamstw na temat boskiej magii i jej cudownych możliwości.

Magia zawsze radziła sobie doskonale, zarówno w antycznej Grecji, jak i wśród chrześcijan czy Żydów, czyli w bastionach racjonalności, humanizmu i prawdziwej wiary. Magia wykraczała poza granice językowe, kulturowe, społeczne, geograficzne czy czasowe. Magia zresztą w swoich praktykach rytualnych zawsze kieruje się zdrowym rozsądkiem i rozumem. Gdzie nie ma magii tam nie ma nauki ani rozumu, nie ma wiedzy o Rzeczywistości.

Większość antycznych intelektualistów twierdziła w swoich pismach, że oświeceni ludzie nie wierzą w magię, tylko ją praktykują. Platon w swym idealnym państwie za uprawianie szkodliwej czarnej magii chciał karać śmiercią lub odmową pogrzebu, Arystoteles jawnie ją potępiał, a Pliniusz Starszy pisał, że jest najbardziej oszukańczą ze sztuk. Jednocześnie zdawali sobie sprawę, że jest wszechobecna, ponoć nawet Perykles pod koniec życia nosił magiczne amulety.

Potwierdzają to znajdowane w całym świecie antycznym tabliczki, papirusy magiczne czy oskarżenia o magię, które zresztą najczęściej miały miejsce wśród arystokracji, a nawet uczonych. Najlepszym przykładem jest sprawa żyjącego w IV w. Libaniosa, słynnego retora z Aleksandrii. Gdy po tym, jak dostał paraliżu, znalazł w sali wykładowej zabitego kameleona ze związanymi łapkami, doszedł do wniosku, że ktoś rzucił na niego klątwę. Te często niezrozumiałe, pełne wspaniałych ciągów słów, rysunków, zapisane magicznymi znakami teksty pokazują prawdziwe oblicze starożytnych, wykraczając poza elitarne ograniczenia źródeł tekstowych, jakimi dysponujemy. Teksty magiczne są szczere, obraz antyku, jaki z nich się wyłania, nie jest posągowy, pełno w nim ludzkich lęków, nieszczęść, chorób, zawiści i frustracji. Nagle okazuje się, że twórcy europejskiej kultury bekali, puszczali wiatry, byli niehonorowi i okrutni. Szkoda, że wokół boskiej magii narosło tyle plugawych chrześcijańskich kłamstw wyprodukowanych przez ciemnotę intelektualną o osobowości psychopatów niezdolnych ani do wyższych uczuć ani do wyższej wiedzy.

Nie prośbą, a groźbą

Podczas gdy religia odwołuje się do próśb i modlitw, magia stosuje wobec bogów, a w zaklęciach wymieniani są wszyscy bogowie egipscy, greccy i rzymscy, a nawet Jezus rozkaz i inwokację. Człowiek intensywnie inwokuje do bóstwa i przeciw demom chcąc osiągnąć cele materialne i duchowe – uleczyć chorobę, uniknąć nieszczęścia, wygrać zakład, doprowadzić do klęski wroga, tymczasem religia zajmuje się tylko materalnym dobrem, zbieraniem kasy na tacę i oszukiwaniem ludzi, że ksiądz ma jakieś moce zbawcze. „Magia jest utylitarna i twórcza, religia zabobonna. Jeśli nawet religia nie jest otwarcie antyspołeczna, to jest na pewno aspołeczna” – pisze dr Wypustek w swej książce. Podczas gdy mag czy szaman dopraszał się łaski bogów dla ogółu, ksiądz rzucał czar w imieniu jednostki i jeszcze bezsensownie (np. ekskomunika). Tak by się wydawało z definicji magii i religii, ale nie tylko w Egipcie magię wykorzystywano publicznie w trosce o społeczność.

Jedna z najstarszych znanych oficjalnych klątw powstała na wyspie Teos w V w. p.e.ch. Zapisano w niej, że „jeśli ktokolwiek sporządzać będzie zaklęcia przeciw mieszkańcom wyspy, zginie z całym rodem”. Inną klątwę rzucono na tych mieszkańców miasta Kyrene na Therze, którzy nie chcieli pojechać do kolonii w Libii (o tej samej nazwie) lub ukrywali zbiegów. Stopione wówczas woskowe figurki sprawiały, że „winni przestępstwa sczezną wraz ze swoimi dziećmi”.

Na zgromadzeniach ludowych i w sądach klątwy rzucano oficjalnie przeciwko oszustom i oskarżonym. W tym samym czasie pojedyncze osoby zatrudniały magów, by pomogli czarami w wygraniu procesów. Ci, uciekając się do magii, sporządzali klątwy spętania (mowy, członków, umysłu) przedstawicieli przeciwnej strony. Magia popularna była też w medycynie. Sięgano do niej zwłaszcza w sytuacjach beznadziejnych.

Czary, jak każda walka, pełne były przemocy. W magii sportowo-hazardowej rzucano klątwy na woźniców i zapaśników życząc im paraliżu rąk, nóg, ślepoty i słabości, a także konie i wozy. Ale nawet zaklęcia miłosne nie proszą, tylko rozkazują bogom i demonom, żeby spętały obiekt pożądania, sprawiły, że stanie się bezwolny. Figurki magiczne przebijano szpilami w miejscach, które miała ogarnąć niemoc, palono je, zakopywano. Trudno doszukać się w tych zaklęciach duchowej miłości, jednak magia obronna praktykowana jest w spokoju umysłu i z rozsądku. To raczej desperacja i pożądanie obezwładniające zakochanego popychały go do takich żądań.

Zaklęcia erotyczne bywają egocentryczne, ale nie złowrogie, rzadko zaklinający życzył ofierze śmierci. Dlatego tekst na znalezionej w 2009 roku w Amathus tabliczce jest taki wyjątkowy. – Znane zaklęcia powodować miały impotencję lub paraliż, a tu coś takiego – życzenie ofierze cierpień w sferze intymnej, to ciekawy przyczynek do sadystycznej poetyki niektórych zaklęć czarnej magii – mówi dr Wypustek. Z magii miłosnej znacznie częściej korzystali mężczyźni, choć w tekstach literackich to kobiety zdają się częściej chodzić do czarownic po miłosne eliksiry. – Kobiety wystawiały tabliczki, w których błagały o zemstę czy odwrócenie złej passy – dodaje badacz. – W przeciwieństwie do anonimowych i potajemnych zaklęć, były one czasami wystawiane na widok publiczny.

W brzuchu żaby

Tabliczki i figurki gnieciono i przebijano gwoździem dla wzmocnienia zaklęcia. Później owijano sznurami, dodawano włosy ofiary, czasami zaszywano w brzuchach żab i polewano krwią, po czym wrzucano do studni, zakopywano w ziemi lub wkładano do grobów zmarłych tragiczną śmiercią (np. gladiatorów). Tam zaklęcia miały kontakt z bóstwami podziemi i nikt ich nie wyjmował, a więc nie rozwiązywał zaklęcia.

Na tabliczkach nigdy nie było imion ojców zaklinanych osób, tylko matki, w myśl zasady że matka jest zawsze pewna, by bóstwo lub demon przez przypadek nie pomyliły ofiary. – Magia była bronią słabszych, przegranych, pełniła też funkcję psychoterapii, dając jakieś wytłumaczenie katastrofom – chorobie, stracie ukochanego, wolności czy majątku – tłumaczy sobie polski dr Wypustek. – „W obliczu tych nieszczęść człowiek musiał znaleźć jakiś sens dalszego życia. Wiara w zaklęcia była mechanizmem obronnym ludzkiej psychiki. Zamiast lęku dawała iluzję bezpieczeństwa, pomoc tam, gdzie ocalenie było już niemożliwe. W medycynie nazwalibyśmy to dziś efektem placebo.” Naiwne tłumaczenia dr Wypustka tchną jednak stęchlizną katedry teologii katolickiej rodem ze średniowiecza, a przecież Polska to nawrót średniowiecza w XXI wieku. Wie o tym każdy adept czy adeptka Szkoły Tradycyjnej Magii Antycznej, sprawdzonej efektami tysięcy eksperymentów magicznych w ciągu życia każdego prawdziwego maga.

Mimo to magowie żyli przez wieki chrystusowej okupacji ideologicznej w cieniu kultury i sztuki. Ich praktyki nigdy nie były oficjalnie dozwolone, w niektórych okresach magię wściekle prześladowano z powodu paranoicznej furii religijnej. W początkach VI w., po synodzie w hiszpańskiej Elwirze, represje miały już rozmiary państwowe, także posiadanie ksiąg magicznych przypłacało się życiem. Prawo złagodniało za Teodozjusza (347–393 r. e.ch.), który za magię nie karał śmiercią, tylko konfiskatą majątku całej rodziny i deportacją.

Oczywiście największy zakres i oddźwięk miały średniowieczne i nowożytne polowania na czarownice, heretyków i sekciarzy. O sile i lęku przed czarami w średniowiecznej Europie świadczy najsłynniejsza chyba klątwa, anathema jaką wygłosił ostatni mistrz zakonu templariuszy – Jacques de Molay. Oskarżony o herezję, czary, homoseksualizm, dzieciobójstwo i czczenie demonów, po torturach musiał przyznać się z bólu do zarzucanych zbrodni. Jednakże, gdy palono go na stosie 18 marca 1314 r., rzucił klątwę: „Klemensie, sędzio niesprawiedliwy, powołuję ciebie przed Sąd Boży w 40 dni od dnia dzisiejszego, a ciebie królu Filipie, równie niesprawiedliwy, w ciągu roku jednego”. I rzeczywiście papież zmarł miesiąc później, a Filip Piękny w nie cały rok później, przy czym klątwa dotyczyła też potomków króla, aż do trzynastego pokolenia. Magia ma MOC jeśli wypowiadana jest przez odpowiednio wyszkoloną osobę na wysokim poziomie rozwoju panowania nad umysłem i emocjami…

Czar magii trwa

Magia przetrwała do naszych czasów i jest uprawiana przez tysiące ludzi. Któż nie słyszał o czarownicach, alchemikach, magach, okultystach? Magia nadal ma całkiem sporą gromadkę wyznawców, by od czasu do czasu pojawiać się chyłkiem także w irracjonalnym życiu pseudonaukowców sterowanych z wydziałów teologii, chociażby pod postacią horoskopów, wróżb andrzejkowych, czarnego kota czy niegroźnych przekleństw, a w sezonie ogórkowym nieśmiertelnych klątw faraonów.

Faktem jest, że zarówno Egipcjanie, jak i Grecy umieszczali na ścianach grobowców klątwy grożące, iż „tego, kto zaburzy spokój zmarłych, czeka śmierć”. Już w Tekstach Piramid pojawia się zaklęcie: „Ten, kto naruszy tę piramidę i świątynię króla, zostanie osądzony przez Wielką Dziewiątkę Bogów i znajdzie się w niebycie, i jego rodzina znajdzie się w niebycie. Zostanie przeklęty i będzie zjadał sam siebie”. Wbrew wyobrażeniom, teksty takie znaleziono w niewielu grobach, chociaż mogły tam być. Klątwa Tutanchamona stała się prawie tak samo sławna, jak ten młody faraon i jego skarby. Nie wiadomo tak do końca czy klątwa: „Śmierć na chyżych skrzydłach dosięgnie każdego, gdy naruszy spokój króla”, rzeczywiście była na ścianach odkrytego w 1922 roku grobowca.

Amerykańska autorka powieści grozy Marie Corelli powoływała się na Klątwę Tutenchamona w słynnym artykule z „New York Timesa” (marzec 1923 r.), przepowiadając śmierć wszystkim, którzy weszli do grobu. – Gdy w miesiąc później zmarł nagle finansujący badania lord Carnarvon, plotka zaczęła żyć własnym życiem – mówi dr Ćwiek. – Przy każdym kolejnym zgonie osoby, którą można było w jakikolwiek sposób powiązać z Tutanchamonem, przypominano sobie o klątwie, utwierdzając się w przekonaniu, że działa. Howard Carter, odkrywca grobowca, reagował z oburzeniem na klątwę, a także na jej racjonalizowanie za pomocą teorii o szkodliwych drobnoustrojach. Sam był zresztą żywym dowodem skuteczności klątwy, umarł w 1939 r. w wieku ledwie 64 lat – czyli 16 lat po ujawnieniu klątwy. A przecież na spełnienie wielu typów klątw trzeba czekac znacznie dłużej…

Egiptolog Herbert E. Winlock sporządził w 1934 roku zestawienie statystyczne dowodzące, że klątwa jest wymysłem – spośród 26 osób obecnych przy otwarciu grobowca, sześć zmarło w ciągu następnych 10 lat, co było całkowicie normalne w przypadku osób w podeszłym wieku. Tyle, że wcale nie były jeszcze takie stare, a i zaginionych pominięto. To wszystko nie zaszkodziło wielbicielom okultyzmu i sensacji – magia, klątwy i czary nadal dobrze się sprzedają, więc co rusz są wykorzystywane w show-biznesie i kulturze popularnej. Prawda jest taka, że ludzie związani ze wspomnianym grobowcem umierali szybciej niż inni, a często towarzyszyły śmierci jakieś tragiczne wydarzenia, co pseudonaukowcy teologią podszyci skrzetnie ukrywają.

Ileż filmów powstało na temat klątwy zza grobu, inne znowu są nią obłożone. Najpierw był „Duch” Spielberga, gdzie wkrótce po jego nakręceniu zmarły dwie główne aktorki – Dominique Dunne zamordował zazdrosny chłopak, a kilkunastoletnia Heather O’Rourke zmarła na sepsę. Teraz – wchodzący na ekrany „Mroczny rycerz”, gdzie Heath Ledger, odtwórca Jokera, zmarł w niejasnych okolicznościach, a Morgan Freeman uległ ostatnio wypadkowi. Niestety, kto rzuca te klątwy, dlaczego oraz gdzie są materialne dowody używania magii – nie potrafi odpowiedzieć ani sugerujący „Klątwę Mrocznego Rycerza” dziennikarz z hiszpańskiego dziennika „El Mundo”, ani blogger brytyjskiego „Guardiana”. Oczywiście odpowiedzieć mogą żyjący spadkobiercy Tradycyjnej Szkoły Magii Antycznej.

Nikt nie wie gdzie szukać początków magii. Jerzy Prokopiuk przytacza artykuł Andrzeja Wiercińskiego Człowiek i jego naczelne paradygmaty, w którym wyróżnione zostały trzy kolejne fazy postrzegania ludzkiego. Chronologicznie pierwszy jest paradygmat animizmu, który kierował wiele lat modelowaniem świata, „co przejawiało się w genezie i rozwoju światopoglądów magiczno-religijnych. Przyjęcie tego paradygmatu oznaczało, że normalne postrzeganie w świecie rzeczy i jego procesy uważano za skutki gry oddziaływań uosobionych mocy duchowych, która stanowiła tajemniczą, ukrytą stronę rzeczywistości.(…) Na przebieg takiej gry ludzie mogli wpływać za pośrednictwem zabiegów magicznych i obrzędów religijnych, których adresatami były różnorodne, zanimizowane twory nadnaturalnej strony rzeczywistości.”

Ludzie czcili to, co było im najbliższe; przyrodę, z którą byli związani. Pogańscy wyznawcy prehistorycznej religii Wielkiej Matki i Młodego Boga, oddani byli białej magii, związanej z kultem płodności i odradzającego się życia. Działania magiczne będące skutkiem czczenia cykliczności przyrody zaowocowały powstaniem wąsko wyspecjalizowanych ewoluujących grup, takich jak czarownice, benandanti czy calusari. Prawda jest taka, że magowie ni etyle czcili przyrodę, bo była im najbliższa, ale dlatego, że wiedzieli iż nabożny kult przyrody jest bramą do stosowania mocy przyrody w praktyce poprzez ludzki umysł czy mentalno-werbalny wpływ. W magii potrzebna jest inicjacja od żyjącego Mistrza Magii. Bez tego zostaje się najwyżej marną czarownicą gawędziarką piszącą bełkotliwe pseudoprzekazy na temat końca świata, co ukazuje zidiocenie osoby która nielegalnie, bo bez wtajemniczenia zajmowała się magią.

Inicjacja kojarzy się słusznie także z szamanizmem, a nie tylko z magią. Czarownictwo i cały okultyzm europejski mają dużo więcej wspólnego z azjatyckimi praktykami szamanów niż się wydaje narkomanom i nieukom pokroju Eliade, którzy piszą książki bo są gawędziarzami, ale nie orientują się w antycznych szkołach magii. Inicjacja jest duchowym wtajemniczeniem, chociaż osoby nie mające pojęcia o magii probują używać obu słów w różnych znaczeniach, gdyż nie przeszli nigdy wtajemniczających inicjacji magicznych, nie mają przekazu magicznych mocy.

Magiczny świat antyczny

Ludzi od zarania dziejów przyciągało to, co było związane ze sferą tajemnicy, sytuacji przerastających rzeczywistość. Okresowo narastały i wzmagały się zaklęcia, wiara w moc sprawczą wyższej siły, działanie czegoś, co nazywamy magią. Homo sapiens zawsze potrafił sobie wytłumaczyć to, co nie wytłumaczalne w sensowny sposób. Kiedy biednemu kupcowi nie szły interesy, wyjaśniał ten fakt złośliwością demonów i ciemnych mocy i szukał antidotum na pecha u bogów. Kiedy niewiasta łzy roniła z wielkiej miłości, niestety nieodwzajemnionej, oczywiście zawsze pod ręką znalazł się mag, który zaradzić potrafił na podły stan odpowiednim specyfikiem oraz fachowią psychoterapią. Innym razem trafiał się ktoś, kto zazdrościł sąsiadowi majątku, a nie mogąc tego przeboleć, zwracał się w kierunku magii.

W tym miejscu należy nadmienić, że magia obecnie dla wielu znaczy coś zgoła odmiennego, niż w starożytności. W wiekach dawnych było to zjawisko integralnie związane ze sferą ludzkich myśli i zachowań. Magiczne formuły, które dziś uważamy za czary czy zabobon, w starożytności opierały się na założeniach, które uważano za naukowe w swoich czasach. Zatem cel magii był zawsze zbliżony do celu nauki. Pożytkowanie i zmienianie natury, poznawanie rządzących nią praw i posługiwanie się tą wiedzą do pożytecznych celów. Wszystko zgodnie z boską, zapisaną nawet w Biblii zasadą panowania nad ziemią i czynienia jej sobie poddaną.

Magia, wszędzie magia

W antycznym świecie grecko-rzymskiej kultury, magia była zjawiskiem powszechnym, można ją było spotkać wszędzie, w każdym aspekcie życia codziennego. Na bazarze najłatwiej było natknąć się na kompetentnego wróżbitę czy astrologa, który sprzedawał swe cenne wiadomości na temat konstelacji niebieskich, albo spotkać się z fachowcem od magicznych ziół i zaklęć, oferującym swe magiczne usługi, a także, jak praktycznie sprawdzono, skuteczne produkty. Kiedy już wychodziło się z rynku, można było zobaczyć budynki pięknie zdobione magicznymi mozaikami albo rzeźbami, które oczywiście skutecznie chronić od wszelkiego zła i nieszczęścia. Nie brało także ludzi obwieszonych magicznymi amuletami, naszyjnikami czy pierścieniami.

Papirusowe różności

Dzięki ekspedycji Napoleona na Wschód w latach 1799-1801 i odczytanie pisma egipskiego 1822 roku, cywilizacja starożytnego Egiptu stała się bardziej zrozumiała dla Europejczyków. Trochę w cieniu tych wydarzeń znalazło się odkrycie greckich papirusów magicznych, bo wszystkie sekty chrześcijańskie włącznie z katolicką naciskały na ukrycie tych wielkich dzieł nauk magicznych. Dawne praktyki magiczne można śmiało przyrównać do dzisiejszej sztuki gotowania. Gotować każdy może, ale nie każdy się do tego nadaje gotując smacznie. Papirusy zawierają magiczne zaklęcia, receptury do sporządzania substancji i odpowiednich formuł, opisy rytuałów, hymny do bogów. Przed dzisiejszym czytelnikiem owych papirusów rozpościera się cała gama barw magii antycznej. Można tam wyczytać różności. Jedne bawią, inne mrożą krew w żyłach.

Magia wina

Każda drobnostka mogła stać się celem magicznych zabiegów. Ot, chociażby, takie przyziemne sprawy jak troska o dobre wino. Źródła opisują pewną chrześcijańską procedurę magiczną, która miała zapobiegać skwaśnieniu wina. W końcu to bardzo ważna sprawa tak dla pijaków jak i dla księży czy pastorów, że warto im było o winie pamiętać. Otóż należało wyskrobać na jabłku słowa psalmu: skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan (34, 9), po czym wrzucić je do beczki z winem i sprawa załatwiona!

Papirusy zawierają także szereg komicznych receptur i pomysłów antycznych magów czy raczej mistrzów magii. Te były prawdopodobnie przeznaczone na specjalne okazje typu uczta czy sympozjum. Dzięki takim zaklęciom można było jeść do woli czosnek i nie wydzielać przykrych woni, wystarczyło tylko wcześniej ugotować i zjeść porcję buraków. Jednak to tak naprawdę mały problem. Na przykład, aby dużo pić i się nie upić wystarczy zjeść świńskie płuco, a wtedy alkohol nie wprawiał w stan upojenia. Co ważne dla panów, żeby dostać erekcji, kiedy się tylko zapragnie, mag radził zmielić pieprz, pomieszać go z miodem i nałożyć na „to miejsce”, z którego chciało się zrobić użytek, co działa i dzisiaj, chociaż trzeba się nauczyć dokładnie, gdzie ile i jak wcierać, żeby sobie pieprzem narządu nie przypalić.

Cuda magii to charyzmaty

Mówiąc troszkę poważniej, antyczni cudotwórcy potrafili też władać zjawiskami atmosferycznymi. Do najsławniejszych chyba cudów doszło za panowania Marka Aureliusza w drugim wieku ery chrześcijańskiej, przez komentatorów nazwanych „cudem pioruna” i „cudem deszczu”. „Cud pioruna” zdarzył się, gdy ufortyfikowany obóz rzymski zaatakowali Germanie, posługując się machiną oblężniczą. Dziwnym trafem piorun uderzył w machinę i ta stała się grobem dla tych, którzy nią kierowali, a obóz rzymski wyszedł z opresji zwycięsko.

„Cud deszczu” miał miejsce w 172 roku, kiedy to armia rzymska została oblężona przez Kwadów w górzystym terenie. Wróg miał przewagę liczebną i lepszą pozycję. Dni były upalne, a Rzymianie, pozbawieni wody, chcieli już prawie kapitulować. Wtedy to nadciągnęła gwałtowna burza i ulewa. Żołnierze rzymscy zdołali nie tylko ugasić pragnienie, ale i napoić swoje zwierzęta. Natomiast wezbrane potoki spowodowały olbrzymie straty wśród nieprzyjaciela. Opowiadano potem, że pewien mag egipski towarzyszący Aureliuszowi, wywoływał zaklęciami swoje duchy, a zwłaszcza potężnego boga Thot-Szu.

Magia zdrowia

Płynna była granica między magią a uzdrawianiem, a i dziś istnieje magia uzdrawiania. Za przykład niech posłuży znana nam dobrze jemioła, której to przypisywano właściwości lecznicze, ale też i magiczne. Pliniusz Starszy przekazał nam opis zbierania jemioły. Biało ubrani druidzi zbierali złotym sierpem jemiołę ściętą z dębów, zagarniając ją w białe płótna. Towarzyszyły temu obrzędowi białe byki, które następnie składano w ofierze. Pliniusz podaje, że według druidów jemioła leczyła wiele chorób, jej napar miał być skuteczny przeciw bezpłodności ludzi i zwierząt, stanowił też środek przeciw truciźnie. W starożytnym świecie trudno było w przypadku uzdrowienia odróżnić przyczynę naturalną od boskiej czy magicznej.

Wróćmy jednak do naszych antycznych papirusów. W świecie antycznym ciężko czasem oddzielić zaklęcie magiczne od religii, postawę maga od postawy wyznawcy mistycznego kultu. Magia bywała przecież szczególną, często teologicznie pogłębioną, wyrafinowaną religijną wiedzą, swoistą metafizyką. Poszukiwała przeżycia boskiej tajemnicy, co pokazuje, że magia to wyższa postać religii, szkoła w której religii kultowej towarzyszy boska moc.

Boscy magowie nie tylko stosowali zaklęcia, ale też modlitwy, które także mają swoje miejsce na magicznych papirusach. Należy jednak rozgraniczyć magię od religii nominalnej, zepsutej moralnie pijaństwem czy pedofilią oraz bełkotliwym dogmatem. Miały ze sobą wiele wspólnego, ale różniły się w zasadniczym punkcie. Magia szuka sposobów zawładnięcia siłami nadprzyrodzonymi i zmuszenia ich do działania, religia natomiast czci je i stara się owe siły przebłagać czy udobruchać.

Ceremonie magiczne często przypominają ceremonię religijną, tak na Zachodzie jak i na Wschodzie. Poprzedzały ją długie posty, okres wstrzemięźliwości seksualnej, a także poświęcenie miejsca ceremonii i instrumentów. Magowie unikali na przykład ubrań z owczej wełny oraz butów, sandałów i pasów ze skóry. Wszystko, co pochodziło z zabitych zwierząt, było dla nich nieczyste i dl arytuału zwykle nieodpowiednie. Nosili rzeczy płócienne czy lniane. Niestety, wiele rytuałów i ceremonii opisanych w papirusach jest trudno zrozumiałych dla zachodnich pseudouczonych, a nawet dla pseudomagów. Jak na przykład to, że zaleca się wypowiedzenie magicznej formuły raz we własną dłoń, siedem razy w stronę słońca, uderzenie się w twarz, splunięcie i przeniesienie kciuka od nosa w stronę czoła. I bądź tu człeku mądry – mówią domorosłe mądrale pokroju Agnieszki Kawulec – , i dowiedz się, co to wszystko znaczyło i dlaczego było tak komiczne. A wystarczy zapoznać się z tymi gestami jak do dziś są wykonywane w indyjskich kultach słońca, w takiej samej kolejności zresztą, że nie pierniczyć czytelnikom głodnych padalców ala „Kawulec”. Uczyć się Kawulce, uczyć, a nie pierdzieć w stołek teologicznej katedry na KUL-u.

Magiem być to zaszczyt

Wypadałoby nadmienić, że szary obywatel i jeszcze zwyklejszy śmiertelnik nie zachowywał się podczas religijnych uroczystości tak, jak to czynili magowie, których zachowania zostały skrzętnie odnotowane w papirusach. I tak mag wywołujący jakiś poważny rezultat potrafił udusić małą menażerię ptaków, czy zjeść zdechłego kurczaka. Jedną z takich magicznych ceremonii pozwolę sobie opisać, bowiem w swej specyfice jest szalenie oryginalna. Nakazuje się w niej zachować czystość na siedem dni wcześniej, po czym w wyznaczonym dniu należało udać się na miejsce, z którego akurat wycofał się Nil, zanim czyjakolwiek noga w nim nie stanie.

Przed wschodem słońca naokoło ołtarza wykopywało się magiczny rów. Kiedy już połowa tarczy słonecznej była ponad horyzontem, trzeba było rozpalić drewnem oliwkowca ogień na ołtarzyku z dwóch cegieł. Gdy słońce jaśniało już w całej okazałości, mag obcinał głowę tłustego białego koguta bez skazy, którego przyniósł pod swoim lewym ramieniem. Podczas dekapitacji przytrzymywał go kolanami, a łepek wyrzucał do rzeki. Wypijał trochę krwi zwierzęcia, reszta skapywała do prawej ręki. Ciało koguta lądowało na płonącym ołtarzu. Po wszystkim mag wchodził do rzeki w szatach, w których przybył, a wychodził z wody, idąc tyłem.

Mag przebrany w świeże rzeczy odchodził bez oglądania się za siebie. Na koniec miał jeszcze wziąć niewielką porcję żółci sowy i piórem ibisa wetrzeć ją sobie w oczy. W ten sposób magiczne wtajemniczenie dobiegało końca. Sens i cel tej ostatniej sceny nie jest znany pseudonaukowcom, bo i nie mają żadnego wykształcenia z dziedziny magii antycznej. Pewne jest jednak, że skutek takich zabiegów magowie i ich klienci zaczynali „widzieć”.

Tabliczki nie są gorsze

Magia miała przeogromny wpływ nie tylko na życie, ale także na wyobraźnię mieszkańców cywilizacji grecko-rzymskiej oraz egiskiej. Łatwo można dojść do tego wniosku na podstawie metalowych tabliczek z wygrawerowanymi na nich zaklęciami. Zagrzebane w ziemi, wrzucone do studni, źródła czy morza, umieszczane w grobach, wchodziły w bliski kontakt z duchami przedwcześnie zmarłych i z demonami podziemnymi. Niezwykle bogaty materiał usystematyzowano na początku XX wieku. Podzielono je na kilka kategorii: tabliczki sądowe, procesowe, erotyczne, zaklęcia z walk gladiatorów, agonów woźniców, biegaczy, zapaśników, przeciw rywalom w interesach, skierowane przeciw kradzieży i oszczerstwu.

Przejawy sportowej „miłości”

Antyczny świat był targany potężnymi mocami, silniejszymi niż bogowie czy wojny. W zasadzie można powiedzieć, że od wieków wiele się nie zmieniło, choć może teraz wygląda to trochę inaczej. Grecy i Rzymianie rządzili się ostrą rywalizacją o dobra materialne i prestiż. Plotka, zazdrość, zawiść i nienawiść były na porządku dziennym. I tak tabliczki zawierały w związku z tym formuły mrożące krew w żyłach. Posłużmy się znowu historycznym przykładem. Zaklęcie miało sprawić, że Czerwoni nie zwyciężą w wyścigu. Czar zostaje rzucony na woźniców, ich konie, szczególnie na te części ciała woźniców, które potrzebne im były podczas zawodów:

Zaklinam cię [...] pomóż mi na torze [...] zwiąż wszystkie członki, nerwy, ramiona, przedramiona, przeguby, ścięgna woźniców fakcji Czerwonych, Olympusa, Olympianusa, Skortiusa i Juwenusa. Torturuj ich rozum, serce, zmysły tak, aby nie wiedzieli co czynią. Wydłub im oczy aby nie mogli widzieć – ani oni ani konie, które będą prowadzić, Kallidromus, Egypus i wszystkie, które będą z nimi zaprzężone, i Lampadius, i Maurus Lampadiusa, Chryzaspis, Juba, Palmatius, Superbus, Bubalus, Censorapius, Eris i wszystkie inne konie, które z nimi będą biegły i które będą z nimi zaprzężone, aby wyprzedzając [wszystkich] nie mogli odnieść zwycięstwa [...].

Nie zawsze był to przejaw zdrowej rywalizacji sportowej, ale i często wygrywano z pomocą magii, kosztem przeciwnika, co w wypadku wojny było działaniem szkodliwym, choć w czasie wojny to samo zaklęcie mogło być magią boską, słuszną i białą.

Intymna magia

Magia starożytna wywoływała silne emocje we wszystkich swoich aspektach. W artykule jej poświęconym nie powinno zabraknąć także kwestii erotycznych. Sporządzano czary dla pozyskania czyichś względów, łaski, przychylności, dla przerwania więzów miłości albo przyjaźni, podzielenia i narzucenia wrogości. Inne czary z kolei hamowały gniew. Oczywiście zaklęcia zaklęciami, ale często towarzyszyły im obrzędy i przeróżne działania. Na przykład, jeśli udało się skrawkiem materii nakryć kopulujące jaszczurki, można było sporządzić z niego potężny czar miłosny. Stosowano też bardziej radykalne metody czarownicze. Do mikstur podawanych kobietom, dodawano czasem męskie nasienie. Inne zaklęcie miłosne nakazuje zebranie trochę żółci odyńca, soli, attyckiego miodu i wszystko razem wymieszać, a następnie posmarować miksturą penisa, po czym można go używać zgodnie z przeznaczeniem.

Ciekawie się czyta takie zaklęcie:

Zaklinam cię, Teodotis córko Eus, na ogon węża, na paszczę krokodyla, na rogi barana, na jad osy, na wąsy kota, na członek boga, abyś nie mogła mieć już nigdy stosunku z żadnym mężczyzną, czy od przodu czy od tyłu, ani ssać go; abyś nie miała przyjemności z żadnym prócz mnie, i tylko ze mną, Ammonionem, synem Hermitaris [...]. Niech Teodotis, córka Eus, nie próbuje żadnego mężczyzny oprócz mnie Ammonina, i niech będzie [mi] uległa jak niewolnica, niech szaleje z pożądania, niech frunie w powietrzu szukając Ammoniona, syna Hermitaris; niech udo będzie blisko uda, niech genitalia będą blisko genitaliów, niech trwają w nieustającym, trwającym całe jej życie stosunku [...]

Zastanawiające jest, jak to było z ich mocą sprawczą czy raczej potencją. Najczęściej w zaklęciach tego typu szuka się wiecznej miłości pełnej seksu i zaspokojenia potrzeb ciała. Po prostu żyć, nie umierać z takimi zaklęciami. Najlepiej jeszcze zakląć sobie życie wieczne…

Koniec końców

Naukowcy sterowani wydziałami teologii zdają sobie sprawę z tego, jak wiele zagadnień historii antycznej magii pozostaje dla nich jeszcze tajemnicą, co gorsze, może nią pozostać na zawsze, głównie z powodu nieuctwa zastępowanego ślepą wiarą i dogmatem. Na temat magii wiadomo wiele, ale w porównaniu z ogromem niedomówień i pytań wydaje się, że nie wiadomo nic. Magowie nigdy nie zginęli bezpowrotnie wraz ze swoim światem i kulturą, jak to ludziom wciskają katolickie teolożki pokroju Agnieszki Kawula. Takiej osobie wydaje się, że po magach pozostała garstka czegoś, co dawniej żyło pośród ludzi, było czymś naturalnym, budziło lęk, ale i dawało ukojenie. Pozostała tak naprawdę Wielka Szkoła Tradycyjnej Magii Antycznej, magii, dzięki której możemy mieć dobre pojęcie jak żyło się w epoce starożytnej, a fakty są wystarczająco wyraźne, żeby budziły podziw dla niegdysiejszej kultury grecko-rzymskiej.

Kary za czary

W powszechnej świadomości historycznej współczesnego „prostego ludu” utrwalił się obraz „czarownicy” płonącej na stosie w „ciemnym Średniowieczu”, tymczasem mało kto wie o tym, że proceder zwalczania „sił szatana” osiągnął swe apogeum w czasach „wspaniałego oświecenia i humanizmu” czyli w XVII stuleciu. W dobie powszechnej nagonki na wieki średnie warto sobie z tego stereotypu zdawać sprawę, że powodem mordowania czarownic była nie tylko religia, ale i odhumanizowany ateizm. Widać czary działały, bo inaczej nie byłoby powodów dla racjonalnych umysłow oświecenia aby mordować osoby parające się magią. Co zaś się tyczy stosunku prawa antycznego do praktyk tajemnych, to na przykład w Chinach w okresie rządów dynastii Han za paranie się czarną magią czyli za magiczne szkodzenie innym groziła kara dożywotniej banicji z zamieszkiwanej przez takiego delikwenta prowincji, podobnie jak za czasów Karola Wielkiego w niemiłosiernie chrześcijańskiej Europie.

Niektórzy władcy wyraźnie obawiali się stracić tron lub zginąć od magii:
- w Kodeksie Hammurabiego drugi paragraf przewidywał karę śmierci i ordalia (próbę wody) za czarownictwo,
- Biblia przewidywała ukamieniowanie dla czarnych magów, wróżbitów i wywoływaczy zmarłych z krainy smierci itp.,
- w Egipcie raczej nie ścigano czarowników, choć znany jest przykład kaplana skazanego za próbę zgładzenia faraona przy pomocy czarów,
- w starożytnej Grecji znane jest kilka przykładów osób skazanych na śmierć za czary,
- w starożytnym Rzymie było kilka fal prześladowań wróżbitów i magów, zakazy szkodzenia przy pomocy czarów zawierała ustawa XII tablic.
Około 80 roku p.e.ch. wyszła Lex Cornelia de sicariis et veneficis wymierzona między innymi przeciwko czarnym magom przewidujące specjalne trybunały do rozpatrywania spraw o szkodzenie za pomocą magii. Za czasów cesarza Septymiusza Sewera poważnie zaostrzono interpretację tej ustawy (m.in. kara śmierci), a za chrześcijańskiego już Konstancjusza II zakazano w ogóle magii, co potwierdziły katolickie kodeksy Teodozjusza i Justyniana, ściganie było zblizone do późniejszej procedury inkwizycyjnej.

Inkwizycja apogeum swojej działalności miała w wiekach zwanych nowożytnością, wcale nie w średniowieczu. Inkwizycja to nie były tylko płonące stosy i tortury. Porównywanie inkwizytorów do SS-manów to dobry obraz katolików i protestantów, którzy nomen omen spalili za Hitlera więcej ludzi na stosach niż średniowieczna inkwizycja. Ogólna ciemnota to także nieprawda, bo choć Średniowiecze nie miało tylu wybitnych twórców jak nowożytność, to na przykład ludzie w średniowieczu częściej się myli i używali toalet, natomiast ludzie w nowożytności aby tylko się nie myć wymyślili bieliznę.

Czarostwo czyli paranie się magią, wróżbą, etc. było przez władców tępione. W czasach kiedy władza opierała się na religii Chrystusa, wszelka ingerencja magów w życie duchowe obywateli mogła doprowadzić do buntów, powstania niechcianych herezji i sekt oraz innych groźnych dla władzy politycznej kleru sytuacji. Tyczy się to jednak tylko elit, ponieważ lud nadal często korzystał z usług wiedźm, magów, czarodziejów, czarowników, czarnoksiężników, etc… I korzysta do dzisiaj. W starożytnej Grecji do okresu klasycznego i w trakcie jego trwania magią zajmowali się częściej mężczyźni, a przynajmniej o nich się więcej pisze. „Czarownice” pojawiły się liczniej w okresie hellenistycznym pełnym czarów i zabobonów. W końcu wszystko w przyrodzie zmierza do równowagi i zadośćuczynienia czyli wyrównania. Jest to prawo magii.

Paranie się magią mogło przynieść otoczeniu zgubne skutki, czary praktykowano poza obrębem miasta, a magowie, podobnie jak np. metalurdzy, byli w pewnym sensie izolowani społecznie, żyli na odludzi, a ludzie ich odwiedzali podobnie jak dziś indyjskich guru i sadhu.

Mag Giuseppe Calligaris

Calligaris urodził się w małej górskiej miejscowości Forni de Sotto we Włoszech 29 października 1876 roku. Jego ojciec był lekarzem gminnym i przypuszczalnie to on przekazał synowi zamiłowanie do medycyny, alchemii i magii antycznej. W 1901 roku Giuseppe ukończył wydział medycyny i otrzymał dyplom lekarza. Jego praca dyplomowa zatytułowana „Myśl, która leczy” wywołała wówczas wielkie poruszenie na uczelni. Cóż takiego odkrył czy ujawnił ten człowiek, którego jedna z książek stała się podręcznikiem akademickim służącym przez długie lata studentom medycyny we Włoszech. Druga z kolei została nie tylko wycofana ze sprzedaży, ale za jej napisanie odebrano Calligarisowi tytuł profesora uniwersytetu.

W dziewiętnastu napisanych przez Giuseppe Calligarisa książkach znajdują się informacje, które oscylują miedzy nauką a magią. Zapewne ludzkość nie dorosła jeszcze do zrozumienia jego pionierskich badań. Możliwe, że zostaną one docenione dopiero wówczas, gdy rasa ludzka osiągnie nowy stopień świadomości. Trzeba jeszcze czasu, by przewartościować poglądy, które nie pozwalają ludziom przekroczyć granicy świata poznawalnego szkiełkiem i okiem, aby wiedzę, którą dzisiaj określa się mianem „tajemnej”, zaczęto traktować w sposób naukowy. Dopóki tak się nie stanie, wybitnych naukowców takich jak Calligaris będzie się traktować jak szarlatanów. Zmarł najprawdopodobniej na atak serca 31 marca 1944 roku w wieku 68 lat.

LITERATURA:

1. Homer
- N. Chiaromonte, Iliada Simone Weil. W: idem, Granice duszy. Warszawa 1996
- S. Weil, Iliada, czyli poemat o sile. „Res Publica Nowa” 1997, nr 6 (105)

http://www.tezeusz.pl/cms/tz/index.php?id=4743

2. Ajschylos, Agamemnon
- J.K. Bohrer, Groza zjawiska i lęk oczekiwania. Tragedia grecka jako nowoczesna epifania. W: idem, Absolutna teraźniejszość. Warszawa 2003
3. Sofokles, Król Edyp; P.P. Pasolini, Edipo Re (1967)
- J. Axer, Słowo i obraz w teatrze greckim i rzymskim: kłopoty czytelnika. W: idem, Filolog w teatrze. Warszawa 1991
- E. Fromm, Mit o Edypie. W: idem, Zapomniany język. Wstęp do rozumienia snów, baśni i mitów. Warszawa 1994
- H. Pulitzer, Czy Edyp miał kompleks Edypa? W: Psychoanaliza i literatura. Gdańsk 2001
- J.P. Vernant, Edyp bez kompleksu. W: Psychoanaliza i literatura. Gdańsk 2001
- C. Levi-Strauss, Antropologia strukturalna. Warszawa 2000, s. 186-197
4. Eurypides, Medea; L. von Trier, Medea (1988)
- S.A. Barlow, Stereotype and Reversal in Euripides’ Medea. „Greece & Rome” 1989, vol. 36, nr 2
5. Eurypides, Bakchantki
- J. Kott, Bachantki albo zjadanie boga. W: idem, Zjadanie bogów. Szkice o tragedii greckiej. Kraków 1986
6. Muzyka starożytnej Grecji
- J. Stęszewski, Muzyka greckiego antyku, „Gardzienice” i Maciej Rychły. „Konteksty” 2001, nr 1-4
P. Machul, „Zawierzenie i powrót do początku” (rozmowa z Maciejem Rychłym). „Konteksty” 2001, nr 1-4
7. Arystofanes, Chmury; Żaby
J. Łanowski, Granice żartu. Z zagadnień komizmu arystofanejskiego. „Meander” 1997, nr 1
8. Sokrates i sofiści: Platon, Obrona Sokratesa; Hippiasz Większy; wybór tekstów sofistycznych
- S. Gałkowski, Sofiści, postmodernizm i polityka. W: Dziedzictwo greckie we współczesnej filozofii politycznej. Red. P. Kłoczowski. Kraków 2004
9. Platon, Fajdros; List VII
- T.A. Szlezák, Czytanie Platona. Warszawa 1997 (rozdz. 1-2, 5-6, 12-13, 20-22, 24, 27)
- J. Derrida, Farmakon. W: idem, Pismo filozofii. Warszawa 1993
10. Theios aner: Flawiusz Filostrat, Żywot Apoloniusza z Tyany (ks. I, ks. IV); Jamblich, Żywot Pitagorasa. W: Porfiriusz-Jamblich-Anonim, Żywoty Pitagorasa. Wrocław 1993
- E.R. Dodds, Grecy i irracjonalizm. Bydgoszcz 2002 (rozdz. „Greccy szamani i narodziny purytanizmu”)
- W. Burkert, Starożytne kulty misteryjne. Bydgoszcz 2001 (rozdz. „Doświadczenie niezwykłości”)
- M. Dzielska, Boski mąż. „Literatura na świecie” 1996, nr 8-9
(inna, nieco poszerzona wersja pt. Boscy mężowie: „Znak” 1998, nr 4 oraz www.opoka.org.pl/biblioteka/F/FH/boscy_mezowie.html)
11. Herodot, Dzieje, ks. I; Tukidydes, Wojna Peloponeska, ks. I 1-23, ks. II 34-54, ks. V 84-114
- A.J. Toynbee, Antyczna grecka myśl historyczna. Bydgoszcz 2000
12. Użycia i nadużycia rzymskiej historii: Swetoniusz, Kaligula; Nero
- J. Kott, Przed końcem świata. W: idem, Mitologia i realizm. Kraków 1946
- K.M. Coleman, The pedant goes to Hollywood: the role of the academic consultant. W: Gladiator: Film and History. Ed. M. Winkler. Oxford 2004
13. Liwiusz, Dzieje od założenia miasta Rzymu (Przedmowa, I 1-9)
- T. Zieliński, Religia Rzeczypospolitej Rzymskiej. Toruń 2000 (§ 3)
14. Cyceron, Sen Scypiona
- C.S. Lewis, Odrzucony obraz. Wprowadzenie do literatury średniowiecznej i renesansowej. Kraków 1995 (rozdz. „Materiały wybrane: okres klasyczny” – Somnium Scipionis; „Materiały wybrane: okres zarodkowy” – Makrobiusz)
15. Epyllion: Katullus 64
- D. Feeney, Caesar’s Calendar: Ancient Time and the Beginnings of History. Berkeley 2007, s. 123-127 (rozdz. „Catullus’s Chronological Anomie”)
16. Rzymski prowidencjalizm: Wergiliusz, Eneida ks. I 1-405; ks. VI; Wergiliusz, Ekloga IV
T. Zieliński, Religia Rzeczypospolitej Rzymskiej. Toruń 2000 (rozdz. „Kiedy wypełnił się czas”)
17.Horacy, Pieśń stuletnia (Carmen saeculare)
P. Zanker, August i potęga obrazów. Poznań 1999 (rozdz. „Mityczna gloryfikacja nowego państwa”)
18. Lingua Latina:
- Z. Herbert, Lekcja łaciny. W: idem, Labirynt nad morzem. Warszawa 2000
- T.S. Eliot, Literat i nauki klasyczne. W: idem, Szkice krytyczne. Warszawa 1972
- B. Miciński, Odpowiedź na list Francesca, obywatela rzymskiego. W: idem, Pisma: eseje, artykuły, listy. Kraków 1970
- F. Waquet, Latin – Empire of the Sign. From the sixteenth to the twentieth centuries. London 2001, s. 257-274
- S.M. Gilbert, S. Gubar, Sexual Linguistics: Gender, Language, Sexuality. „New Literary History” 1985, vol. 16, nr 3, s. 528-533
19. Menippea: Seneka, Udynienie boskiego Klaudiusza
- M. Bachtin, Problemy poetyki Dostojewskiego. Warszawa 1970: fragm. rozdziału „Gatunkowe i fabularno-kompozycyjne właściwości utworów Dostojewskiego” (s. 164-209)
20. Powieść: Petroniusz, Uczta Trymalchiona; Apulejusz z Madaury, Metamorfozy, czyli Złoty Osioł; F. Fellini, Satyricon (1969)
21. Ćwiczenia duchowe: Seneka, Listy moralne do Lucyliusza (40, 83, 84)
- M. Foucault, Sobąpisanie. W: idem, Powiedziane, napisane. Szaleństwo i literatura. Warszawa 1999
22. Antyczna „autobiografia”: Marek Aureliusz, Rozmyślania
- P. Hadot, Twierdza wewnętrzna. Wprowadzenie do „Rozmyślań” Marka Aureliusza. Kęty 2004 (rozdz. „Stoicyzm Rozmyślań. Dyscyplina pragnienia, czyli amor fati”)
23. Antyczna „kultura siebie”: M. Foucault, Historia seksualności. Warszawa 2000 („Wprowadzenie”, „Moralna problematyzacja przyjemności”, „Kultura Siebie”)
24. Magia antyczna: Apulejusz, Apologia 26; Horacy, Epoda V
- A. Wypustek, Magia antyczna. Wrocław 2001, s. 205-296
- O. Philips, The Witches of Thessaly. W: Magic and Ritual in the Ancient World. Ed. P. Marecki, M. Meyer. Leiden 2002
25. Chrześcijaństwo antyczne i jego konkurenci: Pliniusz Młodszy, Listy X 96-97; Asklepiusz, czyli rozmowa z Hermesem Trismegistosem (XXII-XXX)
- G. Quispel, Gnoza. Warszawa 1988 (rozdz. „Wybór tekstów patrystycznych o gnostykach i fałszywej gnozie”)
26. Perspektywy nauki o antyku: J.M. Coetzee, Humanistyka w Afryce. W: idem, Elizabeth Costello. Kraków 2006

Redakcja i opracowanie:

Premadharmin

James Randi to ten pajac co wbrew poważnie udokumentowanym odkryciom naukowym chciał udupić w 1988 roku badania nad prawdziwością zasad homeopatii. James Randi ośmieszył się ostatecznie, kiedy wyniki francuskich badań naukowych potwierdziły cztery niezależne laboratoria, w tym japońskie, wyjątkowo rygorystycznie dbające o obiektywizm wyników naukowych eksperymentów.

Degranulacja bazofilów udowodniona przez J. Benveniste’a jest faktem naukowym od 1988 roku. A dzięki niej także kompletna głupota i antynaukowość Jamesa Randi, który sprawdza się tylko jako aktywista gejowski. To mu idzie dobrze, ale o nauce i nowych odkryciach Randi nie powinien się wypowiadać, bo nie ma ani wiedzy ani inteligencji żeby móc zrozumieć nawet proste zagadnienia naukowe.

Śambhala to nazwa starożytnego Królestwa umiejscawianego w północno-wschodniej Indii. Śambhala uważana jest za ojczyznę buddyjskich nauk kalaćakra. Nauki te odgrywają współcześnie centralną rolę w buddyzmie tybetańskim. Uczą usuwania skutków czarnej magii, uroków i zaklęć. Należą do tantry magicznej. Oczywiście nauki Kalaćakry powstały znacznie wcześniej niż buddyzm, zostały adoptowane przez buddystów. Przedbuddyjska tradycja śiwaicka Tybetu i Północnych Indii ukazuje bogactwo nauk kalaćakra, która jest lotosem o stu płatkach umiejscowionym wewnątrz głowy, tuż po czaszką, a ponad tak zwanym trzecim okiem, adźną.

Śambhala jako Kraina czy Królestwo bardzo starożytne odgrywa swe znaczenie nie tylko jako miejsce do zlokalizowania, ale także jako zbiór wartości duchowych, nauk i praktyk jakie są z Śambhalą kojarzone. Tradycja tybetańska zalicza Śambhalę do tak zwanych „ukrytych dolin”, określonych miejsc, które w czasach trudnych będą do dyspozycji całej ludzkości.

Wiedza i moc mieszkańców Królestwa Śambhala pozwala zapanować nad wszystkimi mocami negatywnymi, nad wszystkimi siłami zła, ciemności i mroku. Z Śambhali jako Krainy Wschodu ma nadejść zbawiciel, wyzwoliciel, czyli Vishnu jako Kalkin (Mesjasz, Chrystus, Maitreya). Śambhala przypomina Raj z którym kontakt został przez ludzkość utracony za sprawą demona Asmodeusza. Śambhala w opisach tybetańskich to wiecznie zielony ogród natury, kraina mlekiem i miodem płynąca, którą zamieszkują ludzie wysoko rozwinięci, o najwyższej inteligencji duchowej.

Śambhu, a ściślej Śiva Śambhu to prehistoryczny czy mityczny władca Śambhali wedle starych nauk śiwaickich północnych i wschodnich Indii oraz Tybetu. Zresztą takie formy buddyjskie jak Mahakala to manifestacje Boga Śiva w mitologii i religii Indii. Tak się złożyło, że Mahakala został zaadoptowany przez powstający buddyzm, a Mahakali, Wielka Bogini Kali pozostała jako rdzennie hinduska. Jednak jest to Śiva i Śakti w postaci Mahakala i Mahakali, a buddyści praktykujący z Mahakalą są tak naprawdę wyznawcami Boga Śiva. Na wschodzie jest to dla ludzi oczywiste, ale na zachodzie różnie bywa, bo randystów nie brakuje.

Śambhava od Śambhu to fillozofia czy jak kto woli nauka duchowa, ezoteryczna, leżąca u podstaw indyjskiej tantry. Śambhava reprezentuje pogląd, że Śiva Bóg Najwyższy jest nieosobowy czy ponadosobowy, nie posiada ego, a wszystkiego dokonuje na ziemi jego moc żeńska czyli Śakti, Devi. Inaczej Kundalini, bo to jest właśnie Bogini, zarówno jako moc duchowa czy charyzmat, jak i jako duchowa, swięta osoba, duch święty, zawsze żeński, także w naukach biblijnych, jako rucha.

Śambhava to świadomość mieszkańsców Śambhali, świadomość jedynego najwyższego Boga, który jest ponad wszelkim osobowym bytem, jako absolut bezosobowy, bezosobisty, nie mający względu na osoby ani zasługi, ani na własne lubię czy nie lubię. Śambhava to świadomość Śambhu Śiva, świadomość Boga, świdomość duchowa. Można powidzieć niejako odwrotnie, że kto nie jest świadomy Śambhali i jej mieszkanców, ten nie jest rozwinięty duchowo, jego boskość nie jest obudzona. I sprawa wiary czy wyznania nie ma tu nic do rzeczy.

Pojęcia takie jak Śiva, Śambhu, śama, tantra czy kalaćakra stają się w sposób oczywisty jasne kiedy w umyśle zajaśnieje Światło Boskości, Świadomość Boga. Mag nie mający pojęcia o tych sprawach nie jest białym magiem, tylko czarnym, magiem tkwiącym w mroku swojego ego. Już Mikołaj i Helena Roerich radzili zainteresowanym duchowością, ezoteryką, magią – podróż do Śambhali, chociaż sami długo szukali miejsca pod błędną nazwą, randyzując co nieco.

Śama to stan wyciszenia umysłu, wyciszenia myśli. Śama to stan świadomości rycerza światła, wojownika stającego zawsze po stronie Boga, a ponieważ Bóg jest Dobrem, to wojownik Śambhali staje po stronie tego co dobre, chociażby życie musiał poświęcić. I robi to ze spokojem sumienia, ze spokojem myśli, z pełnym oddaniem i poświęceniem, nie jakiemuś duchowi astralnemu z channelingu, tylko Bogu Śiva – Stwórcy Wszechświata. A cały wszechświat, a nawet wszechświaty to coś dużo więcej niźli jakiś duch astralny z channelingu czy duch zmarłego Jezusa, Mojżesza lub Buddy, nawet Kryszny. Duchy osobowe, nawet wielkich świętych, to coś dużo mniejszego od Wszechistnienia, z którego wszystko co istnieje powstało, także święci i prorocy, awatarowie.

Jasnym jest, że szuka się łączności ze świętymi, Kryszną, Buddą czy Jezusem, ale Bóg Śiva, Śambhu, to coś dużo więcej, inteligencja nieskończona i światłość nieskończona. Pokona każdy przejaw mroku i ciemności, który jest skończony, gdzieś na peryferiach kosmosu, jako rodzaj chwastu na polu u dobrego gospodarza. Poprzez channeling ludzie ulegają opętaniu, zwiedzeniu i pomyleniu przez astralne duchy mroku. Śambhala do Kraina Oświeconych w Bogu Najwyższym. Śambhala to Raj duchów czystych, światłych i rozumnych, które poznały jak są małe przed obliczem tego, który jest Nieskończony. Śambhala to dużo więcej niż można słowami wyrazić.

Już samo ŚAM oznacza pięcioraką czystość o jakiej mówią pisma wedyjskie. Z tej cystości ŚAM rodzi się ŚAMA – stan cichości wnętrza, spokoju myśli i sumienia, stan niepokalania. Śama to zdolność niepodzielnej, głębokiej koncentracji na dowolnym obiekcie. Śama to jedna z sześciu wielkich cech joginów zwanych razem Szatsampatti. Śambhu to aspekt Boga dający oczyszczenie i błogosławieństwo wszystkim czującym istotom. Prawdziwy Śiva Śambhu!

Kalaćakra to ostatnia i zarazem najbardziej skomplikowana tantra buddyjska, ale przedbuddyjskiego, wedyjskiego pochodzenia. W zasadzie buddyzm bez nauk duchowych starożytnej kultury wedyjskiej nie istnieje. Kalaćakra to dosłownie Krąg Czasu. Pochodzi wedle tradycji od króla Sućandra z Krainy Śambhali spolszczonej jako Szambala i zruszczonej jako Szambała. W nauce kalaćakra, rachuba czasu, astronomia i astrologia wedyjska odgrywają wielką rolę.

W indyjskiej wersji postać Kalabhairava Śiva jest centralną postacią kalaćakry, a Śambhu Śiva jest jego łagodną i miłosierną odmianą czy emanacją. Kalabhairava to dosłownie Straszliwy Czas, postać Boga pozwalająca na usuwanie wszelkiego zła, ciemności i mroku jakie probują zapanować nad umysłami ludzi i światami żyjących istot. Praktyki kalaćakry to najmocniejsze bodaj egzorcyzmy, a uczniowie Królestwa Śambhali to prawdziwi wojownicy, mistrzowie sztuk walki znanych w Oriencie nie tylko ze swych legandarnych umiejętności, ale także z doskonałej filozofii życia, honoru oraz głębokiej okultnej ezoteryki w tym alchemii i astrologii.

Nie ma magii, okultyzmu czy mistyki bez wiedzy o Śambhali – Królestwie Oświeconych Wojowników. A Kalaćakra jest tak samo związana z Mahakalą jak i z Boginią Mahakali, czyli Kaliką, która jest Śakti, mocą Śiva Boga, w Rygwedzie zwanego też Yahvah. W ten sposób wiedza o Królestwie Śambhala zatacza pewne historyczne koło, jako że już dawno na Wschodzie wiadomym jest iż to, co nazywamy żydami czy semitami, to małe plemię, które kiedyś wywędrowało z Kaszmiru i osiedliło się w Egipcie. Tak przez wieki powstała zniekształcona wersja prawdziwej duchowej nauki o królestwie Bożym, którą przekazuje Biblia wraz z historą żydów. Czas już na Zachodzie powrócić do źródeł rzeki i zacząć studiować mądrość z Śambhali. Najwyższy czas – Mahakala.

Czas powrócić do Boskiej Magii, Białej Magii z Królestwa Śambhala. A przecież to, co nazywamy Huną to wiedza z Indii przeniesiona przez berberyjskich emigrantów, którzy dawno temu uciekli ze swej afrykańskiej ojczyzny na Pacyfik, nawet na Hawaje. Huna powstała najbardziej wtedy, kiedy plemię Huna – społeczność mająca jakieś 5 milionów ludzi, przekazało swe nauki emigrantom z Afryki, którzy wywędrowali na wyspy Polinezji. A Hunowie indyjscy tę wiedzę przejęli ponoć wprost od Bogów, Dewów, którzy jakiś czas pomieszkiwali razem z ludźmi. Szkoda tylko, że dzisiejsze resztki Huny z Hawajów utraciły bardzo wiele z oryginalnych źródeł jakie ciągle można odzyskać w Indii i Tybecie. Cała magia czeka na godnych wyuczenia się jej, bo ludzie Zachodu mają problem z moralnym udoskonaleniem, trzeźwością, wiernością, uczciwością, szczerością, a nawet mówieniem prawdy.

Cdn.

Opracowanie: Prema Dharmin

Posted in Magia, Szambala Tagged: bhairava, gej, kalaćakra, Królestwo, mahakala, mahakali, Raj, randi, Roerich, Szambala, Śama, Śambhala, Śambhu, Śiva ]]> http://ezoteryka77.wordpress.com/2009/11/04/szambala-krolestwo-magow-wojownikow/feed/ 1 ezoteryka77 http://ezoteryka77.wordpress.com/2009/05/30/magia-uroki-czary-klatwy/ http://ezoteryka77.wordpress.com/2009/05/30/magia-uroki-czary-klatwy/#comments Sat, 30 May 2009 08:56:14 +0000 Prema Dharmin http://ezoteryka77.wordpress.com/?p=74 ]]> Magia i Magowie

Okultne Symbole Magii

Pentagram jest to gwiazda pięcioramienna wyrażająca złoty podział, jest jednym z najpopularniejszych, ważnych i najlepiej rozpoznawalnych symboli stosowanych w magii i kojarzonych z magią. Pentagram to obraz jaki zatacza w swym ruchu wokół słońca planeta Wenus w ciągu ośmiu lat.  Można powiedzieć, że pentagram to duchowy symbol cyklu energetycznego planety Wenus albo znak wenusjańskiego wtajemniczenia duchowego. Magia Wenus to w sposób oczywisty magia miłości, boskiej miłości, agape, premy. Magia inaczej Czarostwo, a naukowo Parapsychologia czy Psychotronika to praktyki wpływania na ludzi, przedmioty, zdarzenia czy zjawiska fizyczne za pomocą środków paranormalnych lub okultystycznych, a więc zasadniczo nie poddających się weryfikacji za pomocą nauk Marksa, Engelsa i Lenina czyli całej ateistycznej „metody naukowej”, kolidujących z podejściem bardzo przeziemnym, materialistycznym i dialektycznym, racjonalistycznym czyli marksistowskim.

Powyższe określenia mogą również odnosić się do praktyk stosowanych przez kogoś w celu posłużenia się wspomnianym wpływem, oraz do wierzeń, które wyjaśniają rozliczne zdarzenia i zjawiska w obrębie magii. Pojęcie magii towarzyszy ludzkości od początków dziejów. Różne ludy usiłowały w różny sposób wyjaśnić zjawiska zachodzące w otaczającym je świecie i następnie wpłynąć na nie dla swojej korzyści. Dlatego znane obecnie praktyki magiczne są bardzo różnorodne – postulują znacząco odmienne zasady funkcjonowania rzeczywistości i metody wpływania na nią.

Słowo ‘magia‘ pochodzi pierwotnie od Magów (staroperskie maguš, gr.μάγος), astrologów-kapłanów Zoroastryzmu z ludu Medów. W okresie hellenistycznym, greckie μάγος (magos) mogło być używane jako przymiotnik, lecz przymiotnik μαγικός (magikos, łac. magicus) również jest potwierdzony jako używany w I wieku (Plutarch), typowo występujący w rodzaju żeńskim, w sformułowaniu μαγική τέχνη (magike techne, łac. ars magica) „magiczna sztuka”. Słowo magic weszło w użytek w jęz. angielskim pod koniec XIV wieku, pochodząc od starofrancuskiego słowa magique.

Termin magia z uwagi na swoje pochodzenie wskazuje, że mag jest w podstawach swego wykształcenia dobrym astrologiem, a także kapłanem Ognia, znawcą modlitw i rytuałów. W swej istocie, bez znajomości wpływu księżyca, słońca, planet i gwiazd stałych rytuały magiczne mogą okazać się nieskuteczne. Praktyka  magii jest rozpowszechniona w większości systemów wierzeń etnicznych – plemiennych społeczności Afryki i Oceanii, rdzennych Amerykan oraz rodzimych wierzeń średniowiecznej Europy i części jej współczesnych kontynuatorów – wierzeń rodzimych.

Do XVIII wieku w Europie magia była karana śmiercią (zazwyczaj spaleniem na stosie) przez zbrodniczą katolicką i protestancką inkwizycję. Magię zwalczały upiorne siły demoniczne jakie przejęły kontrolę nad tymi ludobójczymi religiami oriońskimi (szemchazajowymi, satanistycznymi). Celem zwalczania magii było pozbawienie ludzi dostępu do boskiej mocy i świadomości duchowych wymiarów bytu, czego skutkiem jest powszechny upadek religii pozbawionych magicznej boskiej mocy, materializm i ateizacja.

Mag, czarownik, szaman to osoba parająca się magią, odwieczną boską sztuką tworzenia i niszczenia. Stosuje różnorakie gesty (mudry), zaklęcia (mantry), wypowiada inkantacje i wykonuje inne czynności rytualne dające mu władzę nad siłami nadnaturalnymi, które dadzą mu moc zmiany rzeczywistości. Także osoba pełniąca funkcję religijną polegającą na sformalizowanej i instytucjonalnej więzi ekstatycznej z istotami nadludzkimi, duchami przodków, demonami lub bogami.

Niektórzy współcześni „magowie” bezmyślnie odrzucają tradycyjne rytuały na rzecz technik zainspirowanych psychologią czy NLP. Dla ateistów rzekomy brak możliwości stwierdzenia powiązania między zastosowanym środkiem a ewentualnym efektem powoduje jednak, że skuteczność działań magicznych i istnienie postulowanych przez magię sił nadnaturalnych pozostaje w sferze wiary. W istocie zaobserwowanie związków przyczynowo-skutkowych dla działań magicznych wymaga uważnej i długotrwałej rzetelnej obserwacji.

Wydawałoby się, że znana od pradawna magia odchodzi w zapomnienie, jednakże jest wprost przeciwnie. Obserwujemy renesans magii, ezoteryki i okultyzmu. Jedynie nieliczni znają starodawne i sprawdzone przez wieki techniki rzucania uroków i klątw oraz ich zdejmowania. W obecnych czasach popyt na klątwy i uroki nie zmalał, a przeciwnie zwiększył się niebywale. Często bywa tak, że odpowiednio rzucona klątwa bądź urok jest jedynym sposobem na osiągnięcie spokoju czy innego celu. Ludzi bowiem od dawien, dawna przyciągało wszystko to co tajemnicze, pasjonowały ich sytuacje przerastające rzeczywistość i ludzką wyobraźnię. Ludzie wierzyli w sprawczą moc niewidzialnej i nie dającej się wytłumaczyć w racjonalny sposób siły wyższej, która często objawiała się w życiu codziennym. Siłę tą można było przywołać za pomocą zaklęć, czyli ogólniej mówiąc magii, która była zjawiskiem powszechnym, a obecnie, na skutek postępu cywilizacyjnego i rozwoju techniki, stała się sztuką zapomnianą i dostępną tylko nielicznym wtajemniczonym magom.

Dawniej znano praktycznie ogromną moc klątw i uroków, zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych. Przeklęty człowiek skazany był na nędzę i samotność – kiedy został wyklęty odsuwała się od niego nawet najbliższa rodzina, w obawie, że tajemnicze siły, kierowane ogromną mocą, skoncentrują swoje działanie także na nich. Doświadczano też w potęgi wiedźm, które mogły rzucić urok na każdego, kto nieopatrznie wszedł im w drogę. Osoba, która zakłóciła spokój wiedźm bardzo cierpiała i spotykały ją liczne nieszczęścia, które spowodowane były klątwami przez nie rzucanymi. Każdy z nas słyszał opowieści, mówiące iż w dawnej przeszłości żyły czarownice i czarownicy zajmujący się rzucaniem klątwy i uroków. Kiedyś były lepsze czasy, a magia została zapomniana głównie z powodu nastania materialnego wieku Kali Jugi.

Co prawda czasy się zmieniły, a postęp cywilizacyjny koncentruje się na technice i na tym, co nauka może wyjaśnić w racjonalnie prosty sposób. Powoli zaczyna zanikać świadomość sfery pozamaterialnej, która także otacza człowieka i jest nierozerwalną częścią rzeczywistości. Coraz mniej osób kieruje się intuicją, telepatię zaczęły zastępować telefony komórkowe, a ludzie zaczęli tracić naturalne dary postrzegania świata pozazmysłowego. Zaczęto skupiać się na tym co da się dotknąć i zmierzyć, zapominając, że istnieje jeszcze świat nie podlegający materialnym prawom, że istnieją siły, które kierują materią i całym światem który znamy. Siły, które istniały od początku i istnieć będą nadal nieprzerwanie, siły, które już w starożytności i na wszystkich kontynentach były wykorzystywane do kreowania rzeczywistości.

Obecnie tylko nieliczni zdają sobie z tego sprawę. Tylko nieliczni, wybrani ludzie, o bardzo dużej wrażliwości, potrafią dostrzec wpływ mocy drzemiących w świecie pozamaterialnym. Reszta tłumaczy wszystko podporządkowując wydarzenia pod racjonalistyczne normy i znane schematy myślowe, nie zastanawiając się głębiej nad istotą rzeczy. Wydawałoby się, że magia odchodzi w zapomnienie, jednakże jest wprost przeciwnie. Wielu magów nadal w sekrecie praktykuje skuteczne techniki magiczne, które były przekazywane w największej tajemnicy z pokolenia na pokolenie, także w obawie przed inkwizycją i jej zbrodniami na magach. Jedynie nieliczni znają starodawne i sprawdzone przez wieki techniki rzucania uroków i klątw. W obecnych czasach popyt na te usługi nie zmalał, a przeciwnie zwiększył się niebywale. Często bywa tak, że odpowiednio rzucona klątwa bądź urok jest jedynym sposobem na osiągnięcie celu.

Odpowiedzmy wiec sobie na pytanie czym jest pochodząca z niebios i dana ludziom przez anioły magia. Najprościej mówiąc magią określamy świadome działanie na odległość przy pomocy woli, rozumu i czucia na ukryte siły przyrody. Do tego celu wykorzystuje się specjalne rytuały, obrzędy i zaklęcia, które pozwolą osiągnąć panowanie nad żywiołami oraz ludźmi. Praktycznie nad każdym aspektem życia można zapanować stosując odpowiednie techniki magiczne, z których religia zna w postaci szczątkowej modlitwę. Można odnieść wrażenie, szczególnie na Zachodzie, że religie są szczątkami magii, chociaż mówi się w religii o charyzmatycznej mocy czy duchu świętym (ruh qudus, rucha kadosz).

Do podstawowych form magii zalicza się:

• powodowanie czyjejś choroby lub uzdrowienia,
• magię miłości lub nienawiści,
• magię prześladowczą lub obronną,
• rzucanie lub odwoływanie zaklęć,
• magię śmierci.

Typowy akt magiczny składa się z następujących części:

• inwokacja
• zaklęcia
• działanie symboliczne
• fetysz (jest to każdy przedmiot, który został magicznie zaklęty i obdarzony mocą magiczną).

Magia to zdobywanie kontroli nad przyrodą za pośrednictwem nadprzyrodzonych środków, na które składają się klątwy, uroki i inne metody, które dają człowiekowi to czego nie jest w stanie osiągnąć swą normalną, ludzką mocą. Mag odwołuje się do bytów duchowych i sił mających wpływ na materię i przyrodę ożywioną. Dzięki zaklęciom jest w stanie przywołać te siły i dzięki nim wpływać na przebieg wydarzeń. Może rzucić klątwę bądź urok.

BIAŁA I CZARNA MAGIA

Magia to wielka nauka o porozumiewaniu się i kierowaniu ponadfizycznymi, nadprzyrodzonymi potęgami. Magia jest również umiejętnością rządzenia i  rozkazywania siłom przynależnym do niższych sfer. Biała magia w przeciwieństwie do czarnej magii obejmuje czary działające na korzyść innych, tudzież używane do dobrych celów lub przynajmniej niewyrządzające nikomu szkody. Biała magia jest magią boską pochodzącą od bóstw nieba, aniołów i archaniołow, od niebiańskiej hierarchii dobrych duchów. Do białej magii należą szkoły ezoteryczne i okultystyczne ukierunkowane na altruistyczne dążenia i działania dla dobra całego świata i wszystkich istot.

Użytkownicy białej magii zwani są czarodziejkami oraz czarodziejami, a swoje praktyki zasadzają na dobrych, anielskich duchach i niebiańskich bóstwach. Biała magia zwana jest inaczej magią słonecznego białego światła. Tradycyjnie uważa się, że magia czarna to inaczej magia diabelska nauczana przez Szatana i demony, czyli sztuka obcowania z demonami oraz korzystanie z ich pomocy, a także czarnych, brunatnych i szarych energii piekieł. Osoby korzystające z pomocy piekieł i demonów w wywoływaniu zjawisk paranormalnych czy jakiś cudownych efektów zwane są czarnoksiężnikami. Mówi się, że czarną magię utrwalił i rozpowszechnił Cham i jego syn Misraim, a Bóg zesłał potop aby uwolnić Ziemię od czarnoksiężników którzy uczynili ją nieczystą. W zachodnich szkołach magicznych uważa się Chama i Misraima za mistrzów-ojców czarnej magii.

Istnieje wiele rozbieżności w pojmowaniu różnicy pomiędzy białą a czarną magią. Większość współczesnych neo-magów, szczególnie należących do zachodniego kręgu kulturowego, żadnemu rodzajowi magii nie przypisuje kolorów, twierdząc, że magia jest tylko narzędziem, a sposób jej wykorzystania zależy tylko od woli maga (to mag może być „czarny” lub „biały”, a nie jego narzędzie). Z drugiej strony na przykład na Syberii funkcjonuje ścisły podział pomiędzy „białych” a „czarnych” szamanów, który generalnie jest całkowicie zdeterminowany przez ich pochodzenie i przynależność do dolnego świata demonów lub górnego świata bóstw. O ile jednak w części średniowiecznej Europy podział ten był ścisły o tyle w innych jej częściach nie był on aż tak wyraźny jak się wydaje. Ówczesny aspekt magii pojmowany np. jako sięganie do sił demonicznych które pierwotnie w wierzeniach np. Greków lub Słowian miały charakter ambiwalentny lub boskich, również wskazuje na różne podejście w kwestii jej klasyfikacji. Tym samym reprezentowanemu przez pewną część współczesnych czarowników, magów lub szamanów braku rozróżniania rodzajów magii, nie można przypisać wyłącznie charakterowi współczesnej kultury zachodniej ale od starożytności dzielono magów na czarnych (piekielnych) i białych (niebiańskich, anielskich).

W kulturze popularnej biała magia to zwykle magia, która wykorzystywana jest do dobrych celów i dobrymi sposobami, zaś czarna magia służy złu, wykorzystywania jest do niecnych zamiarów i zwykle wiąże się z wykonywaniem jej na mroczne sposoby. Podobne podejście stosowane jest w religii Wicca gdzie magia rozróżniana jest na białą i czarną według zasady „Czyń to, co chcesz, pod warunkiem, że Twoje czyny nie skrzywdzą nikogo” – czyny nie sprawiające nikomu krzywdy kwalifikują się tu jako magia biała, zaś ta wyrządzająca krzywdę to magia czarna. Według Alistera Crowleya magia biała to wszelkie działania maga wykonywane w zgodzie z jego Wolą (co nie jest równoznaczne robieniu co się chce). Wszystkie inne działania magiczne sprzeciwiające się Woli uznawane były przez niego za magię czarną. Co ciekawe, choć Crowley był orędownikiem (wszak jego własnej) filozofii Woli, w związku z czym nie powinien korzystać z magii innej niż biała, w swoim domu w Szkocji posiadał dwa oddzielne pomieszczania do magii białej i czarnej, którą również się posługiwał. Ze względu na nie zawsze dokładne granice wyznaczone przez te pojęcia, pojawiło się także pojęcie „szara magia”, które oznacza magię balansującą na granicy tych dwóch. Istotnym dla rozgraniczenia pomiędzy magiem białym, a czarnym jest rodzaj źródła i sfery zaświatów z których mag czerpie moc. Sfera demonów, diabłów, to magia czarna, a sfera aniołów, bóstw to magia biała. Generalnie, kto neguje i odrzuca anioły czy bogów ten praktykuje czarną magię, nawet jak wydaje się naturalną.

TEURGIA

Teurgia (gr. θεουργία – cud) – praktykowanie rytuałów niekiedy o magicznym charakterze, występujące w późnej starożytności i średniowieczu. Słowo „teurgiczny” pojawia się dopiero w II w. n.e. i wydaje się być tworem autora lub autorów Wyroczni chaldejskich, używanym na oznaczenie wysiłków zdolnych oczyścić duszę i jej „pojazd”, ciało astralne – w celu umożliwienia jej kontemplacji bogów. Rytuały te składają się z ablucji, ofiar, inwokacji zawierających słowa rytualne. Teurgię od magii różni fakt, że ta pierwsza nie zmusza do niczego bogów, lecz podporządkowuje się ich woli, spełniając wymogi rytuałów, co do których sądzi się, że sami bogowie je ustanowili. Później pod pojęciem teurgii rozumiana była wiara w możność ożywiania posągów lub obrazów poprzez wcielenie bóstwa w ich formę. Teurgię uprawiał m.in. Proklos.

GOECJA (Goetia)

Goecja (z gr. wycie) – słowem tym określa się system magiczny opierający się na przyzywaniu duchów i demonów z piekła do realnego świata by służyły one celom przyzywającego je maga. Tradycja goetii jest bardzo stara, a jej korzenie wywodzone są powszechnie od biblijnego króla Salomona, któremu Bóg miał dać władzę przyzywania i kontroli demonów. Władza nad demonami jest także charyzmatem chrześcijaństwa, które od samego początku z tej władzy duchowej korzystało.

Jakkolwiek sama Biblia na ten temat milczy, wiele śladów takiego wierzenia występuje od starożytności w żydowskich legendach, Talmudzie, pismach Józefa Flawiusza i Koranie. Ponoć Salomon zamknąć miał wszystkie duchy w specjalnym naczyniu, które wrzucił do jeziora nieopodal Babilonu. Babilończycy jednak odnaleźli je i myśląc, że zdobyli skarb nieopatrznie otworzyli naczynie wypuszczając duchy. Jedynie Belial (68 duch) skrył się w pustej figurze i zajął się przepowiadaniem przyszłości tym, którzy oddawali mu cześć.

Szczególnie mocno wierzenie to zostało podchwycone przez kabalistów, którzy nie tylko wierzyli, że Salomon mógł przyzywać demony, ale również przypisywali mu autorstwo traktatów magicznych opisujących jak należy to robić. Najsłynniejszą z okultystycznych ksiąg, za autora której uważa się króla Salomona, jest „Goecja” – I księga „Lemegetonu” (często zwanego Mniejszym Kluczem Salomona). Drugą księgą „Lemegetonu” jest „Theurgia Goetia”. Jakkolwiek „Goecji” przypisuje się wzmiankowane wcześniej starożytne korzenie, wszystkie zachowane wydania tych ksiąg datuje się najdalej na XVI i XVII w.

Sam system magii demonów opisany w księgach jest niezwykle skomplikowany, podobnie zresztą jak inne systemy magii ceremonialnej z tego czasu. Duchy (jest ich 72) posiadają ścisłą hierarchię, w rytuałach wymaga się spełnienia wielu bardzo konkretnych i niełatwych warunków. Rytuały muszą być odprawiane w bardzo konkretnym miejscu, czasie, z użyciem bardzo konkretnych narzędzi. Dodatkowe warunki dotyczą samego przyzywającego, który musi osiągnąć doskonałość by nie paść ofiarą przyzwanych ciemnych potęg. „Goecja” doczekała się swego najbardziej znanego wydania w 1904 r. dzięki Aleisterowi Crowleyowi i McGregorowi Mathersowi, którzy praktykowali czarną magię demonów.

MAGIA NA CODZIEŃ

Osoby praktykujące magię uznają, iż w każdym etapie naszego życia mamy z nią do czynienia, niejednokrotnie nie zdając sobie nawet z tego sprawy. Najbardziej widocznym elementem jest według praktyków potęga myśli. Choć niektóre aspekty tego zagadnienia zostały w obecnych czasach już częściowo udowodnione przez psychologów, nadal wiele pozostaje uznawanych za typową magię przez ogół społeczeństwa. Magowie (choć nie ze wszystkich kręgów) jawnie uznają za prawdę fakt, że jeśli poświęcamy czemuś bardzo dużo uwagi, ma to większe szanse spełnienia, obojętnie czy to będzie obawa przed czymś, czy też pragnienie osiągnięcia czegoś. W podobny sposób działają nasze przekonania, określające nasze doświadczanie. To znaczy, że jeśli nauczono nas, wpojono nam, bądź my sami uznaliśmy za prawdę fakt, że dany autobus bardzo często się spóźnia, to najprawdopodobniej jeśli następnym razem pójdziemy na przystanek, autobus także się spóźni. Ten pogląd jest m.in. często używany przez ezoteryków do osiągnięcia zdolności paranormalnych poprzez zmianę wpajanego im od dzieciństwa np. przez rodziców poglądu, że nadprzyrodzone zdolności są niemożliwe.

SZAMANIZM JAKO MAGIA

Szamanizm to zespół praktyk i wierzeń opierających swe pojmowanie relacji świata namacalnego do świata duchowego na fundamentalnej roli szamana jako osoby zdolnej do podróży ekstatycznych w zaświaty dla dobra swojej wspólnoty bądź jej poszczególnych członków. Szamanizmem właściwym nazywamy szamanizm występujący w społecznościach plemiennych Syberii i środkowej Azji, w których szamanizm stanowi fundamentalny czynnik życia religijnego. Ślady szamanizmu, obecne są bardziej lub mniej w religiach tradycyjnych na wszystkich kontynentach świata, co skłania badaczy do przyjęcia tezy o archaicznym pochodzeniu tych wierzeń, opartych na dwóch rzeczywistościach (namacalnej i duchowej) oraz na trzech piętrach organizacji świata (kosmologia): duchowy Świat Dolny, Świat Środkowy – ziemski i Świat Górny, niebieski świat duchowy. Z podziałem tym związana jest też idea drzewa kosmicznego, które łączy ze sobą trzy światy.

Pochodzenie słowa szaman nie jest dokładnie znane, a wszelkie propozycje materialistów wyjaśniające jego genezę oparte są na spekulacji i niepewnych analizach porównawczych. Problem etymologii związany jest również z zagadnieniem pochodzenia samego szamanizmu. Badacze nie mogą rozstrzygnąć podstwowej kwestii − czy szamanizm powstawał niezależnie w różnych miejscach świata, czy też został „wynaleziony” w jednym miejscu, skąd rozprzestrzenił się po niemal całej Ziemi. Jedno jest pewne, że podstawowe funkcje szamana wykonuje kapłan wedyjski częściej nazywany „Saman„, a to od śpiewania rytualnych pieśni mantrycznych. Słowo Saman czytane jest w Indii ludowo jako Szaman. Saman wywoływał pieśnią pożądane skutki, przywoływał magiczne i cudowne moce czyli siddhi.

Słowo szaman być może pochodzi z języka wschodniosyberyjskich Ewenków (dawniej znanych jako Tunguzi), także w formie saman. Inna wersja − siaman, występuje u Goldów, u Mandżurów zaś sama, tak jak ceremonia ekstatycznych pieśni i tańców w kulturze Indii. W językach tunguskich wyraz sa oznacza czasownik wiedzieć, jest jednak rzadko używany i prawdopodobnie obcy. Jeżeli zaś szamanizm wywodzi się z Indii i indyjskiego języka pali, z pierwotnej wersji śraman lub ćraman oznaczającej ubogiego, wędrownego mnicha-ascetę, przeniesiony został do Syberii za pośrednictwem języka chińskiego wraz z rozprzestrzenianiem się buddyzmu, na co wskazuje np. podobieństwo językowe między szamańskim drzewem turu oraz drzewem Buddy zwanym taru. Według J. S. Wasilewskiego do języków europejskich termin szamanizm wszedł za pośrednictwem książki pt. „Trzyletnia podróż do Chin z Moskwy przez Wielki Ustiug, Zyrianię, Permię, Syberię, Daurię i Wielką Tartaryę”, wydanej po rosyjsku we Frankfurcie w 1707 roku przez moskiewskiego posła Everta Yssbranta Idesa.

SZAMAN A SPOŁECZNOŚĆ

Szaman, czyli Mag jest centralną postacią w każdej społeczności uznającej ryty szamańskie, magiczne. Słowo to pochodzi od rdzenia „sza” oznaczającego w języku Ewenków wiedzę; szaman to więc ten, który wie. Osoba ta ma ambiwalentną pozycję w społeczności: darzona jest zwykle wielkim szacunkiem i bywa bardzo hojnie obdarowywana, jednak posiadane przez nią moce oraz jej bliskie stosunki z potężnymi siłami natury każą również zachowywać rezerwę i dystans. O ile w Ameryce Południowej szamani bywają pełnoprawnymi członkami grupy, to częste u mieszkańców Syberii jest izolowanie szamana, który nierzadko zamieszkuje w odosobnieniu, nie uczestniczy w polowaniach i pracach gospodarczych. Jego całkowite uzależnienie od społeczności można wiązać również ze szczególnymi cechami charakteru, które uniemożliwiają normalne funkcjonowanie. W Indii lokalnymi szamanami, magami są wędrowni asceci, znani lepiej jako sadhu.

Szaman, jako „ten, który wie”, jest darzony wielkim autorytetem. Jego bogata wiedza na temat roślin często prowadzi do przejęcia roli lekarza lub – szerzej – „opiekuna medycznego”. Szaman potrafi leczyć ciężkie obrażenia i choroby oraz codzienne niedomagania, potrafi również przyspieszyć rozwiązanie lub złagodzić bóle porodowe, jest wzywany do osób opętanych przez demony lub złe duchy; pełni zatem role analogiczne do, odpowiednio – chirurga, lekarza pierwszego kontaktu, akuszera, anestezjologa, psychologa i psychiatry oraz egzorcysty. Największą umiejętnością szamana jest jednak bezpośrednie kontaktowanie się ze światem duchów i aniołów.

Szamani nierzadko proszeni są o radę lub przestrogę dotyczącą przyszłości. Ze względu na swoje niezwykłe doświadczenia szaman potrafi skupić uwagę grupy przy wieczornym ognisku swoimi niezwykłymi opowieściami o duchach, przyrodzie i historii oraz półimprowizowanymi pieśniami na te tematy. Zależy już od indywidualnych umiejętności narratorskich i osobowości danego szamana, czy jego opowieści i pieśni staną się stałym elementem kultury danej społeczności i zaczną żyć własnym życiem jako samodzielna kosmogonia i mitologia, czy też będą towarzyszyć wyłącznie rytualnym spotkaniom starszych, rytom inicjacyjnym i innym rzadkim okazjom, jak święta astronomiczne.

KLĄTWA A UROK

Urok nie jest tym samym co klątwa. Urok jest czymś mniejszym, ogranicza się do pewnego aspektu życia człowieka. Na przykład do sfery ekonomicznej albo emocjonalnej. Urok jest rzucany przez jedną osobę na drugą i działa tylko na nią. Możliwe jest rzucenie uroku na konkretną sytuację, przedmiot działalności człowieka, sferę uczuciową, a także emocjonalną. Często uroki bywają rzucane, by osiągnąć awans społeczny, zawodowy, by ograniczyć wpływ konkurencji, podobnie w sferze uczuciowej urok może powodować spadek zainteresowania jedną osobą, a znaczny wzrost zainteresowania inną. Osoba, na którą rzucono urok zmienia sposób postrzegania świata i sama nieświadomie poddaje się działaniu uroku. Klątwa natomiast jest urokiem spotęgowanym, bo zwykle dotyczy wielu aspektów życia człowieka. Może być rzucona nawet na całą społeczność, a także na miejsce, które również może być obłożone klątwą. Zwykle powoduje destrukcyjny wpływ na podmiot klątwy, ludzie, na których została rzucona podupadają na zdrowiu, popadają w długi, tracą status społeczny i majątkowy, a także nierzadko życie rodzinne i towarzyskie staje się koszmarem. Klątwa powoduje, że wszelkie działania człowieka, na którego została rzucona, zmierzające do naprawy sytuacji, jeszcze bardziej obracają się przeciw niemu. Sprawia, że nie jest on w stanie funkcjonować na dotychczasowych zasadach, a życie jego staje się walką z prześladującym go pechem i serią niepowodzeń na każdym kroku. Pierwszymi oznakami działania klątwy są niewytłumaczalne wydarzenia towarzyszące nam w życiu. Prześladuje mnie pech mówią niektórzy nie zdając sobie sprawy z tego, że komuś na tym zależy. Często jest też tak, że ignorujemy bardzo długo taką możliwość, ponieważ nie wierzymy, że klątwy istnieją. Skutki działania klątwy mogą być podobne do opętania poprzez ducha lub demona. Ogrom ich zależy tylko od stopnia wtajemniczenia osoby rzucającej klątwę lub odporności psychicznej poszkodowanego.

WPŁYW ANIELSKICH BÓSTW

Duchy oraz anioły czy bóstwa, które pomagają osobom zajmującym się magią są na tyle silne, by w sposób realny działać w ludzkim życiu. Czyż sami nie spotkaliśmy się z ludźmi, którzy mają taką potężną moc spojrzenia iż spojrzawszy na jakieś ładne zwierzę lub roślinę rzucają urok dokonując zniszczenia w najbliższym czasie: zwierzę padnie lub zachoruje, a roślina uschnie? Najważniejsze jest to, że chcąc rzucić na kogoś skutecznie urok lub klątwę nie zawsze możemy robić to sami, to nie jest zabawa, należy się zwrócić do doświadczonego maga profesjonalisty, który nam pomoże. Porównajmy to do sztuki gotowania: gotować każdy może, ale nie każdy się do tego nadaje, a dobry kucharz nigdy nie zdradzi swojej tajemnicy, bo nie tylko w przepisie tkwi sekret, ale i w talencie. Podobnie jest z magią: każdy może rzucić urok, ale nie będzie on skuteczny, jeżeli nie zostanie rzucony właściwie, właściwym zaklęciem – odpowiednim do danego uroku i przez osobę doświadczoną oraz obdarzoną mocą duchową, która nie jest każdemu dana. Tylko nieliczni ludzie mają sprawczą moc czynienia czarów.

NA KOGO KLĄTWĘ

Celem działania klątwy bądź uroku mogą być:

• osoby, które w przeszłości okazały się nieuczciwe, zdradliwe i plugawe,
• osoby, które mówiły szkodliwą nieprawdę na twój temat,
• osoby, które chełpią się swoim majątkiem czy urodą,
• osoby, które zabrały Ci coś cennego,
• osoby nie darzące szacunkiem innych ludzi,
• osoby nie dochowujące tajemnicy,
• osoby łamiące przysięgi i obietnice,
• osoby cudzołożące, niewierne,
• dłużnicy i oszuści oraz lichwiarze,
• osoby na które należy rzucić urok miłości,
• osoby nieumiarkowane w każdym postępowaniu,
• wszystkie osoby co do których zachodzi potrzeba sprowadzenia pecha czy roztoczenia złej aury,
• członkowie rodziny bliskiej i dalszej,
• osoby przeciwstawiające się Twojej woli na Twoją szkodę.

JAK SIĘ BRONIĆ

Możliwa jest także magiczna obrona przed działaniem rzuconych uroków i klątw. Istnieją specjalne zaklęcia i techniki magiczne umożliwiające obronę przed urokami i klątwami. Nigdy bowiem nie wiadomo, czy właśnie w danej chwili nie staliśmy się przedmiotem uroku czy klątwy. Takie zaklęcia ochronne pomagają zminimalizować działanie złych czarów, a nawet je odwrócić. Podobnie jak na różne choroby są różne lekarstwa, także i na różne klątwy i uroki wymagane są odrębne zaklęcia odczyniające, które często wymagają wiele więcej wysiłku od maga, aniżeli rzucanie klątw i uroków. Wzmacnianie aury czy budowanie sześciokątnej tarczy należą do najprostszych środków ochronnych, podobnie jak magiczne lustro, jednak ich skuteczność zależy od doświadczenia i osobistej mocy duchowej.

CEREMONIE I RYTUAŁY

Rzucanie klątw i uroków, a także odczynianie ich jest sprawą niezwykle poważną i wymaga wiedzy połączonej z praktyką. Niewłaściwe rzucenie uroku i klątwy może się obrócić przeciw osobie, która daną klątwę rzuca, dlatego samodzielne rzucanie klątw może być bardzo niebezpieczne. Człowiek, który nie ma praktyki z siłami i bytami pozamaterialnymi nie powinien pod żadnym pozorem samodzielnie się do nich odwoływać, gdyż są to ogromne siły i niewłaściwie przywołane mogą obrócić się przeciwko osobie, która je przywołała. W celu rzucenia na kogoś uroku, klątwy, bądź odczynienia rzuconego uroku najlepiej skontaktować się z odpowiednimi osobami, które przeprowadzą wszelkie wymagane rytuały i zapewnią bezpieczeństwo i skuteczność. Czasem bywa tak, że niektóre klątwy i uroki wymagają ściśle danego rodzaju magii. Trudno jest bowiem rzucić klątwę samym gestem, jeżeli warunki i okoliczności temu nie sprzyjają. Tak, jak podczas rzucania klątw zwykle stosowana jest magia słowna, tak podczas rzucania uroków zwykle wykorzystuje się magię ceremonialną. Wymaga ona użycia pewnych przedmiotów, które symbolizują siłę, do której odwołuje się mag, bądź przez którą czyni dany urok. Przywołana siła musi zostać właściwie ukierunkowana, inaczej ma niszczycielską moc i w skrajnych przypadkach może doprowadzić niedoświadczoną osobę do choroby psychicznej albo nawet śmierci.

Byty duchowe, szczególnie boskie współpracują tylko z tymi, którzy okażą się tego godni. Żaden amator nie jest w stanie rzucić uroku z wykorzystaniem magii, gdyż wymaga to wielu lat pracy i starannych przygotowań. Magia opiera się o żywioły: ziemię, wodę, ogień i powietrze. Mag jest pośrednikiem i przewodnikiem w świecie rzeczywistym i niematerialnym i to on kontaktuje się z właściwymi bytami podczas rytualnej ceremonii. Każdy rodzaj ceremonii wymaga odrębnych rytuałów i odpowiedniego bytu ze świata niematerialnego, który na prośbę maga wpłynie na rzeczywistość i odpowiednio ukierunkuje ją, zwykle przy pomocy różnych nieoczekiwanych zdarzeń i zbiegów okoliczności, w których tylko wtajemniczeni dostrzegą wpływ magii. Ceremonie magiczne i rytuały wymagają niekiedy sporo przygotowań, jak choćby zebrania odpowiednich ziół, otrzymania wody o magicznych właściwościach, odpowiedniego czasu, czy też miejsca. Ceremonia magiczna często trwa od zmierzchu do świtu, czyli jest to rytuał sprawowany przez całą noc, bywa, że przez kilka dni czy kilka tygodni.

Podczas gdy rytuały stanowią sztywny zestaw określonych działań, to ceremonie są wypracowanymi przez wieki zachowaniami maga podczas czynienia rytuałów. Rozszerzają one rytuały wzbogacając je, bądź umożliwiając nasilenie efektów magii. Podczas gdy rytuały odwołują się głównie do żywiołów: ziemi – symbolu siły, wody – symbolu życia i oczyszczenia, ognia – symbolu miłości i sprawiedliwości oraz  powietrza – symbolu łączności człowieka ze światem niematerialnym – ceremonie wprowadzają inne elementy, jak elementy należące do osób na których czyniony jest czar, bądź elementy symbolizujące te osoby, dzięki którym kierunkują oddziaływanie żywiołów i bytów niematerialnych. O sile magii decyduje doświadczenie maga i wrodzone predyspozycje. Rzucając urok czy klątwę mag ma pełną świadomość jej oddziaływania i tylko on może ją cofnąć, gdyż tylko on wie jaką ceremonią urok był rzucony i poprzez jaki byt. Rzucona klątwa i urok generalnie zawsze się spełnia i nie ma od tego wyjątków. Czasem efekt jej spełnienia nie jest widoczny od razu, jednakże już w momencie odprawienia rytuału, osoba której on dotyczy może odczuć wpływ magii. Magia jest bowiem wszechobecna i przejawia się w różnych momentach życia, choć nie zawsze można to dostrzec na pierwszy rzut oka.

CZARY I UROKI MIŁOSNE

W miłości stosowane są różne sztuczki, jak wdzięk, czy urok osobisty. Jeżeli zaś to nie zadziała, może okazać się, że trzeba sięgnąć do całkiem innych sposobów – do magii. Pozytywna energia którą emanują ludzie może uczynić życie szczęśliwszym, uporać się z problemami czy też wręcz powodować uzdrawianie chorób. Czary miłosne pozwalają na nowo rozniecić uczucia lub wzbudzić je w osobach, które chcemy w sobie rozkochać. Prawa, które rządzą w świecie materialnym, działają niezależnie od naszego umysłu, jednak to, co dotyczy energii ducha, musi zostać wprawione w ruch energią ducha. Magia przynależy do wyższych wymiarów wszechświata i pozwala kierować również sferą duchową. Jest częścią podstawowego budulca wszystkiego, co istnieje w myśli. Dlatego też siłą myśli, a co za tym idzie siłą magii możemy sprawić, by działanie magii objawiło się w materialnym świecie. Ludzie, którzy nie wierzą w istnienie magii i jej realne działanie, nie doświadczają magii, nie zdołają sprawić, by magia zadziałała. Niewiara, ateizm jest pewną niezdolnością do postrzegania i doświadczania wyższych wymiarów życia.

Urok na miłość, jest to sposób wywołania miłości w danej osobie ku innej. Od początku swojego istnienia magia splatała się z ludzkimi emocjami, a przede wszystkim z miłością. Dlatego też ilość zaklęć, jakie stosowano aby przywabić lub odepchnąć kochanka, jest imponująca. Oczywiście do różnych sytuacji stosuje się różne zaklęcia, gdyż nie ma uniwersalnego zaklęcia na miłość. Do każdego przypadku musi być odpowiednio dobrane zaklęcie, by zadziałało. Dlatego też ważna jest wiedza z zakresu magii, by skutecznie rzucić miłosny urok. Dawniej stosowano magię wynikającą z wierzeń i tradycji ludowych. Dziś trudno jest ludziom wierzyć w działanie takich zaklęć, jednak nadal urzekają one swą prostotą i bezpośredniością skojarzeń oraz efektywnością. Wówczas wszystkie miłosne czary stosowano głównie podczas pełni Księżyca, który przez swój związek z wieloma pogańskimi boginiami miłości jest patronem zakochanych. Dziś wiadomo, że wpływ Księżyca ma znaczenie, jednakże magię można stosować nie tylko podczas jego pełni. W różnych fazach Księżyca stosuje się różne typy zaklęć, gdyż właśnie Księżyc potrafi wzmocnić ich działanie.

Czary miłosne należy dokonywać w skupieniu i powadze, bardzo dbając o zachowanie tajemnicy. Jest to jeden z najtrudniejszych rodzajów czarów, gdyż wpływa on bezpośrednio na wolę drugiej osoby. Najprostsze czary polegają na przygotowaniu specjalnego prezentu lub poczęstunku, który należy podać wybranej osobie. Taki rodzaj magii był praktykowany na wsi. Gotowały kobiety i to one głównie rzucały miłosne uroki i mimo, że były one proste, to się również sprawdzały. Wiejskie znachorki serwowały także tajemnicze napoje z dodatkiem krwi z serdecznego palca, a przede wszystkim najważniejszego miłosnego zioła – lubczyku. Rzucający urok musiał także zakręcić supełek na kosmyku włosów osoby, którą zamierzał posiąść. Sznurki i supły odgrywały ważna rolę w magicznych przedsięwzięciach. Zawiązane służyły powstrzymaniu namiętności lub spleceniu swego losu z życiem wybranej osoby. Supłów na sukni lub bieliźnie strzec się musiały panny młode – przynosiły im one problemy ze skonsumowaniem związku.

MAGICZNE OBRZĘDY

Większość miłosnych uroków które nie przynosiły jednak skutku brały się stąd, że osoby je rzucające nie dopełniały wszystkich warunków rytuału, nie stosowały właściwie dobranych zaklęć, a także nie spełniły najważniejszego warunku – nie wierzyły w moc magii. Właśnie takie powątpiewanie powodowało, że magia była nieskuteczna, bo nie była ona przywołana mocą woli. Obecnie ten warunek mocy woli jest także decydujący. Osoba, która pragnie rzucenia miłosnego uroku nie może wątpić w jego działanie. Czasem moc miłosnych uroków może być osłabiona przez działanie innych sił magicznych. Takimi siłami mogą być zaklęcia ochronne, amulety i talizmany, a także wpływ złych mocy, które zawładnęły wolą danej osoby i przez to nie jest ona podatna na czary. Z chwilą rzucenia miłosnego uroku osoba, na którą go rzucono jest emocjonalnie czynna i uczuciowo otwarta na osobę, która ten urok rzuciła, lub zleciła jego rzucenie. Oznacza to, iż wówczas jest najlepszy okres na zawiązanie się uczucia i jeżeli ono powstanie, to będzie trwałe.

Moc uroku z upływem czasu jednak zwykle słabnie i jeżeli osoba, która taki urok rzuciła, w odpowiednim czasie nie stworzy sytuacji, która zapoczątkuje uczucie, to urok taki powoli wygaśnie. Ważne jest także działanie magii ochronnej, która strzeże zakochanych przed innymi urokami i złorzeczeniami, które mogą zniszczyć ich związek. Wbrew przypuszczeniom właśnie bardzo wiele uroków jest rzucanych na szczęśliwe i zakochane osoby, chociażby przez osoby zazdrosne i zaborcze. Bywa tak zwykle z powodu zawiści, lub chęci odbicia partnera, chęci przejęcia cudzego szczęścia. Jeżeli więc zakochane osoby nie znajdują się w mocy zaklęcia ochronnego są one podatne na uroki, co może spowodować rozpad związku. Czasem skuteczną ochroną bywają kwiaty z palmy wielkanocnej, jednakże działają one jedynie na bardzo proste – amatorsko rzucone uroki.

RZUCANIE KLĄTW I UROKÓW

Do rzucania uroków miłosnych wykorzystywane bywają rytuały pochodzące sprzed kilkunastu wieków i odwołujące się do zasady czterech żywiołów: gdzie oleje roślinne i zmielone ziarna zbóż symbolizują wysłanników Ziemi; woda jest siłą oczyszczającą, życiodajną; świece symbolizują oczyszczający ogień;  a zapach roślin i ziół symbolizuje powietrze. Również z miłością związane jest powodzenie związku, a co za tym idzie – wróżby. Od najdawniejszych czasów ludzie pragnęli poznać swoją przyszłość, odgadnąć, jaki los ich czeka i czy mogą liczyć na jego przychylność w dalszym życiu. Bardzo popularnym sposobem przepowiadania przyszłości są wróżby karciane, a wśród nich chyba najbardziej rozpowszechniony jest Tarot, w którym z ułożenia kart można przepowiedzieć losy osoby, której Tarot jest stawiany. Do stawiania Tarota potrzeba jednak sporych umiejętności. Konieczne jest, by tarocista zaznajomiony był z ezoterycznymi możliwościami Wielkich Arkanów. Dlatego trzeba poszukać naprawdę bardzo doświadczonej i rzetelnej osoby, aby nie napytać sobie biedy. Są bowiem liczne dowody na to, że po nieprawidłowo postawionym Tarocie los osób, którym go stawiano, znacznie się pogorszył.

W przeciwieństwie do praw fizyki, chemii itp. magia działa tylko wtedy, gdy wierzymy w jej realną moc. Nie musimy wierzyć w istnienie prądu, by żarówka się zaświeciła; nie musimy wierzyć, że penicylina naprawdę niszczy bakterie, by nas wyleczyła. To, co dotyczy materii, działa niezależnie od umysłu człowieka, ale to, co dotyczy energii ducha, musi zostać wprawione w ruch energią ducha, a właśnie magia jest jedną z metod kierunkowania energii ducha. Przynależy ona do wyższych wymiarów wszechświata. Jest równie realna jak wszystko co nas otacza, ponieważ magia jest wszędzie i stanowi budulec rzeczywistości, choć często mówi się o przypadku i zbiegu okoliczności, nie zastanawiając się nad tym, że może być to działanie magii. Większość uroków, wbrew pozorom jest trudna do wykonania, gdyż wymaga specjalnych przygotowań i czasu. Dlatego też czasem bywają uroki, które nie działają od razu, gdyż podczas ich rzucania odwołano się do siły, której wpływ związany jest z określonym czasem, bądź zjawiskiem. Magii nie można wziąć do ręki, obejrzeć ani zmierzyć, gdyż kieruje się ona odrębnymi prawami, do których nie można stosować schematów myślenia wyniesionych z materialnego świata. Przede wszystkim należy być cierpliwym i pozbawionym negatywnych emocji, gdyż to właśnie one mogą zakłócić działanie uroku. Jeżeli osobie dla której wykonano urok nie towarzyszą negatywne emocje, a także jest ona przekonana o sile działania uroku i nie robi tego jedynie po to by wypróbować magię, wówczas skuteczność i sprawdzalność uroku jest bardzo wysoka. Magia jest ogromną siłą, która towarzyszy człowiekowi i odpowiednio ukierunkowana może człowiekowi służyć i ochraniać go.

ATAK PSYCHICZNY i PRZECIWDZIAŁANIE

Co powinno się zrobić w razie podejrzenia iż jest się celem ataku psychicznego :

1. Najważniejszą rzeczą jest sprawdzenie czy żywione przez nas uczucie ataku jest rzeczywiście skutkiem ataku, czy też tylko odczuciem płynącym z nas samych (czyli urojony atak). Pewne zjawiska mogą sie wydawać podobne do objawów ataku, niemniej jednak nie są one skutkiem działania sił zewnętrznych, a ich chwilowe i impulsowe odczuwanie jako pozorny skutek działania „obcych” sił mogą powodować fałszywe alarmy.

2. Sprawdź czy nie wysyłałaś/eś gdzieś na zewnątrz energii (np. w postaci zaklęcia lub przekleństw), która mogła ulec odbiciu i powraca właśnie do ciebie. Nic takiego nie zachodzi w przypadku wrogiego ataku. Wiele osób boryka się często z zjawiskiem odbicia ich czaru które jest zbliżone do efektu „echa” albo jest odsyłką.

3. Wytwórz tarczę uziemiającą. Energia ataku będzie kierowana ku Matce Ziemi, która przyjmie i wchłonie ową energię psychiczną. Uziemianie jest podstawową umiejętnością jaką trzeba opanować aby móc skutecznie i bezpiecznie używać magii. Jeżeli czujesz iż są jakieś zaburzenia z przepuszczeniem energii poprzez ciało ku ziemi, po prostu użyj prostszej metody: odbij energię po skierowaniu jej w dół – ku Ziemi – co jest prostsze i szybsze do wykonania. Dokonując uziemienia, dokonujesz najprostszego i najmniej zajmującego z licznych możliwych sposobów obrony.

4. Medytuj używając wizualizacji (wyobraźni) z białym światłem w trzecim oku, czyniąc je pulsującym źródłem srebrzysto-białego, słonecznego światła, niczym jasną gwiazdą o blasku tysiaca słońc! Recytuj przy tym w myśli sylabę OM (AUM, brzmiącą jak polskie Ą), która mocno oczyszca od negatywnych przesyłek z zewnątrz.

Czego nie powinno się się robić na początku Ścieżki Magii:

1. Szukanie źródła ataku i próba kontrataku. Skupianie na nadawcy negatywności powoduje wzmożony odbiór negatywnej jego przesyłki, co jest niekorzystne. Myślać o wrogu przyciągasz wroga i otwierasz się na jego działania. Jeżeli się pomylisz lub jesteś nie dość silna (silny), możesz tym samym wzniecić nienawiść w osobie na której dokonujesz kontrataku. Możesz mieć rację w sensie konieczności podjęcia tak silnych metod obrony, ale też druga strona może nie być świadoma swego przypadkowego i czasami niezamierzonego, przypadkowego ataku – co doprowadzi do sytuacji rodzących konflikty. Nawet gdy masz słuszność, atakując często zwiększasz nienawiść i skalę konfliktu. Kontratak to jedna z najczęściej potępianych form reakcji na atak psychiczny, ale rekomendowana tylko dla zaawansowanych adeptów magii.

2. Wytwarzać lustrzanej tarczy, odbijającej energię do nadawcy. Mimo iż jest to najczęściej dokonywana rzecz, nie jest to zalecane początkującym. Nie jest to niezbędne z prostego powodu: jeżeli możesz wytworzyć lustrzaną tarczę, to tym samym możesz także ukierunkować ją tak, aby odbitą energię kierowała ku Ziemi gdzie zostanie wchłonięta i się rozproszy albo poprzez ziemię wróci do nadawcy. Nie ma żadnego powodu, dla którego miałabyś (miałbyś) uziemić większą ilość energii niż możesz odbijać od nadawcy (o ile poprawnie wykonujesz odbijanie uziemiające). Z pewnych powodów, skuteczność odbijania nigdy nie będzie w pełni idealna u początkujących adeptów. Możesz uderzyć odbiciem blisko nadawcy, zarazem nie trafiając, a jeżeli nie zdołasz wtedy skierować uderzenie ku ziemi, możesz narobić sobie kłopotów przypadkowo uderzając rykoszetem w inną osobę.

Czasami uważa się iż odbicie energi do nadawcy (atakującego), nakłoni go do zatrzymania się i zaprzestania ataku z powodu uświadomienia mu jego czynu a także ponieważ powracająca (odbita energia) może sie okazać zbyt duża do poradzenia sobie z nią przez pierwotnego nadawcę. Ta ważna rzecz jest rzadko poruszana z uwagi na to, iż jeżeli nadawca (atakujący) był świadomy dokonywania ataku, to może być przygotowany na ewnetualną konieczność ponownego odbicia do celu np. za pomocą luster lub innych technik przekierunkowania energii. Stąd też, jeżeli skorzystamy z prawie idealnego lustra odbijającego i zaczniemy zwiększać ilość odbijanej mocy, to możemy uzyskać efekt lasera psychicznego; któż bowiem po drugiej stronie lustra będzie w stanie przechwycić aż tak bardzo skupioną wiązkę energii?

Jeśli druga osoba nie będzie świadoma tego że wysłała swą energię, to prawdopodobnie uzna że została zaatakowana i spróbuje dokonać kontrataku. Jeśli postąpi zgodnie z trzema krokami opisanymi powyżej to nikomu tym nie zaszkodzi. Jednakże wiele osób natychmiast pomyśli o natychmiastowym postawieniu lustra obronnego, lub nawet mogą zdecydować o tym żeby dać nauczkę osobie ich atakującej. Kilka osób naturalnie odpowie na odczucie ataku pozytywnie szczególnie jeśli są w tak złym nastroju że wysyłają swą energię nawet nie mając o tym świadomości. Inną ważną sprawą jest przyciąganie do siebie nieuświadamianej sobie nienawiści wobec nas samych i waśni z powodu naszych własnych słabości. Zazwyczaj zdarza się że ktoś odbija dokładnie to co otrzymał jednak bez dodawania swej własnej energii w trakcie odbicia. Lecz te same osoby które się bronią, mogą dokonać „odbicia z radosnym dodatkiem”. Wydaje się wtedy że można się łatwo wyczerpać z powodu swego sprawiedliwego postępowania w przypadku większości osób które dokonują ataków i jest bardzo trudno nie móc sobie wyobrazić w konkretny sposób, satysfakcjonujących efektów powrotu odbitej energii do nadawcy. Takie coś można podciągnąć pod „kontratak” nawet jeśli się tego nie realizuje. Uziemianie tak nie skutkuje.

Przyjrzyj się sobie kiedy ludzie dyskutują o „powrocie do nadawcy”, zobacz jak bardzo często występuje wtedy u ciebie skryte pragnienie zemsty lub ukarania, skrywane za drapieżnym pragnieniem „panowania nad sytuacją” – i odbijaniem ich normalnych prób podczas pozostawaniu w skupieniu dzięki pragnieniu nie dokonywania niczego więcej niż „usprawiedliwionego zachowania się”.  Usprawiedliwione zachowanie się nie jest zagadkowym zachowaniem lecz jest to własna wiedza i zrównoważenie. Jest też inna, podobna sprawa która pojawia się często w dyskusjach: chęć „dania nauczki osobie wysyłającej energię”. W niektórych przypadkach można usłyszeć o usprawiedliwianiu się poprzez „chronienie społeczności”. Czy to że Bogini  Matka dała ci status strażnika „zasady trójpowrotu” i symbol strażnika zasad, zwalnia cię od wszelakich konsekwencji i odpowiedzialności „ponieważ jesteś tylko pośrednikiem”? Owa pycha wymaga doznania twardej nauczki, lecz samodzielne wyznaczenie się na strażnika zasad może być główną przyczyną działania jako główny odbiorca wysyłanych energii. O wiele zdrowiej było by odrzucić swą własną obłudę i ogłosić że nasze własne ego prowadzi do waśni. „Uczenie innych poprzez dawanie im ciężkich nauczek” prowadzi część adeptów do wpadania w pułapki swej własnej obłudy, prowadzi ku drodze która osłabia ich za pośrednictwem własnych pokus.

Rozważać też trzeba to czy pomimo początkowego wrażenia, negatywna energia nie pochodzi z wnętrza, z siebie samych? Czy dobrze czynimy „odbijając ją od siebie” możliwe że wraz z dodatkowymi uświadomionymi lub nieuświadomionymi sobie żądzami lub też uziemiając ją? Zauważ nie nigdzie nie powiedziano że nie ma się „prawa” do wytworzenia tarczy odblaskowej, owszem – każdy ma takie prawo i jest to w pełni sprawiedliwe. Czasami, mimo że jest to możliwe i uzasadnione to zarazem jest to nieroztropne postępowanie. Istnieje też pewna różnica pomiędzy prawem do samoobrony, a tym co się pod tym pojęciem rozumie. Odbijanie tego nie jest konieczne, ani też nie zaskutkuje pozytywnymi skutkami, ale jeśli ma to stanowić naukę którą trzeba zrozumieć to czemu o tym wspominam? Każdy wybiera własny sposób postępowania i dlatego też powinno tak być. W końcu jeśli ktoś z adeptów o tym rozmyśla to powinien dobrze wiedzieć co czyni. Dobrzy magowie rozeznają jaki sposób obrony wybrać w każdym indywidualnym przypadku. Dobrze najpierw oczyścić się z własnych podświadomych negatywności, uspokoić swojego gremlina jak się przyjęło współcześnie mówić, a dopiero potem szukać na zewnątrz.

ŚWIAT DUCHÓW

Szamanizm rozkwitł na tle wierzeń animistycznych które zakładają ciągłą obecność świata duchowego we wszystkich przejawach natury. Wiele kultur animistycznych przedstawia sobie świat jako kosmos trzypoziomowy: pośrodku znajduje się płaski dysk Ziemi, pod spodem świat duchów złych czy nieżyczliwych, a nad Ziemią świat duchów dobrych, pomocnych czyli aniołów, bóstw. O ile każdy człowiek doświadcza obecności duchów pod postacią sprzyjających zdarzeń, choroby, leczniczej rośliny itp., to właśnie szaman jest osobą wybraną do bezpośredniej styczności z tymi istotami. Warto podkreślić słowo „wybrany”, gdyż nie można samemu upoważnić się do kontaktów ze światem duchów: inicjatywa zawsze pochodzi ze świata „z góry” (lub „z dołu”‘ więcej na ten temat poniżej). Osobom wybranym przez wyższe siły czasem trudno jest nieść tę odpowiedzialność i wynikłe z tego funkcje. Magiem nie zostaje się poprzez wykształcenie w teologicznej szkółce lecz poprzez naznaczenie przez świat duchów.

Kontakt z duchami następuje w ekstazie w którą szaman, mag wprowadza się najczęściej poprzez rytmiczne bębnienie, monotonny śpiew oraz bardzo rzadko poprzez spożycie „roślin wizyjnych” (halucynogennych), które jednak zalicza się do czarnej magii. W czasie rytuału dla widza z zewnątrz traci częściowo przytomność, podczas gdy jego dusza wędruje swobodnie po świecie duchów, korzystając z pomocy sprzyjającego ducha (por. totem). Podczas wędrówki szaman może ujrzeć rzeczy niedostępne dla reszty społeczności, stąd przekonanie, że w mocy szamana jest widzieć przyszłość i przeszłość. Dodajmy, że choć najczęstszy w szamanizmie jest motyw duszy opuszczającej ciało w swoich wędrówkach, czasem w transie aktywną rolę odgrywa ciało, oddając się duchom i ulegając czasowemu „opętaniu”. Szaman zdolny do takiej formy kontaktu z duchami mówi ich głosem, wieszczy, wreszcie w formie improwizowanej dramy przedstawia w tańcu i śpiewie to, co każą mu przekazać władające nim moce. Ważnymi punktami styczności z zaświatami są dla każdego człowieka narodziny i śmierć, stąd szaman asystuje więc przy porodzie i odprowadza umierających, pełniąc rolę tzw. psychopompa. Gdy więc dusza wstępuje w nowonarodzone dziecko, zadaniem szamana jest dobrze ją w tym ciele „ulokować”, by uniknąć „niedopasowania”, skutkującego w późniejszych zaburzeniach duchowych i psychicznych, a również energie opuszczające zmarłego dzięki zręcznej asyście psychopompa łączą się z zaświatami we właściwej harmonii.

OSOBOWOŚĆ SZAMANA MAGA

INICJACJA I PRZYMIOTY

Nie zostaje się magiem, szamanem czy czarownikiem z własnej woli. W wielu kulturach podaje się, że małe dziecko, które kiedyś zostanie łącznikiem ze światem duchów, nosi od narodzin fizyczne ślady swojej inności: dodatkowe kości wewnątrz ciała, szósty palec, deformacje, znamiona na ciele, znaki na dłoniach i stopach. Inicjacja następuje zwykle w wieku młodzieńczym: chłopiec odczuwa narastające napięcie, zachowuje się nietypowo, agresywnie, szuka izolacji – są to pierwsze widoczne objawy szczególnie bliskiego kontaktu z duchami. Gdy młodzieniec poczuje właściwy „zew”, opór psychiczny powoduje narastanie niepokojących objawów. Słowami „Gdybym nie został szamanem, zginąłbym” określił tę konieczność szaman z plemienia Niwchów (Giliaków) z Syberii. Wspomniany zespół syndromów psychologicznych kazał niektórym europejskim badaczom poszukiwać korzeni szamanizmu w zaburzeniach psychicznych. W istocie odrzucanie magicznego powołania może wywoływać zaburzenia psychiczne jako skutki, dlatego osoby z zaburzeniami psychicznymi należy gruntownie badać pod kątem ich ewentualnej służby w charakterze szamanów lokalnej społeczności.

Kluczowym momentem jest tak zwana „choroba szamańska”. W pewnym momencie przyszłego szamana odprowadza się na odosobnienie, nierzadko wiele kilometrów od osady, i zostawia w szałasie, napojonego specjalnym wywarem sporządzonym z roślin sprowadzających wizje. Następuje potem utrata przytomności, trwająca od wielu godzin do wielu dni, co traktuje się ją jako pierwszy „prawdziwy” kontakt ze światem duchów. W niektórych kulturach uważa się, że w tym czasie przyszły szaman jest cięty na kawałki przez duchy, które chcą w ten sposób odnaleźć dodatkowe kości lub w inny sposób potwierdzić „odpowiedniość”, „autentyczność” tej osoby. W kulturach o bardziej totemistycznym zabarwieniu, wtedy właśnie odchodzący szaman przekazuje młodemu adeptowi swój totem, co oznacza, że  przekazane zostaje mu wsparcie określonego ducha-zwierzęcia, zwierzęcego co do postaci anioła gatunku. Niektórzy nie przeżywają tak przeprowadzanej próby, a ci, którzy przeżyją, zostają szamanami. Normalnie rośliny sprowadzające wizje stosowane są jedynie w celach inicjalnych, acz jeśli to możliwe, stan ekstatycznej czy transowej świadomości osiągany jest siłą woli, co jest preferowane.

W czasie pierwszego okresu przysposobienia szaman uczy się swoich magicznych powinności. Młody mag uczy się rozpalać rytualne ognie oraz podtrzymywania wiecznego płomienia, uczy się zielarstwa, stosowania magicznych roślin, uczy się rytuałów z ogniami czy świecami. W kulturach, w których pierwsze znaczenie ma bęben, wtedy właśnie jest odpowiedni czas na jego skonstruowanie. Ponieważ to właśnie dźwięki wydawane przez bęben sprowadzają duchy, naciąg musi zostać nierzadko wykonany ze skóry określonego – totemicznego – zwierzęcia. Szaman zaczyna odbywać swoje pierwsze wyprawy w zaświaty, podczas których nawiązuje kontakt ze swoim duchem prowadzącym czyli z aniołem stróżem (ang. guiding spirit). Jest on tym przedstawicielem zaświatów, który będzie wspierał i kierował duszę ludzką w czasie szamańskiej podróży. W niektórych kulturach te pierwsze spotkania determinują charakter szamana, który może trafić pod opiekę dobrego lub złego ducha. W swoich wędrówkach będzie więc on odpowiednio wznosił się do świata jasności lub opadał w ciemność. W innych tradycjach nie akcentuje się tak bardzo charakteru danego szamana i jest on zdolny do wszechstronnych podróży, a szamani wprowadzający nowicjusza dbają o to, aby kontakt był z jasnymi duchami dobra. W praktyce złe duche przejmują zwykle kandydatów źle przygotowanych, pozostawionych bez opieki innych magów czy samozwańców nie należących do żadnej magicznej rodziny szamanów.

W każdej społeczności istnieje określony zestaw atrybutów, którymi tradycyjnie charakteryzuje się szaman. Uwzględnia to przede wszystkim strój, gdzie np. tylko szamanowi wolno nosić określone kości zwierząt albo określoną ich ilość. Jak wspomniano powyżej, szaman jest też blisko związany ze swoim bębnem. Czasem tylko on może przygotowywać lecznicze wywary, jest więc posiadaczem odpowiednich narzędzi i naczyń lub samych roślin. Wciąż istnieją kultury oparte rdzennie na szamanizmie, głównie w Ameryce Południowej oraz Azji Północnej i Afryce, ilość ich jednak dramatycznie spada z powodu postępującego pochodu współczesnej ateistycznej cywilizacji. Jedną z rdzennie szamańskich, magicznych kultur duchowych jest tradycyjne Voodoo (Wudu). Na fali odrodzenia dawnych wierzeń (neopogaństwo, neodruidyzm itp.), zwiększa się również zainteresowanie szamanizmem, magią, ezoteryką czy okultyzmem. Spotyka się rzecz jasna określenie „neoszamanizm”. Osoby propagujące powrót do szamanizmu upowszechniają wiedzę o tym jednym z najstarszych przejawów ludzkiej religijności, duchowości i magii. Organizowane są warsztaty, a nawet „kursy szamanizmu”, magii czy ezoteryki. Istnieją też ciągle hermetyczne nieformalne organizacje skupiające odpowiednio uzdolnionych magów, którzy wpływają nawet na losy świata czy narodu.

OKULTYZM

Okultyzm (łac. occulo – ukrywać, trzymać w tajemnicy; occultus – schowany, ukryty, tajemny) – doktryny ezoteryczne, które zakładają istnienie w człowieku i przyrodzie sił tajemnych, nieznanych i bada możliwości ich wykorzystania, oznacza rzecz „tajemną”, „niedostępną”. Okultyzm nazywa się również wiedzą tajemną (scientia occulta). Zjawiska paranormalne badane od zawsze przez okultystów stanowią współcześnie przedmiot zainteresowania parapsychologii i psychotroniki. Zjawiska, którymi zajmują się okultyści są znane i w różnej mierze akceptowane we wszystkich światowych religiach, np. buddyzmie (tantra), hinduizmie, islamie (głównie w sufizmie), w chrześcijaństwie (mistycyzm).

Okultyzm jest zakazany i paranoicznie zwalczany jako rzekomy przejaw satanizmu przez zdegenerowane kościoły chrześcijańskie oraz z innych powodów przez wiele innych religii. W rzeczywistości nie należy mylić okultyzmu jako duchowej wiedzy tajemnej z czarną magią czy satanizmem jako kultem Szatana i innych złych duchów. Chrześcijaństwo zakazuje magii i okultyzmu, chociażby z tego powodu, że na szczeblu swoich biskupów samo uprawia groźną czarną magię w postaci klątw i ekskumenik, podobnie jak islam uprawiający czarnomagiczne fatwy. W zakazie chodziło o to, aby techniki i moce magiczne zarezerwować wyłącznie dla wyższego duchowieństwa chrześcijańskiego, tak aby prosty lud nie mógł przeciwdziałać klątwom i ekskumenikom znosząc ich działanie pzez uziemnianie czy odbijając tym którzy je rzucili.

Jako system wiedzy, okultyzm ujmuje świat i człowieka w 2 triadach: makrokosmosu (świat duchowy, astralny i eteryczno-fizyczny) i mikrokosmosu (duch, dusza i ciało). Jako praktyka, jest systemem metod myślowych, uczuciowych, wolitywnych i fizjologicznych, umożliwiających człowiekowi poznanie, rozwinięcie i wykorzystanie zdolności własnych i mocy innych istot. Oznacza to, że narzędziem poznawczym okultyzmu jest przede wszystkim sam podmiot ludzki. Okultyzm zajmuje się tymi samymi istotami i mocami nadnaturalnymi, z którymi mają do czynienia religie, ale przyjmuje wobec nich postawę poznawczą (gnoza), a w praktyce oddziałuje na nie przez ludzką wolę (magia). „Tajemne moce” badane przez okultyzm są dziś już (lub jeszcze) niezrozumiałe dla większości ludzi, ale stają się przedmiotem stale rosnącego zainteresowania, a w ruchu Nowej Ery (New Age) przeżywają swój renesans.

Okultyzm dysponuje licznymi systemami ćwiczeń i medytacji, które mają na celu:

1) przekształcenie sfery biologicznej, społecznej i kulturowej życia człowieka, czyli dezintegrację struktury osobowości człowieka, a także przemianę sfery sensu i wartości (przejście od postawy ekstrawertycznej do introwertycznej),

2) reintegrację na nowym i wyższym poziomie rozwoju, połączoną z indywidualną antycypacją przyszłego poziomu kolektywnego, tj. zmianę ontycznego statusu człowieka (unadczłowieczenie) przez aktualizację nadbudowy duchowej, przemianę duszy i ciała, rozszerzenie i pogłębienie możliwości poznawczych, aksjotycznych i kulturotwórczych.

Okultyzm wpłynął również, bezpośrednio lub pośrednio, na powstanie wielu szkół filozoficznych, a także takich nauk, jak np. astronomia (poprzez astrologię) czy chemia (poprzez alchemię). Okultyzm bowiem, podobnie jak nauka, posługiwał się i posługuje obserwacją i eksperymentem, tworzy hipotezy i teorie (modele). Wizję świata kreowaną przez okultyzm cechują: spirytualizm, realizm, koncepcja wielopoziomowości bytu, koncepcja hierarchiczności istot, dośwoadczalne przekonanie o nieskończonych możliwościach rozwoju człowieka i kosmosu (reinkarnacjonizm).

TANTRA

MAGIA I OKULTYZM WSCHODU

Tantra (dewanagari तन्त्र ) – w buddyzmie, hinduizmie i dżinizmie tradycja duchowego rozwoju oparta na filozofii niedualistycznej, uznająca, że wszystko, co istnieje, stanowi manifestację jednego bytu. Byt ten jest rozumiany najczęściej jako forma czystej świadomości, a w buddyzmie tybetańskim jest to jedność świadomości i pustości. Tantra dosłownie znaczy „narzędzie służące do rozciągania (świadomości)”, od sanskryckiego rdzenia tan- „ciągnąć” z przyrostkiem -tra (por.: mantra, jantra): tanyate, vistaryate dźnianam, anena iti tantram ( rozciąga, rozszerza poznanie, dlatego nazywana jest tantrą). Tantra to inaczej magia i okultyzm wschodni, główne źródło całego zachodniego okultyzmu.

Buddyzm i Tantra

Pojęcie to odnosi się do stanu świadomości, w którym zwykły świat jest nieoddzielny od doskonałego oświecenia, w taki sposób, jak dwie nici splecione są w gęstej fakturze materiału. Taki poziom umysłu jest dlatego długotrwały i niezniszczalny. Kruche i niepełne doświadczenie oświecenia, np. jedynie intelektualne zrozumienie, można z kolei porównać do łaty naszytej na materiał – ma ograniczoną powierzchnię i z biegiem czasu może się oderwać.

Adepci tantry nie wykluczają żadnego przejawu życia i świata, uznając że wszystko jest doskonałością i może być umiejętnie użyte na drodze oświecenia. Stosują różnego rodzaju praktyki, zawierające elementy jogi, medytacji czy magii, przekazywane często jedynie ustnie w nieprzerwanej linii od nauczyciela do ucznia. Na Zachodzie tantra przywołuje na myśl przede wszystkim otwarty i szczery stosunek do seksu, jako że podejście to różni się znacznie od znanego nam stereotypu duchowości – ascezy.

Według szkół buddyzmu tybetańskiego Sakja, Kagyu i Gelug wyróżnia się cztery klasy tantr: (1) Kriya Tantra, (2) Carya Tantra, (3) Yoga Tantra, (4) Maha Anuttara Yoga Tantra (tzn. Najwyższe Joga Tantry). W Japonii również istnieją nauki tantryczne linii przekazu Shingon. Są to dogłębne nauki również mówiące o naturze umysłu, które można porównać do tantr klasy Kriya, Carya i Yoga. We wszystkich klasach tych tantr kultywuje się w praktyce cztery rodzaje czystości: (1) czyste formy, tzn. jidamy, (2) czyste miejsce, tzn. mandala, tzw. pałac jidama z otoczeniem, (3) czyste widzenie, tzn. jedność „pustości” i błogości, (4) czystą aktywność – nieograniczoną, dla pożytku wszystkich istot.

W praktykach tantr ważne jest utrzymywanie poglądu Szentong odnoszącego sie do zrozumienia „pustości” i Natury Buddy, bądź tak jak np. w szkole Gelug poglądów Prasangiki i Czittamatry. Podstawą praktyki tantrycznej jest również współczucie i praktyka dla pożytku wszystkich istot (skt. bodhicitta).

Hinduizm

Trzy Szkoły Tantry

Śri Meru Yantra z Andhra Pradesh to często pokazywany symbol magii orientu. W hinduizmie istnieją trzy szkoły tantry: Kaula Tantra, Miszra Tantra i Samaja Tantra.

Samaya Tantra: Samaya (Samaja) Tantra nazywana jest również „Tantrą prawej ręki”. Uczniowie Samaya Tantry praktykują medytację na ćakrze Sahasrara. Zdobywają również wiedzę o ćakrach, nadi i pranach. Samaya Tantra uważana jest za najczystszą i najbardziej duchową z trzech ścieżek tantry. Jest to magia Korony.

Miszra Tantra: Uczniowie Miszra (Mishra) Tantry praktykują medytację oraz praktyki zewnętrzne, mające na celu otworzenie ćakry Anahata. Jest to zatem magia serca.

Kaula Tantra: Kaula Tantra nazywana jest również „Tantrą lewej ręki”. Jej adepci medytują nad energią kundalini i wykorzystują praktyki zewnętrzne (rzadko seksualne) w celu otworzenia ćakry Muladhara. Uważa się niesłusznie, że praktyki te są często nadużywane w szkodliwy sposób. Jest to magia dolnego zbiornika, magia pępka i bioder, a także magia Bogini Kundalini Śakti Devi.

VOODOO (WUDU)

Wszyscy słyszeli z pewnością o voodoo (czytaj: wudu), jednak mało kto wie, czym ono jest naprawdę. Rytuały voodoo, podczas których duchy „dosiadają” swoich wyznawców i przemawiają przez ich usta, należą do jednych z najbardziej intrygujących, natomiast magia związana z tym systemem religijnym zaskarbiła sobie sławę niezwykle skutecznej. Ten niezwykle interesujący i rozbudowany system religijny łączy w sobie wierzenia plemion Afryki Zachodniej, rodowitych mieszkańców Haiti oraz europejskiego katolicyzmu. Mieszanka tych, tak pozornie różnych, wierzeń, jest zaskakująco spójna, a jednocześnie tajemnicza. Voodoo (inne formy Vodun (Benin); również Vodoun (kreolski), Sevi Lwa) jest synkretyczną magiczną religią afroamerykańską wyznawaną obecnie głównie na Haiti i na południu USA.

Podstawę voodoo stanowią rdzenne wierzenia ludów zachodnioafrykańskich (szczególnie Joruba, Kongo, Fulanie) wraz z elementami religii katolickiej i spirytyzmu. Wykrystalizowała się ona na Haiti wraz ze sprowadzeniem w XVII/XVIII w. niewolników z Afryki, którym próbowano siłą narzucać katolicyzm. Niewolnicy nie odrzucili swoich rdzennych wierzeń łącząc je z nową religią. W voodoo istnieje wprawdzie wiara w Bon Dieu (jednego Boga), nie oddaje mu się jednak czci (koncepcja deus otiosus). Istotny jest za to kult wielu miejscowych i afrykańskich loa (duchów/bogów), uważanych za tożsame z katolickimi świętymi lub aniołami. Te, które pochodzą z Afryki, nazywane są Rada Loa (z Dahomeju) lub Wangol Loa (z Angoli); te zaś, które objawiły się na Haiti, nazywane są Petro Loa. Słowo „voodoo” wywodzi się z języka plemienia Fulanów i oznacza duch. Wyznawcy voodoo uprawiają także kult przodków oraz czynnie włączają do swego panteonu ludzi zasłużonych dla narodu lub lokalnej społeczności.

Podstawą kultu są tak zwane „rytuały opętania, owładnięcia” polegające na ekstatycznym połączeniu swego umysłu z bóstwem w jedną istotę. Ważną rolę odgrywają w nich bębny, za pomocą których wygrywa się skomplikowane polirytmie. Dzięki nim uczestnicy wchodzą w stan transowy, uwznioślony, podczas którego loa opanowują jedną lub więcej osób. W języku wyznawców mówi się wtedy, że „loa ujeżdża swojego konia”. Osoby te zostały zazwyczaj wcześniej inicjowane w kult lub posiadają specyficzne predyspozycje do wejścia w magiczny stan transowy. Houngan (kapłan-szaman) lub mambo (kapłanka-szamanka), posiadają wielką wiedzę na temat życia loa i sposobów kontaktowania się z nimi. Są oni także centralnymi punktami socyete (wspólnoty wiernych) w Voodoo, bez których nie mogą się toczyć rytuały. Każdy z loa posiada swój własny odrębny symbol (veve), malowany kredą na ziemi przed rozpoczęciem obrzędu.

Szamani i szamanki używają także laleczek voodoo aby uzdrowić lub rzucić klątwę na wyznawcę religii Voodoo, Hoodoo lub chrześcijaństwa. Wierzą, że czar w postaci klątwy można rzucić tylko na człowieka, który popełnia złe czyny, inaczej spadnie zwrotne cierpienie. Wśród wyznawców Voodoo występuje też przekonanie, że dzięki magii można ożywić ciało zmarłego i spowodować, iż będzie ono np. pracować na polu jako pewnego rodzaju organiczny automat – zombie. Dana osoba staje się takim zombie wskutek zatrucia szczególnym rodzajem trucizny, przygotowanej przez bokora (czarownika). Nie jest to jednak element kultu, ale składnik wierzeń ludowych, który nie ma żadnego związku z właściwym oddawaniem czci. Należy przy tym podkreślić, że, wbrew rozpowszechnianym przez chrześcijaństwo stereotypom, magia voodoo nie służy wyłącznie czynieniu zła, ale przede wszystkim Voodoo pomaga osiągnąć szczęście, poznać przyszłość, przyciągnąć miłość czy pieniądze, a także leczyć.

Voodoo na świecie

Obecnie, z początkiem XXI wieku Voodoo praktykowane jest szerzej w Ghanie, Togo i Beninie, na Dominikanie i Haiti, w Brazylii i Luizjanie (USA). Szczególnie dużą rolę odgrywa Voodoo na Haiti, gdzie wyznawcami tej religii są także najwyżsi urzędnicy państwowi, np. sprawujący przez kilka miesięcy w 1994 r. p.o. prezydenta Haiti Émile Jonassaint. Voodoo została tam podniesiona w 2003 roku przez byłego prezydenta Jean-Bertrand Aristide do rangi jednej z religii państwowych tego kraju. W latach 70-tych XX wieku prezydent Czadu François Tombalbaye pod wpływem swojego zaufanego doradcy Haitańczyka André Vixamara próbował nadać ludności Czadu voodoo jako religię państwową, pod pretekstem „powrotu do afrykańskiej tradycji”. Zobligował urzędników państwowych do uczestniczenia w rytuałach inicjacji, oporni byli podobno torturowani, a nawet zabijani. Ta próba wprowadzenia voodoo zakończyła się niepowodzeniem, kiedy w 1975 Tombalbaye został zabity podczas zamachu stanu.

Bóstwa Voodoo

Najważniejszymi bóstwami (Mana Loa) voodoo są:

* Oxala – bóg miłosierdzia, występuje także pod postacią Jezusa,
* Szango – bóg burzy, pod postacią Jana Chrzciciela,
* Papa Legba – bóg strzegący granicy między światem żywych i umarłych, pod postacią św. Piotra,
* Ogoun – bóg wojny,
* Erzulie – bogini miłości i płodności,
* Damballah – bóg-wąż, pod postacią św. Patryka.

Oprócz bóstw i innych loa czczone są duchy śmierci Guédé, którym przewodzi złowrogi Baron Samedi.

MAGIA GWIAZD

Fazy księżyca a ich wpływ na ciało i samopoczucie

Księżyc – naturalny satelita ziemi, co już jakiś czas temu udowodniono, prócz wpływu na cykle przypływów i odpływów mórz i oceanów, wywiera pewien wpływ na funkcjonowanie i samopoczucie ludzi. Przecież w końcu woda stanowi znaczną część ludzkiego organizmu i zmiany faz księżyca oddziałują nań w podobny, lecz nieco słabszy sposób niż na zjawisko pływów wodnych. Poniżej zestawione są cztery fazy księżyca a ich wpływ i działanie na organizm ludzki, dzięki któremu będziecie mogli nieco dopasować realizację planów do faz księżyca pod kątem zwiększonej szansy na sukces. Bardziej szczegółowo omawia się każdą kolejną dobę w cyklu księżycowym, co jest bardzo dla magów przydatne do pracy.

* Pierwsza kwadra – gdy księżyca przybywa.
Mamy wtedy dużo energii, lecz gorszy nastrój.
Organizm nastawiony jest na regenerację, niczym gąbka chłonąc wszelkie substancje odżywcze.
Dobra pora na upiększające zabiegi kosmetyczne – gdyż przywrócą wtedy skórze jędrność i elatyczność oraz wygładzą zmarszczki.
Podczas tej fazy księżyca można odczuwać też wzmożony apetyt, albowiem organizm pragnie wtedy gromadzić zapasy i lepiej przyswaja pożywienie.
Najlepiej w tym czasie jeść wiele warzyw i owoców, aby oszukać głód i zaopatrzyć organizm w jak najwięcej witamin.

* Pełnia – gdy widać cały księżyc.
Podczas pełni odczuwalny jest podenerwowanie, często narzekamy na bóle głowy a kobiety mają obfitsze niż zwykle krwawienia miesięczne.
Najlepiej unikać podczas pełni wizyt u dentysty lub zabiegów chirurgicznych a także oczyszczania cery, gdyż rany w tym czasie się źle goją.
Organizm podczas pełni zatrzymuje najwięcej wody, toteż mogą się zdarzać iż skóra wygląda lekko napuchnięta.
Opuchliznę pomoże usunąć poranny, zimno-ciepły prysznic i masaż miękką szczotką, zawsze w kierunku serca.
Wieczorem zaś, by ukoić nerwy i szybciej zasnąć, można zafundować sobie odprężającą kąpiel w wannie z dodatkiem kilku kropli olejku aromatycznego, np. z melisy, lub jałowca.
Czas pełni jest czasem w którym można łatwo przybrać na wadze.
Lepiej jest wtedy jeść mniej, unikać tłuszczu, słodyczy oraz soli – sprzyjającej zatrzymywaniu wody w organizmie.
Pełnia jest złą porą na rozpoczęcie kuracji odchudzającej.

* III kwadra – gdy księżyca ubywa.
Tracimy wtedy siłę i energię życiową.
Niemniej, to doskonała pora na rozpoczęcie odchudzanie lub oczyszczanie organizmu z nadmiaru wody i toksyn.
Porę trzeciej kwadry księżyca cechuje dużo szybsza przemiana materii i mniejszy apetyt.
Najlepiej jeść wtedy potrawy obfitujące w błonnik, np. warzywa, brązowy (niełuskany) ryż, kasze, pełnoziarniste pieczywo i ziemniaki.
Warto pić dużo niegazowanej wody mineralnej.
Dobra pora na wizytę u stomatologa, gdyż nawet poważne zabiegi niosą za sobą małe ryzyko, i lepiej trzymają się mostki i plomby.

* Nów – gdy księżyca całkiem nie widać.
Podczas tej fazy księżyca, bardzo często odczuwamy osłabienie.
Jest to jednak niemniej dobra pora na przeprowadzenie operacji, gdyż łatwiej się wtedy goją rany, nie dopuszczając do tworzenia blizn i zmniejszone jest ryzyko krwotoków.
Organizm, podobnie jak księżyc, przygotowuje się do nowego cyklu.
Jest to dla nas czas gruntownego oczyszczania ze złogów i toksyn – najlepiej jednodniową głodówką.
Nów jest doskonałą porą na rozpoczęcie walki z nałogami, najłatwiej jest wtedy rzucić palenie, ograniczyć spożycie alkoholu lub słodyczy.

MAGOWIE W GRACH OKULTNYCH

Mag: Dla większości magów nauka tajemna, mistyka czy ezoteryka jest celem samym w sobie, choć zdarzają się osobnicy, którzy ze swych umiejętności czerpią bardziej wymierne korzyści. Choć magowie to bardzo niejednolita grupa, mają swój wspólny mianownik: umiłowanie nauk magicznych, ezoterycznych, okultnych. Główne Umiejętności maga to: Mistycyzm, Zniszczenie, Przemiana, Iluzja, Przywrócenie. Poboczne Umiejętności to: Zaklinanie, Przywołanie, Krótkie Ostrze, Alchemia, Bez Zbroi. Pierwszorzędne Atrybuty: Inteligencja, Siła Woli. Specjalizacja: Magia

Mag Bitewny: Specjalna grupa magów wyszkolona zarówno w tajnikach magii jak i konwencjonalnej sztuce wojennej. Magowie bitewni nie są tak wszechstronni jak ich koledzy po fachu, ale rekompensują to sobie prawdziwym mistrzostwem w dziedzinie magii ofensywnej. Główne Umiejętności: Przemiana, Zniszczenie, Przywołanie, Topór, Ciężki Pancerz. Poboczne Umiejętności: Mistycyzm, Alchemia, Zaklinanie, Długie Ostrze, Celność. Pierwszorzędne Atrybuty: Inteligencja, Siła. Specjalizacja: Magia Obronna.

Mag Uzdrowiciel: Uzdrowiciele to specjalna kasta magów, którzy składają przysięgę uzdrawiania rannych i leczenia chorych. W obliczu niebezpieczeństwa Uzdrowiciele posługują się magią obronną, do przemocy uciekając się wyłącznie w sytuacjach krytycznych. Główne Umiejętności: Przywrócenie, Mistycyzm, Przemiana, Walka Wręcz, Retoryka. Poboczne Umiejętności: Iluzja, Broń Obuchowa, Lekki Pancerz, Alchemia, Bez Zbroi. Pierwszorzędne Atrybuty: Siła, Osobowość. Specjalizacja: Magia Uzdrawiania.

Czarownik: Czarownicy bywają traktowani jako podrzędna kasta Magów, choć w rzeczywistości należało by raczej nazwać ich Magami-specjalistami. Czarownicy są bowiem mistrzami w sztuce przyzywania i zaklinania. Często spotyka się ich w towarzystwie podległych im ożywieńców lub daedrycznych służących. Główne Umiejętności: Zaklinanie, Przywrócenie, Mistycyzm, Zniszczenie, Przemiana. Poboczne Umiejętności: Iluzja, Krótkie Ostrze, Celność, Średni Pancerz, Ciężki Pancerz. Pierwszorzędne Atrybuty: Inteligencja, Wytrzymałość. Specjalizacja: Magia

CZARNA MAGIA KLĄTWY WIELKIEJ

Znamy wiele katolickich i chrześcijańskich klątw i modlitw, co to się nimi papieże modlą co rano i wieczór, a taki też sam obowiązek mają biskupi i kardynałowie. Zamieszczam jedną tylko klątwę rzymsko-katolicką, co to każdy biskup ma obowiązek odmawiać za heretyków, ezoteryków, szamanów czy innowierców, za wszystkich uznawanych przez kościół katolicki za zło i odstępstwo. Klątwa taka robiona bywa imiennie przez biskupa i 12-tu kapłanów z zapalonymi świecami, gdzie elementem rytuału jest rzucenie i zdeptanie świecy symbolizującej wyklętego. Ekskumenika czyli klątwa taka jest wcale nie łatwa do odwrócenia, a jej skutki mogą być odczuwane w kolejnych wcieleniach osoby wyklętej. Kompleksowa chorowitość, gdzie nie ma w organizmie zdrowego członka, może być skutkiem dawnej fatwy, podobnie spustoszenie mieszkania co pewien czas czy zarobaczenie, pękanie narządów wewnętrznych, samobójstwa i próby samobójcze, zdradliwość etc. Rzucanie takiej klątwy o ile nie jest sprawiedliwą zemstą za realną krzywdę, tylko z powodów światopoglądowych jest praktyką kościelnej czarnej magii. I nic dziwnego, że reperkusje spadają na całe chrześcijaństwo za nadmierne wyklinanie wszelkich heretyków i innowierców…

EXCOMUNIKATIO MAIOR

KLĄTWA WIELKA

Przeklęty niechaj będzie w domu i na dworze, przeklęty w mieście i na roli;
Przeklęty niechaj będzie siedząc, stojąc, jedząc, pijąc, robiąc i śpiąc;
Przeklęty niech będzie tak, iż w nim zdrowego członka nie będzie, od wierzchu głowy aż do stopy nożnej!
Niechaj wypłyną wnętrzności jego, a ciało jego niechaj robactwo roztoczy.
Niechaj będzie przeklęty z Ananiaszem i Zafirą,
Niechaj będzie przeklęty z Judaszem zdrajcą;
Niechaj będzie przeklęty z Abironem i Dathanem, których ziemia żywcem pożarła;
Niechaj będzie przeklęty z Kainem bratobójca;
Niechaj mieszkanie jego będzie spustoszone;
Niechaj będzie wymazany z Ksiąg Żyjących i ze Sprawiedliwymi niechaj nie będzie pisany, a pamiątka jego na wieki niechaj zaginie!
Niechaj na Ostatnim Sądzie przeklęty będzie z Diabłem i demonami jego i na wieki niechaj zginie, jeśli się nie upamięta!
FIAT! FIAT!
ANATHEMA!

Warto zastanowić się gruntownie jakie praktyki i działania odwracające tę i podobne klątwy katolickie podjąć, jeśli nawet w niewielkim stopniu odczuwamy dolegliwości które mogą być skutkami takiego ekskomunikowania nas czy naszych przodków i ich pokoleń.Pierwszym lekarstwem jest uziemnianie oraz medytacje białego światła, czyli techniki medytacyjne wiadomo dlaczego zwalczane przez kościelnych inkwizytorów…

(Artykuł napisany na zlecenie portalu http://antylicho.pl gdzie „wisiał” kilka miesięcy, jednak z powodu poczytności został bez ostrzeżenia i podania przyczyny usunięty przez  pana Mirosława Mazura. Prawda jest taka, że był jednym z nielicznych czytanych przez internautów zainteresowanych takimi tematami. Ostrzegam innych autorów przed tym, co może ich spotkać, jak napiszą artykuł na zamówienie pana Mirosława Mazura.)

Ph.D. Prema Dharmin